Black Horse Final

 Het staat wel in boeken en het staat wel ergens op het internet. Als je droomt over een paard dan droom je over wildheid, mysterie en het onbekende. In de weken voorafgaand aan de FA Cup Final van 2015 droomde ik herhaaldelijk over een paard. Niet alleen stond mijn club eindelijk weer eens in die finale, ik zou er dit keer bij zijn, iets waar ik lange tijd nooit over had durven dromen. De FA Cup is het oudste cuptoernooi ter wereld en van kleins af aan ben ik echt helemaal weg van de FA Cup. Het is voor mij als supporter een grotere finale dan de WK Finale of de Champions League Finale. In de weken voorafgaand aan de finale kon ik bijna nergens anders meer aan denken. Als een Engelsman simpelweg ´FA Cup´ zegt, op die o zo typerende wijze, dan stroomt het kwijl al over mijn kin richting mijn hals. Het weekend van de befaamde 3e ronde van de FA Cup staat steevast met rood gemarkeerd in mijn agenda. Het is de ronde waar de Davids de Goliaths verslaan, waar de Diego Costa´s van deze wereld moeten douchen onder het koude straaltje van Boundary Park en waar de term ´Giantkilling´ over menig Engelse tong gerold gaat. De FA Cup Final is een echte Engelse dag. Van oudsher staan alle Engelse televisies de hele dag op de BBC en wordt alles geanalyseerd en besproken wat er ook maar met de FA Cup te maken heeft. Van oudsher werden de Halve Finales van de FA Cup ook op neutraal terrein gespeeld, waardoor onze eigen prachtige Villa Park nog steeds recordhouder is. Op Villa Park werden, nog steeds, de meeste FA Cup Semi Finals gespeeld, maar ook pareltjes als Hillsborough, Old Trafford en Elland Road waren vaak het decor van de FA Cup Semi Final. Het gaf de Semi Final iets mystieks en helaas is dat er nu een beetje af. De halve finale wordt tegenwoordig op het nieuwe Wembley gespeeld, het ding moet immers betaald worden, en eigenlijk is dat heel erg jammer want de commercie heeft dus ook al toegeslagen in het meest traditionele toernooi ter wereld. Niettemin was ik erbij toen ´mijn´ Aston Villa het grote Liverpool versloeg en ik was in extase op Wembley, iets waarvan een Engelse voetbalfan herhaaldelijk van droomt. Maar de droom was nog niet af, want ik had mijn club dan wel op het befaamde Wembley zien winnen, ik had ze nog steeds niet de allermooiste cup ter wereld de lucht in zien tillen, mijn ultieme droom. In 1957 won Aston Villa de FA Cup voor het laatst, het is dan ook zeer onzeker of ik een FA Cup winst in mijn leven nog ga meemaken. Eerlijk, ik win met Villa liever 1 keer de FA Cup dan 10 keer de Premier League. Misschien ben ik daarin weer de enige en meest simpele malloot, maar ik meen het oprecht en ben daarnaast erg serieus. Tot voor kort was de FA Cup ook voor de grote Engelse clubs de meest belangrijkste prijs, alleen hebben de miljarden van de Premier League ervoor gezorgd dat dit omgedraaid is. Maar met die miljarden heb ik niets te maken, dus de FA Cup is en blijft het nog steeds voor mij. Aston Villa was natuurlijk wel de underdog tegen het Arsenal van Arséne Wenger. Aan de ene kant vond ik het wel mooi dat Arsenal ternauwernood Reading in de Semi Final aan de kant zette. Het affiche ´Aston Villa v Arsenal´ staat als een echte ouderwetse FA Cup Final en gek gezegd was dat mij wel wat waard. Sportief gezien was ik daar minder blij mee, ik had echt liever kampioen Chelsea of één van de beide Manchester clubs gehad. Het is dat Arsenal ook dit seizoen weer niet echt constant was te noemen, in mijn ogen hebben ze de beste ploeg en als die motor eenmaal begint te lopen, is het bijna niet af te stoppen. Ik sluit echt niet uit dat Arsenal komend seizoen weer eens kampioen van Engeland wordt en mijn zegen hebben ze daarin zeker.

In de weken voorafgaand aan de finale en vanaf het moment dat ik een trotse bezitter van een ticket was, droomde ik steevast elke avond over de komende FA Cup Final, mijn FA Cup Final, en ook over de meest beroemde en reeds gespeelde FA Cup Finals waar ik veel over gelezen heb en degene waar ik mooie tv-herinneringen aan heb. Steevast droomde ik over een paard. Ik droomde dus over de wildheid die zou gaan uitbreken bij een eventuele overwinning, over de oude mysterieuze FA Cup Finals op het veld van Crystal Palace en ik droomde over het grote onbekende. Zou het sinds 1957 weer eens gaan gebeuren en zou ik getuige gaan worden van geschiedenis? Elke keer als ik de clubshop van Villa in loop zie ik de DVD’s en boeken van de gewonnen FA Cup Final van 1957 tegen Manchester United op het oude Wembley. Zou ik over pakweg 40 jaar aan mijn kleinkind kunnen vertellen dat opa bij de beroemde FA Cup Final van 2015 aanwezig is geweest? Ik durfde er niet over te dromen.

Prins William met de FA Cup, die hij zo graag aan 'zijn' Aston Villa had uitgereikt

Twee dagen voor de FA Cup Final van 2015 droomde ik weer over een paard. Ik kon niet zien of het een wit of zwart paard was, daarvoor had ik mijn ogen te ver dicht. Ik hoopte maar dat het een witte was, maar ik kon het echt niet goed zien. Niet zozeer omdat ‘The White Horse Final’ uit 1923 de meest beroemde FA Cup Final ooit is, maar ook omdat het een groot verschil zou gaan uit maken. Als je droomt over een wit paard dan betekend dat, dat je droomt over zuiverheid, welvaart en goed geluk. Het moest dus wel een wit paard zijn. Ik probeerde met mijn ogen dicht en nog steeds in een lichte slaap nog eens goed te kijken, maar ik kon het witte niet van het zwarte onderscheiden. Ik wist het echt niet.

Heeft Tim Sherwood tactisch gefaald?

Maar eigenlijk heb ik al die tijd geweten dat het paard in mijn dromen een zwarte is geweest. Het was hopen tegen beter weten in. Aston Villa heeft ook in 2014/2015 een uiterst slecht seizoen gekend. Het voetbal was in het begin niet om aan te zien en onder Paul Lambert speelden we echt het saaiste voetbal op deze wereldbol. Lambert werd ontslagen en Tim Sherwood nam zijn taken over. Iedereen met een hart van claret and blue was blij. Tim Sherwood heeft als ‘motivator’ Aston Villa gered voor de Premier League en daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor. Maar bij het zien van de opstelling voorafgaand aan de FA Cup Final twijfelde ik aan diens tactisch vermogen. Over het algemeen zijn Engelsen minder tactisch begaafd dan Nederlanders. Tim Sherwood is een motivator, maar ik hoop maar dat hij tactisch genoeg begaafd is voor een Aston Villa-manager voor een langere termijn.

Uiteindelijk verloor Villa niet door de opstelling van Sherwood, verloor Villa niet door de dramatische scheidsrechter en verloren we ook niet door pech. Hoewel bovenstaande factoren nou niet bepaald meehielpen, verloor Villa gewoonweg van een veel sterkere Arsenal. Daarbij kwam de finale gewoon 3 weken te laat, het seizoen duurde gewoonweg net iets te lang. De spelers hebben een seizoenlang onder druk gestaan en toen de ploeg veilig was voor de Premier League was het meteen over, iets dat ik niemand kwalijk neem. Als eerste baalde ik ervan dat Sherwood koos voor Shay Given in de goal. De kleine Ier heeft het fantastisch gedaan in de FA Cup, maar Sherwood heeft Guzan na een fout bij Manchester City veel te snel gewisseld, iets dat de Amerikaan niet verdiende. Guzan heeft in de afgelopen seizoenen veel punten voor ons gepakt en had wel wat meer krediet verdiend. De goals van Arsenal waren van schoonheid en het waren zeker geen blunders van Shay Given, maar hij zou ze ook niet een keer pakken. Leandro Bacuna was de aangever voor Christian Benteke in de afgelopen maanden en werd ineens gepasseerd voor Alan Hutton. Kieran Richardson heeft nu toch wel zijn beste tijd gehad en is bovendien geen echte linksback. Iedereen kan zien dat Charles N’Zogbia goed kan ballen, alleen doet hij dat slechts in een halve wedstrijd om de twee jaar. Villa versloeg Liverpool op Wembley in de halve finale doordat we brutaal de aanval kozen. Het was de enige manier om Arsenal ook zo aan te pakken, want de verdediging is de zwakste schakel van The Gunners. De voorhoede is echter van wereldklasseniveau dus het spel moest zich niet op onze helft gaan afspelen, want dan was het wachten op de onvermijdelijke tegendoelpunten. Het passeren van onze eigen en snelle Gabby Agbonlahor getuigde dan ook van de verkeerde tactiek en ook het brengen van een verdedigende middenvelder bij een 2-0 achterstand in plaats van Scott Sinclair, getuigde van een verdedigende instelling van Tim Sherwood. Met een aanvallende instelling waren onze kansen op een overwinning misschien 25%, maar met deze tactiek waren onze kansen tot een nulpunt gereduceerd. Gelukkig schreef ik al voor de finale over de aanstelling van scheidsrechter Jonathan Moss. Vorig jaar floot Lee Probert de FA Cup Finale tussen Arsenal en Hull City. Hiermee bewijst de FA dat men de FA Cup Finals verdeeld onder het scheidsrechterskorps, een saaie scheidsrechtersloopbaan nog een hoogtepunt wil geven, en dat dus niet de beste scheidsrechter wordt aangesteld voor de voor de FA belangrijkste wedstrijd van het jaar. Nee, met een Michael Olivier of een Mark Clattenburg als leidsman in de finale had Villa ook niet gewonnen. Maar misschien was de stand dan ietwat draaglijker geweest, want Moss floot weer uiterst irritant voor de Villafan en zag bovendien twee overduidelijke penalty’s over het hoofd. Het ergste van dit alles is dat je dit vooraf voorspeld hebt en het dus voorafgaand aan de finale al weet.

Vanaf perfecte plekken in het nieuwe Wembley was ik getuige van een wedstrijd dat nooit een wedstrijd was. Het bleef op wonderbaarlijke wijze lang 0-0 en net op het moment dat iedere Villafan hoopte op een 0-0 ruststand sloeg Arsenal toe. In de rust voorspelde ik een snelle 2-0 waardoor de finale meteen beslist zou zijn en weer had ik helaas gelijk. De Villafan hoopte tegen beter weten in vervolgens op een aansluitingstreffer, maar als ervaren Villafan weet je zeker dat het eerder 3-0 zou gaan worden. En zo geschiedde. Volgens eigen zeggen zou het de grootste wedstrijd gaan worden die hij ooit zou gaan fluiten en juist daarom snap ik de doorzichtigheid van Jonathan Moss niet. De penalty’s werden dus niet gegeven, dus bleek ons een sprankje hoop zelfs niet gegund.

Normaal wil ik zo snel mogelijk een dergelijk stuk als dit afschrijven en online zetten. Ik kon me daar een weeklang niet toe zetten. Amper een week later lukt me dit echter vrij gemakkelijk. In de afgelopen week droomde ik namelijk weer over een paard. Deze week kon ik de kleur van het dier gemakkelijk onderscheiden. Het was wit. Hierdoor veranderde mijn gevoel van teleurstelling in een gevoel van dankbaarheid. De FA Cup Final van 2015 is misschien wel de enige FA Cup Final waar ik ooit bij aanwezig zou zijn. Het werd een ‘Black Horse Final’. Eigenlijk zou je als Villafan één keer in je leven de FA Cup moeten winnen, elke tweede keer zou iets van het mystieke doen laten verdwijnen. Ik heb het nog steeds niet meegemaakt. Ik ben dankbaar dat ik mijn club live aan het werk mocht zien in een befaamde FA Cup Final. Mijn honger naar een nieuw Villasucces in de FA Cup is hierna nog weer groter geworden en misschien is dat wel zo leuk. Misschien zijn dit woorden van een slechte verliezer, maar ik kijk het toch liever van de meest zonnige kant, want dan doet het toch net iets minder pijn. Het seizoen 2015/2016 staat alweer snel voor de deur en zoals altijd verheug ik mij er weer ontzettend op. Hoe was dat geweest als we de FA Cup hadden gewonnen? Was een random competitiewedstrijd nog wel zo speciaal geweest? Nu verheug ik me weer intens op de thuiswedstrijden op Villa Park en de nieuwe awaygames tegen Watford en AFC Bournemouth. Nu kan ik weer uitkijken naar de loting van de 3e ronde van de FA Cup en hoop ik op een mooie uitwedstrijd naar het nietige Alfreton Town. Het dromen van een grote FA Cup gaat nog even door, maar ik heb mogen genieten van onze rol in de eeuwenoude FA Cup.

Thuis in de vensterbank staat een exemplaar van een kleine FA Cup. Het is mijn eigen FA Cup waar ik elke dag naar mag kijken en van mag dromen. Op Wembley moest Villafan en zijne koninklijke hoogheid Prins William de echte en grote FA Cup uitreiken aan de Arsenal-spelers. Prins William was daarmee de enige Villafan die de cup op 30 mei 2015 aan mocht raken. Het is een koninklijk voorrecht. Maar wij, wij moeten nog even wachten en dat doen wij al vanaf 1957. Ik doe mijn ogen dicht en denk nog even terug aan de dreun die Theo Walcott uitdeelde bij zijn openingsdoelpunt op Wembley tijdens de FA Cup Final van 2015 tussen Arsenal en Aston Villa. Ik doe mijn ogen weer open en zie mijn eigen kleine FA Cup fier en trots in de vensterbank staan. Ondertussen vraagt mijn dochter om een beloofde snoepje en leg ik de laptop voor even aan de kant. Onderweg naar de keukenkast raak ik snel en teder nog even de FA Cup aan.

 

Laatst bijgewerkt: juni 2015

 

Klik hier voor alle foto's van de FA Cup Final:

 http://nl.fotoalbum.eu/Ferdivilla/a846444

 

 

www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com