Chocola, Banaan & Bacon Butty

Dit keer was het geen Venray, Hazeldonk of Bavel maar Tilburg dat als tussenstation diende alvorens naar het beloofde land af te reizen. Joris had ik al een aantal keren ontmoet, maar dan in een groter gezelschap. Met meer mensen heb ik de ‘Engelandobsessie' gemeen maar ik durf te zweren dat een livestream tussen Braintree Town en Salisbury City doorgaans maar door twee mensen uit Nederland bekeken worden. De uurtjes aan zijn tafel in Tilburg vlogen dan ook voorbij met diepgaande gesprekken over het Engelse voetbal, intrigerende lessen over het Noord-Ierse Belfast en de meest dubieuze statistieken uit de FA Cup. Joris kijkt niet raar op als je het hebt over het embleem van Accrington Stanley’, sterker nog, hij borduurt daar klakkeloos op voort en dit geflankeerd door tallozen boeken over het Engelse voetbal en dan niet in de laatste plaats zijn eigen Terrace & Floodlights.

Na een korte nacht stonden John en Joost buiten te wachten en ook hun kon ik enkel en alleen van een enkele ontmoeting of van tweetje op Twitter. Maar als je allen een zelfde passie hebt dan gaat alles vanzelf en is het niet erg als iemand de kou in moet voor een paspoort van een ander waarbij diegene ook nog eens conditioneel getest wordt.

Cadbury Athletic v Knowle 7-0

Wekelijks volg ik het Engelse voetbal tot aan de Conference North en South, het 6e niveau, op de voet met daarbij periodiek de standen van het 7e niveau. Toen ik voor het eerst bij een wedstrijd uit de Conference North kwam schrok ik van het niveau die ik al wekelijks volgde. Nou maakt ‘niveau’ mij in principe niet veel uit want spannende wedstrijden en mooie goals zijn van alle niveaus. En als het om een Engelse wedstrijd gaat vind ik het al snel prima. Maar vandaag stond er een wedstrijd op het 10e niveau op het programma! Wat moet je daar wel niet van denken?

Maar verdiep je maar eens in Cadbury Athletic. In andere topics op deze site ga ik er wat dieper op in maar voetbal kijken bij een dergelijk oud paviljoen en bij de club van het befaamde Engelse chocolademerk Cadbury is erg bijzonder te noemen. Behalve het fraaie paviljoen torent eveneens de Cadbury-fabriek hoog langs het veld de lucht in en daar is zowaar de geur van chocolade te ruiken. Koploper Cadbury Athletic, en vooral middenmoter Knowle, legden inderdaad een uiterst bedroevend niveau voetbal op de mat, maar de opkomst van de spelers uit de paviljoen was pure nostalgie te noemen.

Uiteraard was ik als mokkenverzamelaar ook naarstig op zoek naar een mok van Cadbury Athletic maar op mijn cynische vraag waar de clubshop zich bevond, werd ik door de kantinejuffrouw zowaar uitgelachen. Dit herhaalde ze halverwege de eerste helft nog een keer waarna het wel duidelijk was dat een Cadbury Athletic-mok nooit op mijn plank in de hal zal komen te staan. In de rust besloot ik de vrouw toch nog maar te bestoken met een opmerking bij het bestellen van een beker povere boiler-thee. De vrouw droeg namelijk een uiterst fraai Cadbury Athletic-jack, dus ik zei haar dat er dus wel degelijk ergens een clubshop moest zijn. Dit keer werd ik niet uitgelachen maar lachte ze me zowaar toe. Het was halverwege de tweede helft toen de vrouw op me afliep. In haar handen had ze 4 gloedoude Cadbury Athletic-shirts en alle vier kregen we een exemplaar uitgereikt. We dankten haar hartelijk. De Engelse Hospitality deed weer van zich spreken maar de Hollandse klaagdelijkheid deed dit evenzo. John, in de verhalen van DT-116 ‘Super John’ genoemd, klaagde dat de sponsor op het shirt niet die van Cadbury chocola was, iets dat hij graag gezien had.

In de dagen voorafgaand en na deze wedstrijd ben ik herhaaldelijk bestookt met negatieve opmerkingen betreft dit bezoek, maar ik zou deze bijzondere belevenis voor geen goud gemist willen hebben.

Hereford United v Forest Green Rovers 1-0

S’avonds stond er voor mij een re-visit op het programma maar niet zo maar één. We gingen naar misschien wel één van de mooiste grounds in Engeland. Voor mij wel althans. Ik merk vaak dat er nogal panisch wordt gedaan over re-visits maar ik vind het in veel gevallen geweldig. Ik ben niet van de snelle vink om een ander iemand mijn al dan niet indrukwekkende statistieken en Vinks te laten zien. Ik wil een club ademen, beleven en echt meemaken en ga niet voor een snelle vink om maar te kunnen zeggen dat ik er geweest ben. We zouden daarnaast aan de andere kant gaan zitten als waar ik tijdens mijn eerste bezoek aan Hereford United en Edgar Street zat. De cirkel is in mijn beleving dan rond.

Op de weg richting de grens van Wales was ik benieuwd of ik de club op dezelfde of op een andere manier zou gaan beleven. John stuurde zijn auto door het heuvelige landschap richting Hereford en af en toe kwamen de meest obscure clubs ter sprake waardoor ik al snel in mijn sas was. Nadat de spullen in het hotel gemieterd waren en de onvermijdelijke bezoek aan de Indiër geschiedenis was, was het tijd om naar Edgar Street te gaan.

De vorige keer waren de authentieke floodlights van Edgar Street mij niet ontgaan maar had ik ze niet zien branden. Dat zou dit keer anders zijn.

Hereford United is precies het tegenovergestelde van tegenstander Forest Green Rovers. Hereford kent grote financiële problemen terwijl Forest Green er wat dat betreft uiterst warmpjes bijzit. Hereford kijkt de laatste jaren enkel en alleen naar beneden, is dus ook gedegradeerd uit de Football League, terwijl Forest Green zich op korte termijn naar datzelfde Football League probeert te kopen. Het is dan ook altijd leuk als het voetbal het wint van het geld, wat ook vanavond zou gaan gebeuren. Zag ik ze in 2011 als degradatiekandidaat van de League Two winnen van koploper Chesterfield, nu ging het Manchester City van de Conference eraan.

De wedstrijd was uiteraard niet van absolute topniveau maar dat is een Conferencewedstrijd nimmer. Toch kijk ik, ook op tv, het liefst naar dit soort wedstrijden en zeker na de houthakkers van Knowle van eerder vandaag, was dit wel weer even genieten. De ploegen vochten om de ´afvallende bal´ en hoe je dat ook went of keert, dan zit er wel degelijk enig idee achter. Na het winnen van een afvallende bal dient er namelijk altijd een duel aan vooraf te gaan. Ik mag dat soort voetbal graag zien want meestal gebeurt er dan wel wat. De wedstrijd werd echter nooit hoogstaand maar eigenlijk ook nooit echt vervelend. John, de rust zelve, nestelde zich op de prachtige bananentribune, terwijl Joost zich door iemand uit Breda bij liet kletsen over kilometerstatistieken en stoere Vinks. Ik leerde zodoende weer wat bij over hoe het er aan toe gaat in de groundhopwereld en besloot andermaal dat ik daar niet bij wilde horen. Een nieuwe column voor mijn site werd zodoende al geschreven in mijn hoofd. Wat een haantjesgedrag wordt er in die wereld getoond, het zijn in mijn beleving niet allemaal pure genieters maar daarover in de column meer.

Ondertussen zat ik met Joris voor 12 pond op de Jon Weston Stand met perfect zicht op het veld maar, nog belangrijker, een schitterend zicht op de bananentribune waar John zich op bevond. Ook dat beviel me aan dit gezelschap. Iedereen deed waar hij het meest zin in had en er was nimmer een strijdt te bespeuren wie er zowel meer en minder gezien had. Behalve als er dus mensen uit Breda langskomen. Nooit heb ik geweten dat ik kilometerstanden moest gaan bijhouden die ik tijdens een trip aflegde. Een vette blunder.

Desalniettemin was Edgar Street andermaal genieten en is zondermeer één van de mooiste grounds waar ik geweest ben. De Bananentribune (Meadow End) is fenomenaal, de Len Weston Stand heeft één van de mooiste achtergrondverhalen, terwijl de Merton Stand als hoofdtribune niet de mooiste is maar zeker niet misstaat in het geheel. Stond er de vorige keer nog een noodtribune, nu zaten de awaysupporters op een vernieuwde Blackfriars Street End die het geheel prima af maakte.

Sorry groundhoppers. Ik heb nu twee keer Edgar Street gezien en tegelijkertijd nog veel andere grounds nog niet gezien. Maar een derde bezoek aan Edgar Street zou ik graag nog gaan doen. Ik weet dat ik daardoor nooit echt bij jullie kan en mag horen en dat terwijl Hereford wel degelijk goed is voor mijn kilometerstatistiek.

Charlton Athletic v Sheffield Wednesday 1-1

Ik was nog nooit op The Valley geweest. Mijn eerste ervaring met Charlton Athletic was dat er iemand ooit wekelijks een geromantiseerd verhaal over schreef in het voetbalclubblad waar ik als pupil ooit speelde. Ik smulde van die verhalen, was toen al een beetje Engelandgek, en Charlton Athletic heeft me zodoende altijd al extra aangesproken. Ik had ze twee keer gezien op Villa Park en één keer op Griffin Park tegen Brentford maar dus nog nooit op The Valley. Eindelijk was het dan zover.

Voordat we zondagochtend af zouden gaan zakken naar Londen deden we nog even het verlaten ground in Gloucester aan. Elders op deze site heb ik er al het één en ander over geschreven en het was daarom leuk voor de beeldvorming daar eens te zijn. Maar de wedstrijd van vanmiddag spookte door mijn hoofd en ik vond het dan ook niet erg dat de stop in Gloucester van korte duur was.

Charlton Athletic v Sheffield Wednesday. Zeg dat eens hardop en het water staat je in de mond. Vaak heb ik op mijn geliefde Villa Park gediend als soort gids over hoe je de Villa-beleving het beste kunt beleven. In John was er een waar Charlton-fan in ons midden en zonder dat hij het wist, en zonder dat ik me opdrong, had ik hem wel degelijk op de korrel.

Dit betaalde zich bij aankomst meteen al uit. Lopen naar het stadion is sowieso al een feest maar John leidde ons naar een plek die een fraai uitzicht verschafte over The Valley. In de clubshop was het een kleine teleurstelling dat er geen mooi boek over de geschiedenis van deze fraaie club in de schappen lag maar een Charlton mok was uiteraard al snel in the pocket. Joost had wel zin in een pint en een ontmoeting met wat groundhop-bekenden en Joris moest nog een exemplaar van zijn fantastische boek afgeven. Het was een dik uur voor kick-off en voor mij was het geen moeilijke keuze om met John mee te gaan die lekker vroeg naar binnen wou. Na een meeneem Bacon Butty beklommen we de Kuipse-trappen van The Valley, maar niet voordat we op de juiste manier op het stadion aanliepen. Alles om en rond The Valley ademt voetbal. Het mooiste moment vind ik altijd een eerste blik in het stadion evenals ik na afloop nog altijd een keer omkijk. The Valley kon ik natuurlijk al van talloze foto’s maar dat is altijd anders dan in het echt. The Valley bewijst dat ‘nieuw’ niet altijd saai en lelijk hoeft te zijn. Sterker nog, wat een bijzonder fraaie ground is het toch. Toen we onze plaatsen innamen bleek het weer duidelijk dat ik met een Charlton fan op pad was. We zaten op de hoogste tribune waardoor je onmiddellijk begrijpt waarom ze The Valley ooit The Valley genoemd hebben. Daarnaast hadden we een perfect zicht op het erbarmelijk slechte veld maar ook op de stand waar de uiltjes, de supporters van Sheffield Wednesday, zich bevonden. Die hadden een losse stand bijna gevuld en dat aanblik zou de rest van de middag voor puur genot zorgen. Het mag in december dan koud zijn, een groot voordeel van deze tijd van het jaar voordeed zich tijdens de wedstrijd. We zouden The Valley en haar omgeving zowel in het licht als in het donker zien. Magistraal vond ik dat.

Uiteraard was er geen goed voetbal mogelijk op dit veld maar zoals gezegd is dit voor mij geen voorwaarde. Daarnaast staan beide clubs er slecht voor in de Championship waardoor je je af kan vragen of beide teams überhaupt in staat zijn tot goed voetbal. Voor beide clubs heb ik grote sympathie maar onder de indruk zijnde van The Valley werd ik al snel voor de thuisclub. Toen Charlton vroeg in de tweede helft op een 1-0 voorsprong kwam kregen we een uiterst leuke tweede helft voorgeschoteld. Waar Sheffield Wednesday het vandaan haalde was me onduidelijk maar de uiltjes legden bij vlagen de thuisploeg onder druk en forceerden zodoende al snel de gelijkmaker. Beide ploegen kregen nog mogelijkheden op een winnende treffer maar die zou niet gaan vallen. Met het oog op de terugreis misschien wel goed daar Sheffield Wednesday de favoriete Engelse club van Joris is en Charlton Athletic dus die van John.

 

Na de wedstrijd nam ik snel nog een paar kiekjes en snelde me toen achter mijn metgezellen aan. Uiteraard keek ik nog één keer om en dit altijd met dezelfde vraag. ‘Zou ik hier ooit nog eens komen?’ Het antwoord op die vraag was me al snel bekend en weer moet ik de snelle vinkers, groundhoppers en inwoners van Breda teleurstellen. Het antwoord is dezelfde als op mijn bruiloft met Henriëtte en kan eveneens volmondig en vol met assertiviteit uitgesproken worden. Het antwoord is JA!

De terugreis ging niet alleen voorspoedig maar was ook andermaal prima vertoeven. Met Joris achterin passeerde weer menig Engels clubje de revue en de reis vloog voorbij. In Tilburg namen we afscheid en volgde, zoals altijd, nog een eenzame rit terug naar Groningen. Andermaal maakte ik echter een grove fout. Ik beleefde het chocola van Cadbury, de banaan van Hereford en de Bacon Butty bij Charlton Athletic opnieuw en vergat zodoende totaal mijn kilometerstand. Jammer, want een Groninger wint dat doorgaans zeker van iemand uit Breda.

 

december 2013 
www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com