Climax & Anticlimax 

De winter is dit jaar toch aardig weggebleven. Toch kwam ik onderweg naar Twente in een sneeuwstorm terecht, iets dat het rijden niet gemakkelijk maakte. Ook koste het eindeloze dromen mij minuten aan reistijd, miste ik weer eens afslagen die voor een gewoon mens niet te missen zijn en kwam ik te rijden door donkere industrieterreinen in plekken als Dedemsvaart, daar waar ik ook helemaal niet behoorde te rijden. Maar ja, de komende dagen zouden we weer veel moois gaan zien en in de eerste plaats de uiterst belangrijke derby van Villa tegen rivaal West Bromwich Albion. Ik was op weg naar Björn, een maatje met wie ik al diverse trips heb mogen beleven. De volgende ochtend zouden we vanaf Dusseldorf-Weeze naar Londen-Stansted vliegen, waar we vervolgens een auto hadden gehuurd. En als je toch vroeg in de ochtend vanaf Duitsland gaat vliegen is de plaats waar Björn woont ideaal om daar alvast maar heen te gaan, om zo iets meer slaap te kunnen genereren. Het huis van hem staat dan nog wel in Nederland, maar als je er iets te ver je handen uit het raam steekt, dan loop je toch kans dat er een Duitser je hand vastpakt om vervolgens naar je persoonsbewijs te vragen.

De wekker ging erg vroeg, maar daar heb ik nooit zo’n moeite mee, zeker niet als het om The Villa gaat. Nog niet eerder was ik zo onzeker over de situatie omtrent Villa geweest. In de laatste jaren bungelt de club sowieso al onderin de Premier League, maar zo penibel als nu was het in mijn tijd nog nooit. Toch is het ontslag van Lambert erg goed geweest. En dat zeg ik op het moment dat de nieuwe manager Tim Sherwood nog geen competitiepunt behaald heeft. Ik weet zeker dat hij de club weer vooruit brengt, misschien wel vanavond. Maar bang ben ik wel.

Flits! Net op het moment dat we zeker wisten dat we de vlucht sowieso zouden gaan halen werden we door de Duitse Sicherheitsdienst op de foto gezet. Net op het moment dat je als Nederlander denkt de trip zo goedkoop mogelijk gehouden hebt, is het de Duitser die dit even tenietgedaan maakt. Ik ben altijd redelijk snel over dit soort onaangename akkevietjes heen. Het is immers gebeurt, betalen moet je toch en je kunt het toch niet terugdraaien. Dus er druk om maken heeft totaal geen zin. Het belangrijkste was ook dat het vliegtuig gehaald werd. Het maakt me doorgaans geen zak uit met welke maatschappij ik vlieg, die KLM-sandwich maakt echt het verschil niet. Maar met Ryan Air heb ik toch wel een geschiedenis. Het is allemaal prima, tot het moment dat er iets mis gaat. Geloof me, dan merk je ineens dat je LowBudget vliegt. En we moeten het toch even hebben over de koffie van Ryan Air. Een Ierse maatschappij dat beweert Italiaanse koffie te serveren. Nou iedere Italiaan zal beledigd zijn, het is trouwens ook niet te hopen dat men in Turijn ooit te weten komen dat hun naam misbruikt wordt door Ryan Air. Je krijgt je koffie gewoon in zo´n standaard kartonnen bekertje met zo´n plastic dekseltje erop, tot zover prima. Alleen zit de filter nu in je plastic bekertje, sterker nog, het brouwsel wordt vlak voordat het je lippen raakt snel nog even gefilterd. Het is oprecht de smerigste koffie, wat de naam niet eens dragen mag, dat ik ooit in mijn leven heb gehad. In Engeland drink ik in voortaan alleen nog maar koffie van de Starbucks of de Costa. Lekker veilig.

Op Stansted wou de plaatselijke Hertz-terrorist ons nog talloze verzekeringen aansmeren bovenop de huurprijs van de auto, maar daar trapten we niet in. Uiteraard zouden we via wat grounds en fraaie Engelse binnendoor-weggetjes onszelf naar Birmingham begeven. Björn had zijn wenkbrauwen gefronst bij het horen van mijn ideeën, maar had meteen toegestemd. Bekende Football League grounds zijn tussen Londen en Birmingham mij niet meer geheim, dus het moet op een lager niveau gezocht worden. En bij het eerste station zit een verhaal aan vast.

 

Black Pudding

Volgens mij vloog ik in 1999 voor het eerst op Londen Stansted. Al vanaf het begin wist ik dat de voetbalclub Bishop´s Stortford, dat bescheiden uitkomt op het 6e niveau van Engeland, zeer dichtbij het vliegveld gelegen ligt, maar ondanks een aantal pogingen heb ik het nooit kunnen vinden. Welke bus of welke trein er in die jaren ook genomen werden, nog nooit had ik een glimp van de club met die grappige en bijzondere naam op weten te vangen. In de afgelopen zomer had ik samen met Björn ook in dit gebied rond getoerd. Ook toen waren we op zoek gegaan naar Bishop’s Stortford Football Club. De club is verder niet iets bijzonders, maar was inmiddels wel een obsessie voor me geworden. Elke week als ik hun uitslag zag deed het een beetje pijn, de club die ik nooit gevonden had. In de afgelopen zomer hadden we samen door deze county getoerd, dit zonder succes. Björn wist dus van deze obsessie af en vond het ook wel leuk om de club nu dan toch te gaan vinden. Anders dan in de afgelopen zomer waren we nu wel voorbereid. Björn had Google-maps aandachtig bestudeerd en ik had het adres al in de tomtom ingetoetst. Dumow Road, het kon niet moeilijk zijn. Het stadionnetje had in een niet zo ver verleden nog zo geheten, maar had inmiddels ook al zo’n verschrikkelijke sponsornaam aangemeten gekregen. Ook nu bleek dat het geen schande was dat de club, onvoorbereid, in al die jaren niet gevonden was. Dunmow Road stroomt klaarblijkelijk door heel Bishop’s Stortford en omstreken heen en het zou me niets verbazen als de weg tot en met London Bridge doorloopt. Björn heeft echter een enorm goed gevoel voor richting en beschikt bovendien over kennis wat betreft ruimtelijke ordening en ziet daar zelfs logica in, daar waar menig mens nooit over nadenkt en laat ik daar nu zeker één van zijn. Het was dus ook aan hem te danken dat we uiteindelijk en naar toch weer een tijdje zoeken, aankwamen bij Bishop’s Stortford Football Club. Een club die jaren één grote mysterie voor me was. Maar wat ik al wist, bleek ook zo te zijn. Het was eigenlijk niets bijzonders. Maar dat maakt niet uit, ik heb eindelijk beeld bij Bishop’s Stortford FC. En aan de andere kant is de mysterie er nu in één keer af.

 Fraaie grounds als het Abbey Stadium van Cambridge United en London Road van Peterborough United hadden we op onze route naar Birmingham kunnen zetten, maar die hadden we gezamenlijk al in de afgelopen zomer bezocht. Daarnaast wouden we vroeg in Birmingham aankomen om een goede pré-match te gaan beleven voor de immens belangrijke wedstrijd van vanavond. Ik had het idee om even bij Corby Town langs te gaan. Op de ‘waarom-vraag’ heb ik bij dit soort clubs eigenlijk geen antwoord. Van een club als Corby Town zie ik alleen wekelijks de uitslagen en ik heb enkel alleen eens een fraaie foto gezien op Twitter van Steel Park, de ground van de club. Verder wist ik alleen dat de club recent is gedegradeerd uit de Conference South. Dit had ik natuurlijk niet tegen Björn gezegd, die de Conference South eigenlijk al te laag vindt om er enig aandacht aan te gaan besteden.

Te Corby vonden we de altijd veilige Wetherspoon-pub, daar waar je zeker weet dat je ontbijt goed is tegen een lage prijs. Hij is niet briljant, maar zeker niet slecht en in Engeland is het wat betreft voeding vaak alles of niets. Of je krijgt een culinair hoogstandje geserveerd, of je krijgt een baksel die je de hond nog niet eens voor zet. De Wetherspoon is een uitzondering. Daar vindt je geen culinaire meesterwerken, maar ook geen rotzooi. Uitstekend geschikt voor voetbalpubliek dus. Daarnaast komt bij Wetherspoon mijn ‘koffie-regel’ ook te vervallen. Want naast de Costa en de Starbucks komt er een prima brouwsel uit de zelftap van de pub. Anders dan bij Ryan Air hoef je de koffie niet meer zelf te filteren. Toch was deze Wetherspoon ietwat anders. Qua meubilair was het uiterst modern te noemen, maar het ontbijt was in plaats van Engels dit keer Schots. Rare grappen zijn dit Meneer Wetherspoon! Blijf nou eens gewoon jezelf, als ´13 in een dozijn pub zijnde´. In plaats van de altijd voortreffelijke Lincolnshire sausages kregen we nu Schotse hamburgermeuk op het bord geflikkerd. Dit op het altijd witte bord, met blauw motiefje, van de Wetherspoon. Ik had het geluk dat ik de befaamde Black Pudding liet vervallen en daardoor toch nog een Lincolnworstje op m’n bord kreeg. Björn wist echter niet wat ‘Black Pudding’ was en gaf even later het bloedworst vrolijk terug aan de serveerster. Waarschijnlijk is de Black Pudding het component wat het meest maagvullend is van een Engels/Schots ontbijt, want Björn bestelde vrolijk nog zo´n wit-blauwe plate.

Steel Park van Corby Town kan eigenlijk niet lelijker en is een typisch voorbeeld van modern voetbal. Een multi-functioneel complex dat buiten de town gelegen ligt. Hoe ze de twitter-foto zo mooi gekregen hadden was me plotseling een raadsel. Een fraaie ondergaande zon kon ik me nog herinneren. Tja, dan is zelfs Patty Brard in lingerie mooi.

Onderweg van Corby naar Birmingham zouden we nog één ground aan doen. Liberty Way van Nuneaton Town. Weer niets bijzonders, maar met wedstrijden op Villa Park en Hillsborough in het vooruitzicht is dat prima. Met Nuneaton Town heb ik alle clubs en clubjes in-en rond Birmingham nou wel gehad. Vaak ben ik afhankelijk van de trein als ik in Birmingham ben en dan is Nuneaton Town niet te doen, want het is te ver lopen van het treinstation. Daarom is deze club mij telkens ontgaan.

Liberty Way bleek wel een geinige ground te zijn. Ze doen er in ieder geval hun uiterste best om er wat van te maken, dat merk je aan alles. We hadden nog niet gezien dat we achteraf gewoon naar binnen konden, maar na onze ronde buitenom af gemaakt te hebben, besloten we het te vragen bij de administratie waar een paar mensen bezig waren. Een ietwat sukkelig uitziende jongeman verschafte ons toegang tot het veld, dwars door het bouwpakket van platen, dat klaarblijkelijk als kantoor diende. Björn had echter een ander doel en moest toch echt even het toilet van Nuneaton Town bevuilen. Ik maakte ondertussen een rondje langs het veld, maakte wat foto’s en zag dat de sukkel mij vanaf de andere kant van het veld aan het bekijken was. De aardige jongeman keek ietwat verward rond en vroeg zich klaarblijkelijk af waar die andere domme Hollander gebleven was. Björn voegde zich even later weer bij me en vertelde met trots het rijtje clubs waar hij hetzelfde had gedaan. Een dergelijk rijtje kan ik zelf niet opnoemen, want een beetje smetvrees en gevoel voor hygiëne heb ik toch wel. En dan zijn voetbal-WC’s toch echt ruimtes die je moet vermijden. Maar als je zoals ons veelvuldig door Engeland zwerft ontkom je er niet altijd aan. Ik heb alleen Scunthorpe United op mijn lijstje staan wat dat betreft. Als er een thuiswedstrijd op Glanford Park op de Football League Show voorbij komt, kan ik het dan ook niet laten om even naar die hoek te gaan kijken. Daar was het.

 

Climax 

Trinity Road dat onder de Trinity Stand van Villa Park door loopt 

Meestal verblijf ik in het centrum van Birmingham rond een thuiswedstrijd van Villa, in dat geval heb je s’ avonds talloze mogelijkheden om de overwinning te vieren of, zoals meestal, het verdriet na een nederlaag weg te drinken. Maar ditmaal had Björn een hotel op loopafstand van Villa Park uitgezocht. En voor deze gelegenheid was dat perfect. We zouden de volgende dag weer vroeg op pad gaan, maar dat was niet de voornaamste reden. Deze overwinning moest dichtbij Villa Park gevierd gaan worden, een overwinning waarvan we allebei zeker waren dat die er zou gaan komen. Dat was een gevoel want eigenlijk was er totaal geen aanleiding om er zo over te denken. Björn is nog niet al te lang ‘into the Villa’ en had Villa zelfs nog nooit op Villa Park zien scoren. Ik heb op mijn beurt meer decepties op Villa Park meegemaakt dan dat Benteke aan kansen gemist heeft dit seizoen. Daarnaast had het ontslag van Lambert en de aanstelling van Sherwood nog geen punten opgeleverd. Dus waar dat gevoel vandaan kwam was eigenlijk een raadsel. Maar Villa was onder Sherwood wel degelijk beter gaan spelen. We speelden weer om te winnen en hadden tegen zowel Stoke City als Newcastle United de pech dat de verbeteringen geen punten opgeleverd hadden. We stonden onderin en zaten duidelijk in de welbekende hoek. Maar dit moest wel snel punten op gaan leveren, dat kan niet anders.

Toen aardsrivaal Birmingham City nog in de Premier League speelde was het een aantal jaren lang een vaste prik om die West Midlands Derby te gaan bezoeken. De wedstrijd tegen West Bromwich Albion zei mij destijds veel minder, te meer omdat West Brom destijds in de Championship speelde. Daar komt nog bij dat Villa v Blues en de Black County Derby tussen West Brom en Wolves gewoon de derby’s nummer één zijn voor alle betrokken clubs. Maar 3 seizoenen geleden zag ik West Bromwich Albion voor het eerst op Villa Park en ook deze derby bleek behoorlijk intens te zijn. Daarnaast heb ik in de laatste seizoenen wel een aardige hekel aan de club van even verderop de weg gekregen. Historisch gezien is West Bromwich Albion erg verantwoord. Een stokoude club en de derby met Aston Villa wordt al zo’n 140 jarenlang gespeeld. Behalve de fraaie en authentieke naam heeft de club ook een historisch verantwoord shirt, behalve dan dit seizoen. Ja, ik lees graag oude verhalen over West Bromwich Albion. The Hawthorns was vroeger een fraai stadion, maar tegenwoordig is het één van de saaiste bakken van de Premier League. Nee, mijn hekel komt niet door vroeger, misschien niet eens door de rivaliteit met Villa, maar gewoon door hoe de club er hedendaags bij staat. Ze hebben er maar wat saais van gemaakt. Ook in de Black County Derby hoeven ze niet op mijn steun te rekenen, want Wolverhampton Wanderers vind ik gewoonweg een mooiere club. Ik ken een aantal West Brom-supporters en die zijn standaard irritant te noemen. West Bromwich Albion presteert in de laatste seizoenen het beste van alle West Midlands clubs en Aston Villa is op dit moment alleen op papier de grootste. De West Brom-fans die ik ken, willen terecht telkens laten weten dat zij van alle West Midlands clubs het hoogste op de ranglijst staan. Maar we weten allemaal dat die club binnen een paar jaar gewoon weer degradeert naar de Championship, om daar aangekomen weer onmiddellijk mee te gaan doen om promotie. In mijn ogen heeft de club in de laatste seizoenen een paar goede managers gehad die het beste uit het team haalden en misschien nog wel meer. Maar als er, zoals vorig seizoen, weer Spaanse pipo’s aan de macht komen, dan dropt de club meteen weer richting de degradatiezone. Nu hebben ze Tony Pulis aangetrokken. De domme West Brom-fan zou hier vast erg blij mee zijn en ook dat is door een blauw-witte bril misschien wel terecht. Pullis houdt West Brom in de komende seizoenen ongetwijfeld in de Premier League, maar het zal daarmee weer uiterst saai op The Hawthorns gaan worden, met het ‘standaard-situatie-voetbal’ van druktemaker Pulis.

Lang voor de wedstrijd zaten we een curry te nuttigen in een gezellige en plaatselijke club. Ik zat al vol zenuwen, ondanks dat ik voelde dat er een mooie avond aan zat te komen. Vanavond zal er, na een uiterst slecht en saai seizoen, een ommekeer plaats gaan vinden. En dat in een avondwedstrijd op Villa Park tegen West Bromwich Albion. Het kon eigenlijk niet beter. 

Vanuit Perry Bar was ik nog nooit naar Villa Park gelopen. Björn en ik gingen tijdelijk uitelkaar. Hij had nog een pint te drinken met wat bekenden en ik wou nog wat gaan netwerken in de Lions Club op Villa Park en had daar bovendien nog een afspraak. Het hoort er allemaal bij. Björn houdt wel van wat interactie met de fans van de tegenpartij en vooral als die tegenpartij naar de naam West Bromwich Albion luistert. Daarom hadden we ons gesetteld op de North Stand, een tribune waar ik slechts drie keer eerder had gezeten, waaronder tijdens mijn allereerste wedstrijd op Villa Park in 1999. Het is gewoon niet mijn tribune. Maar op dit moment denk ik er over na om volgend seizoen een seizoenkaart te nemen en dan is de North Stand om kostentechnische redenen het meest aantrekkelijk. Mijn voornemen is dan om dichtbij de plek waar ik mijn allereerste Villagame zag, mijn plaats uit te zoeken, dat zou het wel extra speciaal maken. Maar ook voor deze gelegenheid was het niet erg. De interactie met de West Brom-fans was er vanaf minuut 1, en eigenlijk is dat alleen leuk als je wint. De wedstrijd stond op het punt van beginnen, de zenuwen van iedereen was overal te voelen, het moest nu gaan gebeuren. 

 

Villa begon uitstekend aan de eerste helft en zou dit 45 minuten lang vol gaan houden. Eindelijk creëerden we weer kans na kans, eindelijk speelden we weer aanvallend en fris voetbal en eindelijk was het weer genieten op Villa Park. Toch bleken we ons nog steeds in de welbekende hoek te bevinden. Zo kregen we geen penalty, bleek een doelpunt van Agbonlahor achteraf toch geen goal en schoot Fabian Delph snoeihard op de paal. Toch hadden we in de rust een 1-0 voorsprong te pakken. Een uittrap van Guzan werd doorgekopt door Christian Benteke en onze eigen Gabby Agbonlahor bleek weer eens sneller dan alles en iedereen en schoot het leder door de benen van de onzeker ogende Ben Foster door. Villa Park stond even helemaal op zijn kop, maar in de rust temperde de euforie toch wat. Iedereen wist dat de wedstrijd al lang en breed beslist had moeten zijn, zo goed had Villa in de eerste helft gespeeld. Nu we slechts met 1-0 voor stonden, wist elke ervaren Villafan wat dat zoal betekend. En dat is dat West Bromwich Albion onherroepelijk terug in de wedstrijd zou gaan komen. En zo geschiedde. De allereerste kans in de tweede helft van West Brom was raak, toen Berahino onze doelman Guzan van dichtbij kansloos liet. De altijd zelfde gedachten die er op Villa Park opkomen gonsde in de hoofden van elke Villafan. Het was weer zover. Aan goed spel en aanvallend voetbal hadden we op dit moment niets. Een goede wedstrijd als deze moest eens 3 punten op gaan leveren, anders zouden we toch echt een degradatie gaan meemaken dit seizoen. De West Brom-fans hadden ondertussen feest, want ook zij wisten klaarblijkelijk hoe dit af zou gaan lopen. Het is geen vorm van pessimisme, maar gewoonweg ervaring hebben over hoe wedstrijden verlopen op Villa Park. De tijd verstreek, op het scorebord stond dat er al 90 minuten gespeeld waren. Ik deed mijn ogen dicht. Ik had zo’n goed gevoel gehad en dat gevoel was ook erg terecht geweest, want Villa had, met name in de eerste helft, erg goed gespeeld en was volledig de baas over West Bromwich Albion geweest. ‘Zou het eens een keer gaan gebeuren? Zou het eens mogen gebeuren? Of moesten we straks voor de zoveelste keer deze voetbaltempel met een teleurstellend gevoel gaan verlaten?’ Ik deed mijn ogen weer open. We zaten diep in blessuretijd. Villa perste er wanhopig nog een slotoffensief uit. Nog één schot op doel, maar het enige wat ik zag was dat deze geblokt werd. Het mocht niet zo zijn. De bal belande bij rechtsback Alan Hutton die het leder weer het strafschopgebied in bracht. Maar ondanks dat Hutton een prima seizoen doormaakt, zijn voorzetten komen steevast niet aan en ook nu bleek het een prooi te worden voor West Brom-doelman Ben Foster. Maar Foster had al wat balletjes losgelaten in deze wedstrijd en ook nu leek hij op afstand wat te prutsen. Het was allemaal wat lastig te zien, want het gebeurde allemaal aan de andere kant vlak voor The Holte End. Lowton kwam inlopen maar leek te laat ze zijn, echter werd hij gevloerd door Foster. Later bleek dit inderdaad een penalty te zijn, maar vanaf mijn positie leek dit namelijk totaal geen penalty, maar de hand van scheidsrechter Moss wees wel degelijk naar de stip. ´Kregen we nou echt een penalty?´ Die hadden we in het hele seizoen nog niet eens gehad! Maar Villa Park stond helemaal op zijn kop en schudde op zijn grondvesten. Er was echter nog één probleem. Hij moest er nog in. Alle Villafans op de North Stand waren naar voren gestormd en ik moest op een stoeltje gaan staan om de penalty te kunnen zien, iets wat ik eigenlijk niet wou zien. Het stoeltje waarop ik stond was allang niet meer die van mij en door allerlei hoofden heen zag ik Benteke achter de bal staan. Benteke. De spits die dit seizoen maar niet tot scoren komt en ook vanavond eigenlijk helemaal niet in de wedstrijd zat. Juist hij had de enorme druk op zijn schouders. Heel Villa Park keek gespannen en vol verwachting toe.

Totale escalatie. Dat was wat het was. Benteke had Foster zojuist de verkeerde hoek in gestuurd en Villa Park ontplofte. Dit was zo’n moment die je als Villafan niet al te vaak meemaakt. Dit zijn die momenten die ervoor zorgen dat al die teleurstellingen, die je keer op keer mee moet maken, de moeite waard maken. Dit is waarom.

 

Anticlimax

De volgende dag gingen we vroeg, maar later dan anders op pad. Eigenlijk wist ik het op dat moment al. Er was wat veranderd sinds de ontlading op Villa Park de vorige avond. Het ontbijt bij de Wetherspoon in Birmingham was gewoon Engels en de koffie was gewoon Wetherspoon. De lincolshire-sausages gleden met wat Engelse mosterd als een preek en een ouderling (gezegde van mijn opa) naar binnen. Björn las een verslag van de wedstrijd in een gratis krant en ik dacht na over de verandering. Ik besloot het nog niet uit te spreken. Mezelf kennende zou het wel eens een opwelling kunnen zijn en daarnaast was de adrenaline van de vorige avond nog lang niet uit mijn lichaam verdwenen, dus ik besloot er nog niets over te zeggen. Daarnaast was vandaag een uitgelezen dag om te checken of er überhaupt wel sprake was van een verandering.

Uiteraard had ik weer een lijstje grounds voorgesteld. Toch wordt dit steeds moeilijker om nieuwe grounds aan mijn lijstje toe te voegen. Zoals ik wel vaker aangegeven heb, ben ik totaal niet bezig met de ’92, maar wil ik graag een goed en echt beeld hebben bij alle Engelse clubs. Ik wil weten waar het gebeurt, want ik ben er immers dagelijks mee bezig. Ik hoef niet overal een wedstrijd te zien, daarvoor wil ik te graag elke keer naar mijn eigen Villa. Als ik bijvoorbeeld in het saaie Colchester kom, hun troosteloze ground eens bekeken heb, dan weet ik waar het gebeurd en daar gaat het me om. Waarom zou ik dan nog ponden verspillen om er een wedstrijd te zien omdat dat volgens de regels van anderen zo hoort? Ik ben clubsupporter en daarom noem ik mezelf geen groundhopper, maar toch was dat hetgeen wat we vandaag wel weer zouden gaan doen. 

 

Vale Park van Port Vale stond als eerste op het programma. Onderweg naar Stoke on Trent, of Burslem om precies te zijn, zouden we gemakkelijk The Hawthorns van West Bromwich Albion even kunnen bezoeken. Tenminste dat was wat Björn graag wou en eigenlijk zou dat het verhaal van deze trip wel compleet maken. Een trip die door Villa niet meer stuk kon. De weg van Villa Park naar The Hawthorns moet iedereen eens afgelegd hebben en dus had ik meteen ingestemd. Daarnaast was ik zelf nog maar één keer op The Hawthorns geweest en dat niet eens met Villa. Ergens in 2005 had ik een oersaaie editie van West Bromwich Albion vs Bolton Wanderers bezocht met de logische uitslag van 0-0. Het was in de tijd dat foto’s en programn’s mij nog niet interesseerde. Ik had wel wat foto’s met een mobieltje van die tijd gemaakt en die staan ook wel op de website. Maar de kwaliteit daarvan laat te wensen over en sowieso had ik nog geen foto’s van de buitenkant voor de website. Dus nut had die tussenstop toch zeker wel.

 

Deze dag was precies zoals we al zo vaak beleefd hebben. Overal kwamen we binnen, overal maakten we ons rondje en overal was er wel een praatje met een local over zijn of haar club. Bij Port Vale klaagde een oude man over de scheidsrechters die op wedstrijddagen naar Vale Park gestuurd werden, wat volgens hem afdankertjes van de Premier League waren. Bij Macclesfield Town was een veel te dikke mevrouw multifunctioneel, want ze was receptioniste en verkoopster in de clubshop tegelijk. Toch had ze ruzie met de oude kassa die mijn veel te goedkope boek over de club maar niet wou afrekenen. En bij Altrincham werden we door een jonge vrouw hartelijk rondgeleid terwijl ze vertelde over haar liefde voor Arsenal, het is ook altijd hetzelfde.

 

Vale Park was geweldig, de weg door Engelse groene heuvels naar Macclesfield was genieten, op Moss Rose kreeg ik echte Engelse gevoelens en ook Altrincham beschikt over een erg leuke ground in de vorm van Moss Lane. Maar toch…

Tijdens Easter 2011 verbleven we als jong gezinnetje een week in Nottingham. In die week was ik er even alleen op uit gegaan en had zodoende de grounds van Sheffield United en Sheffield Wednesday bezocht. Bij beide had ik mezelf beloofd er ooit een wedstrijd te gaan zien. De wens een wedstrijd op Bramall Lane van Sheffield United te zien was inmiddels ruimschoots ingelost. Maar mijn Hillsborough-droom was groter en die stond nog open. Toen ik daar rondliep wist ik dat ik niet dood mocht gaan voordat ik hier een wedstrijd zou gaan zien. En vandaag zou het eindelijk gaan gebeuren.

Via een prachtige route, dwars door het Peak District National Park, reden we via Barnsley naar Sheffield. Sjonge, wat is Engeland toch mooi. Ook het gebied rond Sheffield is prachtig, maar niets is zo mooi als Hillsborough zelf, die ik alleen nog maar van de buitenkant gezien had. Natuurlijk ken ik de ground van foto’s, maar in het echt is het altijd anders. Ik voorspelde al snel dat Hillsborough rechts van ons op moest gaan doemen en toen dat inderdaad gebeurde kreeg ik dat gevoel van die ‘verandering’ weer.

En die kreeg ik helemaal toen we Hillsborough binnen kwamen. De ground met zoveel geschiedenis, de ground met de mooiste cable van Engeland en de ground die de verandering uiteindelijk toch echt bewerkstelligt heeft. De wedstrijd Sheffield Wednesday vs Blackburn Rovers was alleraardigst om naar te kijken. Twee echte en stokoude Engelse clubs tegenelkaar op Hillsborough. Ook al was de wedstrijd saai geweest, dan nog had ik genoten. Hillsborough staat in mijn top 5 van mooiste stadions van Engeland, zonder enige twijfel. Maar ik realiseerde mij de hele avond lang dat er toch echt iets is veranderd.

 

Met Hillsborough heb ik alle mooie stadions van Engeland gezien. Ik heb nog wat kleine wensen zoals Exeter City en Bristol City, maar er is gewoon weinig meer geheim meer voor me. Dat is er gewoon af. Daarnaast kon me de uitslag van Sheffield Wednesday v Blackburn Rovers weinig schelen, ik vind het beide fantastische gave clubs. Ik begin het neutrale toeschouwer zijn een beetje zat te raken. Mijn passie voor het Engelse voetbal behoudt ik mijn hele leven lang. En naar neutrale Engelse wedstrijden gaan, blijf ik doen zo lang het me gegeven is. Maar vanaf volgend seizoen alleen nog maar in combinatie met Villa. En het liefst zie ik Villa op onze eigen Villa Park. Een seizoenkaart kan als Nederlander waarschijnlijk nooit uit. Maar volgend seizoen ga ik het toch proberen en laat ik de uitwedstrijden voor één seizoen voor wat het is. Misschien krijg ik daarna wel weer honger naar al die andere grounds. Eerst ga ik mijn droom verwezenlijken om seizoenkaarthouder te worden van Aston Villa Football Club. Voor nu voelt een andere Engelse wedstrijd een beetje als seks zonder happy ending, als boerenkool zonder worst en als Carlo zonder Irene. Op Villa Park is het echte ultieme te beleven en daar is mijn passie het grootst. Voorlopig ga ik niet meer vreemd. Tenminste, dat denk ik.

 

Alle foto's van deze trip:
http://nl.fotoalbum.eu/Ferdivilla  
www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com