www.engels-voetbal.nl (since 2010)
'Not the best website, but it's in the top one'

Wat is nu belangrijk?

Het was ergens in 2008. Aston Villa versloeg Arsenal in het Emirates Stadium met 0-2 door twee doelpunten van onze eigen Gabby Agbonlahor. Onze toenmalige manager sprak destijds de volgende woorden; ‘It was a case of staying strong, being positive and having a real belief that we could win.’ Volgens hem waren dat de ingrediënten geweest die een immens zware wedstrijd tot een goed einde gebracht hadden. Door deze drie ingrediënten hadden we gewonnen.Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. En juist dat is zo beangstigend.

Het was ergens in 2008. Ergens in Groningen werd een meisje geboren. Het duurde niet lang of het meisje kreeg mooie, blonde en lange haren. Het duurde ook niet lang voordat het meisje weer afscheid moest nemen van diezelfde mooie, blonde en lange haren. Eigenlijk duurde niets in het leven van het meisje lang. Het leven zelf duurde ook niet lang. Amper 9 jaren later kwam daar die ziekte langs waar we allemaal wel direct of indirect mee te maken hebben of mee te maken krijgen. De ziekte kwam genadeloos langs en ook de ziekte duurde niet lang.

Bijna dagelijks springen er in Nederland mensen voor de trein. Deze mensen hebben tenminste nog een keus, een keuze die het meisje nooit heeft gehad. Het duurde namelijk niet lang voordat er in het ziekenhuis een vernietigende diagnose werd gesteld. Het meisje begon aan de immens zware wedstrijd tegen de gemeenste ziekte van deze tijd. De arts had zomaar de volgende woorden tegen het meisje kunnen zeggen;  ‘It is a case of staying strong, being positive and having a real belief that you can win.’ Het meisje hield zich daadwerkelijk vast aan deze woorden.

Het meisje bleef tot op het laatste moment bijzonder sterk, bleef onvoorstelbaar positief en geloofde lang dat ze echt van de ziekte winnen kon. Het hielp allemaal niet. De ziekte speelde vals, speelde gemeen en er was in geen velden of wegen een scheidsrechter te bekennen die toezag op een eerlijke strijd. De drie ingrediënten hielpen niet. Het meisje verloor.

De overwinning van Aston Villa bij Arsenal herinner ik mij als de dag van gisteren. Het lijkt nog zo kort geleden, het is ook nog maar erg kort geleden. Zo kort heeft het meisje maar mogen leven.

De vader van het meisje leerde mij ooit wat nu pas echt belangrijk is in het leven. Het is een levensles geweest waar ik nu nog dagelijks wat aan heb. Hierdoor geniet ik nog meer van mijn huwelijk, mijn kinderen en zelfs ook van mijn werk. Ik koester het zelfs. Ook geniet ik door deze les nog veel meer van Aston Villa dan dat ik voorheen deed.

Morgen spelen we QPR-away, maar door de omstandigheden heb ik daar nog maar weinig tot niet aan gedacht. Ik moest zelfs even diep nadenken toen iemand mij van de week vroeg tegen wie we dit weekend moesten spelen. Want wat is nu echt belangrijk in het leven? De wedstrijd van Aston Villa staat nog niet in de schaduw van de wedstrijd die het meisje geleverd heeft. En toch heeft de vader van het meisje mij iets anders geleerd.

De wedstrijd van Aston Villa uit tegen Queens Park Rangers is namelijk immens belangrijk. Het betekend namelijk dat we dan de zaterdag beleven mogen. Het meisje leert ons dat leven niet iets vanzelfsprekend is en dat we ieder ogenblik moeten plukken, moeten koesteren. Pas dan worden onbelangrijke zaken ook belangrijk en juist dat zijn pas zaken die je op de been blijven helpen.

 

Lieve Marley,

Daar waar je nu bent krijg je de mooie, blonde en lange haren vast weer terug. Daar hoef je niet meer sterker te zijn dan dat je eigenlijk bent. Je hoeft daar niet positief te zijn, want daar ben je vanzelfsprekend positief. Je hoeft daar ook geen geloof te hebben dat je een zware wedstrijd moet gaan winnen, want een winnaar ben je en blijf je voor ons allemaal. Voor altijd. Dat is pas belangrijk.

 Rust zacht

 

 

 

 

Tot de volgende column,
Ferdi Delies
Top | engelsvoetbal@yahoo.com