Doing the 92

Je hebt wel eens van die weekenden dat je niet in Engeland kunt zijn.  Misschien omdat de gezinssituatie het van je vraagt om thuis te blijven of dat je financieel eerst even andere prioriteiten hebt. Maar toch kun je vanaf je bank, met het regen gezellig kletterend op je raam, je zelf in Engeland wanen. Zo gebruik ik nu al enkele jaren de website www.doingthe116.com, die je in luttele minuten laat reizen van Bournemouth naar Sheffield en je figuurlijk de Fish and Chips bij pakweg Braintree Town laat proeven. 'Doing the 116' is populair omdat het puur is. De man achter deze website luistert naar de naam Joris van de Wier. Het moment dat alle 92 clubs uit de Football League bezocht zouden zijn moest een keer gaan aanbreken. Van Old Trafford naar Sixfields en van Liverpool naar Mansfield. Hier willen we iets meer van weten. 

 

De 4 hoogste Engelse divisies tellen 92 clubs.Je hebt ze nu allemaal gehad nu je recent Port Vale hebt bezocht. Hoe speciaal was dit voor je?

Heel speciaal. In het begin van het seizoen had ik niet het idee dat het me veel zou doen. Natuurlijk is het wel een mijlpaal, maar de ‘92’ is nooit mijn doel geweest. Hoe dichter bij het kwam, hoe meer ik erover nadacht. De laatste week heb ik slecht geslapen en zelfs over Port Vale gedroomd. Het was ook een bijzondere pot. Ze hadden al dertien jaar niet meer tegen Wolves gespeeld en de gate was de hoogste sinds maart 1998. Perfect gekozen dus. Het stadion was leuker dan ik had verwacht en de stad beviel me ook goed. Van mijn voetbalmaten (ik was met drie man gegaan waarmee ik het vaakst in Engeland ben geweest) kreeg ik een 92-beker en zelf heb ik een shirt van Port Vale gekocht en op de achterkant ‘92’ laten drukken. Ik heb ook een shirt van Portsmouth uit 2003/2004, mijn eerste wedstrijd die ik bezocht.

Hoe is deze passie ooit ontstaan en wat en wanneer was je eerste wedstrijd op Britse bodem?

De passie is ontstaan eind jaren tachtig. Ik zag voor het eerst een FA Cup Final op tv (Liverpool v Everton, 1989) en sindsdien ben ik helemaal gek van het Engelse voetbal. In het begin volgde ik het vooraf via Ceefax en stuurde ik brieven naar verschillende clubs. Op 24 januari 2004 bezocht ik mijn eerste wedstrijd. Dat was Portsmouth v Scunthorpe in de FA Cup. Daarna ging ik voor een aantal maanden naar Zuid-Afrika voor stage en mijn tweede wedstrijd was Barnet v Dagenham in okotber 2004. Sindsdien ben ik eigenlijk iedere maand wel een keertje gegaan.

Het zullen er veel zijn maar als je er 1 moet noemen. Wat was van al die keren de mooiste trip?

Mijn eerste Old Firm was heel bijzonder, want Celtic won diep in de blessuretijd en bleef daarom meedoen voor de titel die ze uiteindelijk wonnen. In Engeland staan Blackburn v Burnley en Southampton v Portsmouth me nog goed bij. Geweldige derby’s, topsfeer en goed voetbal. Als je het echt over trips hebt, moet ik een van die weken in augustus kiezen. Ik denk die van 2011, toen ik twaalf wedstrijden in tien dagen zag. Niet alleen waren dat veel wedstrijden, maar de meeste waren erg goed. Ik heb toen leuke stadions gezien en twee geweldige derby’s (Swindon v Oxford en Greenock Morton v St. Mirren).

Van welke club/ground weet je zeker dat je die nooit meer zult bezoeken?

Het lelijkste stadion dat ik in Engeland heb bezocht is het Horsfall Stadium van Bradford Park Avenue. Daar kom ik zeker niet meer. De club vind ik op zich nog wel oké. Mooie naam ook. Gillingham en Northampton vond ik heel vervelende clubs. Vooral Gillingham, met heel vervelende stewards en een onsympathiek ticketoffice. Die zie ik graag degraderen.

Je bent Anglofiel en het voetbal is daarmee niet het enige dat je aanspreekt op het eiland. Wat nog meer?

Het stappen vind ik prachtig. Het begint al om 19:00 en iedereen loopt er door elkaar. In Nederland is het meer groepjesvorming. Daarnaast mag ik graag gaan eten bij de Indiër en verwonder ik me over het grote verschil tussen de working class en de upper class, iets dat je hier niet ziet. Dat laatste is overigens wel een reden waarom ik liever in Nederland woon dan in Engeland.

Een Conference club, welke je nog niet bezocht hebt, promoveert naar de League Two en vervangt een club die je al wel bezocht hebt. Hoelang laat dat bezoek dan op zich wachten om weer op 92 te komen?

Geen idee. Het moet net zo uitkomen. Ik heb al redelijk wat in de Conference gezien, dus de kans dat er een club promoveert die ik al ‘gedaan’ heb is vrij groot. Er is maar een club die ik niet wil bezoeken en dat is Gateshead. Die hebben een verschrikkelijk atletiekstadion en het is een eind weg. Als die promoveren zal het lang duren voordat ik mijn 92 weer compleet heb.

In 2005 bezocht je een derby met een bekende historie. West Ham United v Millwall. Was dat één van de meest beladen derby's die je bezocht hebt?

Eigenlijk viel die heel erg tegen. Ook de Manchester derby vond ik weinig bijzonder. De mooiste derby’s zijn degene die al lang niet zijn gespeeld. Blackburn v Burnley had al een tijd niet op het programma gestaan, net zoals Southampton v Portsmouth. Verder mag Swindon v Oxford niet ontbreken. Die was ook geweldig qua sfeer. Derby’s die ook leuk zijn: Sheffield Wednesday v Sheffield United en Ipswich v Norwich. Voor en na de wedstrijd loopt iedereen door elkaar, maar tijdens de wedstrijd hangt er een heerlijke sfeertje.

Tottenham Hotspur v Arsenal of Lowestoft Town v Lewes?

Laf antwoord, maar allebei. Ik ben helemaal gek van de Non-League en zeker als die clubs in oude stadionnetjes spelen. Maar van derby’s ben ik ook groot fan en Spurs v Arsenal is natuurlijk een prachtige. Ik kan niet kiezen. Meestal probeer ik een combinatie te maken van een derby op hoog niveau met een potje in de Non-League.

Je hebt nog het geluk gehad befaamde grounds gezien te hebben welke hedendaags niet meer bestaan of in gebruik zijn. Highbury, Ninian Park en Vetch Field bijvoorbeeld. Van welke ground heb je het meeste spijt die nooit live gezien te kunnen hebben en waarom?

Roker Park. Ik kan me nog goed een wedstrijd uit begin jaren negentig herinneren in de FA Cup, waarbij de cameraman op het dak van Roker Park stond en de zee filmde. Het waaide keihard en was wat mistig. Je zag meeuwen vechten tegen de wind en daardoor amper vooruit komen, de vlag van Sunderland werd bijna uit de mast geblazen en je hoorde een bel klinken. Ik zat gefascineerd te kijken en daardoor is Sunderland een tijdje een club geweest die ik met meer dan gemiddelde interesse volgde. In 1998 bracht de BBC de vijfdelige documentaire “Premier Passions” uit, over het seizoen 1996/1997 van Sunderland. De club degradeerde uiteindelijk met een continue vloekende manager Peter Reid in de hoofdrol. Alle delen staan op Youtube. Echt prachtig. Engels voetbal op z’n puurst. Vooral ook door de beelden van Roker Park.

Gelukkig zijn al deze belevenissen op een voortreffelijke manier vastgelegd op je site & blog. Maar er is meer onderweg! Wat kunnen we precies verwachten van ‘Terraces & Flootlights’?

Port Vale v Wolves was mijn 190ste wedstrijd in Engeland, maar ik ga natuurlijk geen 190 verhalen bundelen. Sowieso lijken de verhalen in mijn boek niet op die op mijn site staan. Het is net even wat anders. Ik heb veertig wedstrijden uitgekozen. Dat hoeven niet perse de beste wedstrijden te zijn. Over de wedstrijd schrijf ik meestal niet meer dan één alinea. Ik heb bijzondere wedstrijden uitgekozen. Dat kan zijn omdat het een derby is of omdat de clubs iets aparts heeft. Op 1 oktober gaat de site over mijn boek online en dagelijks ga ik dan één hoofdstuk (en dus wedstrijd) bekend maken. Ik wilde eigenlijk iedere founder member een hoofdstuk geven, maar daar ben ik vanaf gestapt. Wel kan ik alvast onthullen dat Aston Villa in het boek voorkomt. Die club mag natuurlijk niet ontbreken. Ik ga ook iets bijzonders doen met die club in aanloop naar het uitbrengen van mijn boek, maar daarover later meer.

Je website heet ‘doing the 116’, dus inclusief de clubs uit de Conference National. Wanneer komt er een shirt met het getal 116 achter op je rug?

In principe is dat geen doel. Het is gewoon een naam, een knipoog naar Doing the 92 waarvan ik ook nooit had gedacht dat ik die zou volbrengen. Ik heb nog negen clubs uit de Conference niet bezocht en gezien het verloop in die competitie, is de kans groot dat het er volgend seizoen nog meer zijn. In de Conference zitten ook een aantal clubs die ik niet wil bezoeken, zoals het eerder genoemde Gateshead. Ook clubs als Nuneaton (saai, nieuw stadion) en Salisbury (idem) spreken me totaal niet aan. Dan ga ik veel liever naar een Non-League club met een leuk stadionnetje. Ik zeg niet dat ik de 116 nooit zag volbrengen, maar het zal nog lang duren.

 

Laatst bijgewerkt: september 2013

 

Terrace & Floodlights

Inmiddels is de boekpresentatie van Terrace & Floodlights geweest en ligt het boek in talloze winkels te koop. Het mag geen geheim zijn dat het Engelse voetbal mijn grote passie is die ik middels deze website extra beleef. Maar doingthe116.com is ook voor mij al jaren een medium waar ik dat onbeschrijfelijke pure 'Engels-voetbal-gevoel' kan vinden. Toen Joris van de Wier liet weten een boek uit te gaan brengen met daarin verslagen van zijn belevenissen in Engeland, was ik aanvankelijk wel sceptisch. Verhalen over deze belevenissen zijn immers al veelvuldig te lezen op zijn site, waardoor ik bang was dat het een soort kopie van deze verhalen zou gaan worden. Niets is minder waar!

Nog dezelfde avond na de boekpresentatie begon ik te lezen in Terrace & Floodlights en heb het boek de daaropvolgende uren niet meer weg kunnen leggen. Nou ben ik een verzamelaar van boeken die over Engels voetbal gaan in zijn algemeenheid. Er zijn daarin onnoemelijk veel toppertjes op te noemen maar uiteraard is bijna alles geschreven in de Engelse taal waardoor de context, die bedoeld wordt, mij wel eens ontgaat.

Dat is naar mijn mening meteen de kracht van Terrace & Floodlights. Het bevat onnoemelijk veel Engelse weetjes en de clubs worden beschreven zoals ze beleefd worden. Een krachtig voorwoord van Tom Egberts gaat er aan vooraf, die zich er duidelijk niet vanaf heeft gemaakt met een standaard verhaaltje. De echte Engelse voetbalfan gaat Terrace & Floodlight verslinden omdat het puur is. Ik overdrijf in ieder geval niet als ik zeg dat het een boek is dat geschreven is naar mijn hart.

De auteur heeft zich niets aangetrokken van uitgevers die commercieel dachten en verhalen over grote clubs en grote sterren eisten. Ik ga dus ook niet commercieel roepen dat mensen het boek moeten gaan kopen want de echte Engelse en pure voetbalfan doet dat toch wel.

Ferdi Delies

www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com