Easter 2013-groundhopping 

Met reden was ik veel te vroeg op Schiphol. Hoewel ik me daar altijd uitstekend vermaak met het lezen over mn passie had ik liever een vliegtuig eerder gepakt. Ik had bijvoorbeeld absoluut geen tijd over om mn ‘Engeland-koffertje’ naar het appartement te brengen. Als ik dit wel had gedaan had was ik zeker te laat gekomen voor Leicester City v Millwall.

Leicester City v Millwall 0-1

Ik kon me niet veel vertraging permitteren. Toch had ik de pech van de welbekende polderbaan waardoor er ietwat vertraging te noteren viel. In de lucht overdacht ik de schade en concludeerde, al rekende, dat het wel eens mee kon vallen. Derby County was de enige andere optie maar ook deze ground trekt mij niet, de verbindingen vanuit Birmingham zijn minder en tenslotte had ik al een ticket voor Leicester City. Op het vliegveld ging alles snel, maar de trein naar Birmingham New Street werd gecancelled waardoor ik een kostbaar half uur op het vliegveld vaststond. Het rekenen begon weer en op Birmingham New Street Station besloot ik om toch door te reizen naar Leicester. Met een beetje geluk zou ik net na kick-off in het stadion kunnen zijn. Niets voor mij maar het was niet anders. Rond kick-off kwam ik op het treinstation van Leicester aan waar ik snel een taxi indook, die mij snel naar het King Power Stadium bracht en niet veel later zat ik vooraan het veld. Het nieuwe stadion van Leicester is niets bijzonders. Het is er één die je vinckt om daarna nooit meer terug te komen. Toch moet ik zeggen dat ik dit ’standaard’ onderkomen net wat meer vond hebben dan mijn recente bezoeken aan bijvoorbeeld Hull City en Reading.

De wedstrijd viel tegen en werd verpest door een snelle rode kaart voor Leicester, waardoor de thuisploeg niet bij machte was om potten te kunnen breken. Lang leek de wedstrijd op een terechte en toepasselijke 0-0 af te stevenen, maar vlak voor tijd wist Millwall-rechtsback Alan Dunn alsnog 3 onterechte punten mee te smokkelen. Na de wedstrijd kocht ik nog snel mijn nog ontbrekende Leicester-mok en liep vervolgens terug naar het station. Het was bijna April maar het was een koud tochtje. Uiteindelijk zou ik de 1 na laatste trein naar Birmingham halen.

Manchester City v Newcastle United 4-0

Op de zaterdag ging mijn trein naar Manchester. Het was een wedstrijd die ik nooit zelf had uitgekozen maar mijn vader ging met mij mee en die gaat toch liever voor de grote namen. Met je vader op pad is toch wel speciaal, dus ik had al snel vrede met de keuze voor het rijke Manchester City.

Deze keuze werd uiteindelijk beloond. Normaliter ga ik liever naar oude grounds in de Football League als ik wedstrijden van Aston Villa ga combineren, en ga ik zeker niet naar stadions, zoals het Etihad, waar ik al eerder ben geweest. Maar zoals gezegt kreeg ik geen spijt. Het was een gezellige dag met mijn vader en we zagen voetbal op topniveau en dat is ook wel eens leuk in plaats van het gehak in de Football League. Newcastle werd weggespeeld met bij vlagen oogstrelend voetbal.

We waren het er al snel overeens dat Nasri de Man of the Match was en dat werd uiteindelijk ook bevestigd door de speaker vlak voor het einde van de wedstrijd. Net als bij Leicester was er na de wedstrijd niet zo snel een taxi voorhanden, er gingen immers ff 50.000 man tegelijk weg, en liepen we dapper terug naar Manchester-piccadily treinstation, een tripje dat achteraf prima te doen was. Uiteindelijk was het een fijne re-visit. Ik hou niet van ovalen en nieuwe stadions, maar dit is niet de ergste van de rest van de nieuwbakken gedrochten waar ik geweest ben. De laatste keer dat ik er was kende de wedstrijd ook de uitslag van 4-0, alleen was dat tegen ‘mijn’ Villa, waardoor deze ‘4-0-editie’ me meteen beter bevallen is. De pre-match was eveneens aangenaam geweest in een pub vlak naast het stadion. Het was voetbal van gigantisch hoog niveau dat bekroond werd met een aantal goals. Maar het was ook een gezellige dag met mijn vader en dat zijn toch momenten om te koesteren.

Aston Villa v Liverpool 1-2

Na een lekkere English breakfest begonnen de zenuwen mij de baas te worden voor de belangrijke wedstrijd tegen Liverpool. Voorafgaand aan de wedstrijd had ik een aantal ontmoetingen met bekenden en minder bekenden dat eindigde in de Lions Club bar. Daar was de gelegenheid om aan een relatief goedkoop buffet deel te nemen maar de zenuwen zorgden voor weinig eetlust. Villa Park zat eindelijk weer vol en de plaatsen waren uitmuntend. Maar dat is logisch als je weet wie de tickets regelt. Dit had ik wat betreft deze wedstrijd voor 29 mensen gedaan, die verpreidt zaten op Villa Park.

Uiteraard was mijn vader ook weer van de partij en die had vandaag mijn oude opa meegenomen waardoor er 3 generaties Delies naar the Villa gingen kijken. Villa speelde zoals de laatste tijd gewoon prima, maar gaf een voorsprong uiteindelijk uit handen. Een punt was verdiend geweest en daarvoor kreeg Villa de kansen, echter enig geluk ontbrak. Het blijft dus billenknijpen dit seizoen. Op het laatst keek ik nog even mijn geliefde Villa Park rond en bedacht me één ding: ‘Is dit voorlopig de laatste keer dat ik in een uitverkochte Villa Park aanwezig ben geweest?’

Solihull Moors v Gloucester City 2-3

Maandag werd een hobby-dag. Ik houdt van goed gezelschap maar ga bijzonder graag in mijn uppie op pad, zoals ookop deze paasmaandag. Mijn plan was om 2 grounds te vincken, dit gepaard met een wedstrijd. Toch had ik dit weekend niet, zoals anders wel het geval, alles goed ingeregeld. Vrijdag had ik meer tijd moeten hebben voor Leicester om ook nog naar Filbert Street te lopen en vandaag had ik weinig rekening gehouden met een paas-speelronde. Ik heb mezelf herhaaldelijk voor de kop geslagen in het weekend. De enige wedstrijd die ik ivm met mijn terugvlucht kon bekijken was op 4 minuten rijden van het vliegveld. Een wedstrijd uit de Conference North. Op dat niveau (het 6e niveau) had ik nog niet eerder een wedstrijd gezien en ga dan normaal gesproken ook liever naar de Football League. Maar ook deze uitslagen en standen volg ik wekelijks met mijn website, dus vond dit uiteindelijk zeker wel interessant. Maar mijn trein ging in de ochtend eerst nog naar Cheltenham om eens bij Cheltenham Town te kijken, een club dat me altijd wel aangesproken heeft.

Op de terugweg vanuit Cheltenham zou ik Worcester City nog aandoen, maar dat plan moest ik al snel laten varen. In Cheltenham was het een heel eind lopen, iets dat ik eveneens niet voorzien had. Daardoor kwam ik pas een uur, na aankomst in Cheltenham, aan op Whaddon Road na veel gezoek en gedrentel. Ook daar viel het wat tegen. Als eerste was de clubshop dicht waardoor er nog steeds geen Cheltenham-mok op mn plankje in de hal staat. Daarnaast was het stadion hermetisch afgesloten waardoor er wat foto’s ontbreken voor de site. Omdat Cheltenham Town die middag thuis speelde tegen Northampton kon ik geen kijkje nemen in het stadion daar er al supporters rondhingen op het parkeerplaats voor het stadion. Na toch wat mooie kiekjes van de floodlights gemaakt te hebben, dook ik een taxi in om terug te gaan naar het station van het decadente Cheltenham (Eens wat anders dan de verpauperde Towns). Tot enige verrassing kwam ik er nog wel achter dat Cheltenham Town aan groundsharing doet met Gloucester City, de club de ik die middag aan het werk zou zien tegen Solihull Moors. Ik besloot om rechtstreeks terug te gaan naar Birmingham om vanaf daar naar Solihull te gaan. Ik was wel eens eerder op zoek geweest naar Damson Park, het veld van Solihull Moors, maar zonder succes. Ook nu was het, ondanks de voorbereidingen van Googlemaps niet bepaald een makkie. Solihull is best groot en de ground ligt ietwat achteraf weggestopt. De bus reed uiteindelijk voorbij en ik kwam aan op het vliegveld zonder nog de kans te krijgen om uit te stappen. Op het vliegveld zat ik in twijfel. Of lekker op het vliegveld blijven en in een Wi-fi ruimte aan de site prutsen en Chelsea v Manchester United kijken, of toch terug de kou in om alsnog Solihull Moors v Gloucester City te gaan bezoeken. Hoewel het eerste mij aanlokkelijk leek, koos ik voor het laatste en kreeg daar uiteindelijk geen spijt van. Met de taxichauffeur sprak ik af dat hij me na afloop weer zou ophalen en de tulband stemde daarin toe. Ik werd enthousiast van het niets voorstellende Damson Park. Het was een heerlijke bende.

Toen de wedstrijd niet veel later begon schrok ik van het bedroevende niveau dat ik toch wel iets hoger ingeschat had. Zonder enige arrogantie kan ik zeggen dat ik met een goede enkel gemakkelijk mee had gekund. Toch genoot ik, ondanks het niveau en de kou, van het tafereel voor me. Het contrast was groot! Eergisteren had ik nog voetbal van het allerhoogste niveau gezien en nu stond ik heerlijk naar een stel houthakkers te kijken.

De tulband kwam met zijn taxi op de afgesproken plaats en tijd opduiken en voldaan stapte ik niet veel later het vliegtuig in. Anno een week later geniet ik nog na van deze trip en verheug me alweer op de volgende. Nog 1 keer dit seizoen. Op Schiphol wachte mij nog een aangename verrassing. Mijn vrouw en dochtertje waren op mij aan het wachten, waardoor de anders zo saaie terugreis naar Groningen tenietgedaan werd. Mijn lieve kleine meisje genoot op een voor haar ondoenelijk tijdstip intens van haar kipnuggets.

 

www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com