Einzelgänger

In het verleden deed ik het wel vaker. Inmiddels heb ik ontdekt dat er meer van die gekken zijn zoals ik. Toegegeven, de meesten zijn niet zo extreem, maar ik ken echt sukkels die dezelfde afwijking hebben als die ik heb. Maar dit weekend was het weer als vanouds, en dat was een weekend rondzwerven door Engeland, en dit geval ook gedeeltelijk door Wales, helemaal alleem. Zonder ook maar iemand tekort te willen doen vond ik het weer eens heerlijk. ‘Zullen we zo naar de pub?’ ‘Zullen we zo ff shoppen?’ ‘Zullen we de wekker een uur later zetten?’ Allemaal vragen die ik niet gehoord heb. En zo ging er ergens in Moseley te Birmingham, op zaterdag 24 januari 2015 om 5.00 de wekker.

FA Cup

De FA Cup. Iedereen die het Engelse voetbal echt goed kent is er helemaal maf fan. Eigenlijk wil ik het mystieke van de FA Cup helemaal niet gaan uitleggen. Ik vind het werkelijk onbegrijpelijk waarom stadions (zoals overal te wereld) niet vol zitten tijdens Cupgames, waarom de tickets ineens spotgoedkoop zijn en managers vaak in deze wedstrijd niet hun sterkste elftal opstellen. Voor mij is dit, zoals het vroeger voor iedereen nog was, de belangrijkste bekertoernooi van het jaar en dat zou het zeker moeten zijn voor een Villafan. De League Cup vind ik echt leuk, de Premier League is belangrijk voor de club, maar de FA Cup geldt voor mij persoonlijk als absolute hoogtepunt. In de begindagen van het voetbal won Villa deze oudste cup ter wereld nog wel eens, maar op de laatste trofee in de prijzenkast op Villa Park zit inmiddels een dik laag stof. In 1957 won Villa van Manchester United in de finale op het aloude Wembley. Ver voor mijn tijd dus. Echte FA Cup successen heb ik eigenlijk niet echt gekend. Als kersverse Villafan haalde Villa in het seizoen 1999/2000 wel de finale, maar die ging verloren tegen Chelsea. Later in 2008 haalden we andermaal Wembley en andermaal bleek Chelsea te sterk. Het ging hier wel om een halve finale, die hedendaags eveneens op Wembley wordt gespeeld. De reeds gestopte Howard Webb boorde ons een mogelijk finaleplaats door de neus en ik kan me nog goed een woedende Martin O’Neill voor de camera’s herinneren. Voor de rest waren het eigenlijk alleen maar decepties en dat vaak tegen clubs die uitkomen in de Football League. Vorig seizoen was ik nog bij een dergelijke nederlaag aanwezig, toen Villa onderuit ging tegen Sheffield United, dat uitkomt op het 3e niveau. Ik wist dus wat ik deed toen ik de vlucht voor deze wedstrijd boekte. En ook als ik vooraf wist dat Bournemouth (in dit geval) ook zou gaan zegevieren op Villa Park, was ik nog steeds gewoon gegaan. Als u het niet erg vindt ga ik daar niet verder op in want dan wordt dit straks nog een boek. Ook ga ik even niet vertellen waarom Villa Park en de FA Cup eigenlijk bij elkaar horen en waarom het zo historisch verantwoord zou zijn als Villa eens verder komt in deze mooiste, oudste en meest mystieke en traditioneelste Cup op deze aardbol. Villa op Villa Park in de FA Cup. Ik moest maar weer eens een vlucht gaan boeken.

Lost in Shrewsbury

Maar de Villagame was tot mijn grote vreugde naar de zondag verplaats en daardoor had ik plenty keuze voor de zaterdag. Zeker als je jezelf in zo´n weekend in Birmingham terug vindt kan het eigenlijk niet meer stuk. Dit keer had ik geen auto bij me en vaak ben je dan wat beperkt als je afhankelijk bent van de trein. Maar in Birmingham is dit eigenlijk totaal geen probleem, integendeel. Met de trein kun je vanaf Brum namelijk in een paar uur in Plymouth of Glasgow zijn, kies maar uit. Zodoende veranderde mijn planning voor de zaterdag vooraf tientallen keren en uiteindelijk zou ik ook bij een totaal andere wedstrijd belanden dan vooraf was uitgedacht. Pas op de vrijdagavond besloot ik een klein rondje door Wales te gaan maken, ik wou namelijk graag naar Wrexham. De trein naar Wrexham stopt echter eerst nog in Telford en Shrewsbury. Bij Telford bleef ik zitten. De ground is veel te ver lopen vanaf het station en bovendien betrekkelijk saai. Toen de trein Shrewsbury naderde twijfelde ik. Om 15.00 begon het voetbal op alle velden in het land dus zeeën van tijd had ik ook weer niet. Vroeg was het echter nog steeds nog geen 7.00 op de Engelse klok, maar ook het nieuwe stadion van Shrewsbury is erg saai en ligt ook niet bepaald pal naast het station. Maar toen de buis op rails Shrewsbury in reed was de twijfel weg. Dit was zo’n stad die je gezien moet hebben. Kastelen en pittoresk ogende huisjes passeerden de revue. Rondlopen in de ochtend van Shrewsbury is echt een feest. Tezamen met allerlei winkeleigenaren, die hun winkel nog niet eens openden, maar in plaats daarvan alleen zelf naar binnen gingen, liep ik rond in het centrum van Shrewsbury. Onder een etalageruit ontwaakte een zwerver zojuist uit zijn slaap. Naast zich had hij een hondenbak met water liggen, maar de hond was nergens te bekennen. Een uitstap in deze stad had ik vooraf niet gepland, dus ik wist niet in welke richting New Meadow gelegen ligt. Wel wist ik uit parate kennis dat het niet pal in het centrum is. Na een kwartiertje rondlopen besloot ik het te vragen aan een ‘posh-uitziende’ vrouw. Ik moest de vraag driemaal herhalen en ze keek me ook na de derde keer aan alsof ik zojuist de hand van haar dochter had gevraagd. ‘You’re totally lost’. Zei ze in een bijna onverstaanbaar accent. Al snel werd het me duidelijk dat ze hiermee niet bedoelde dat de ground van Shrewsbury Town totaal ergens anders gelegen lag en dat ik daarom verdwaald zou zijn, maar ze vond me overduidelijk knettergek. Ze haalde vervolgens haar schouders op en verwees me naar een man die even verderop ons tegemoet kwam lopen. Ondanks dat het mooi weer zou gaan worden voor het tijd van het jaar, was het ijzig koud deze ochtend. De man liep echter in een t-shirt met korte mouwen en een korte broek. In Engeland kijk ik daar niet meer van op, het is namelijk volstrekt normaal om in januari er zo bij te lopen, maar toch keek ik de vrouw nog even aan in de hoop of ze me nu minder gestoord zou vinden dan een minuut daarvoor. Maar blijkbaar had ik reeds al mijn krediet verspeeld met mijn vraag naar de ground van Shrewsbury Town en zonder nog wat te zeggen vervolgde ze haar weg. De ´korte-broeken-man´ wist op zijn beurt wel de richting naar New Meadow en ook wel de weg, maar zei dat dit wel erg ver was om te lopen en dat het bovendien lastig uit te leggen was. Hij hield zijn betoog even in omdat er vlak achter ons een hond op een ongewone en hoge toon begon te janken. Het was de hond van de zwerver, want de zwerver kwam met de voederbak met water naar de hond toe-gestrompeld. Ik was dus vroeger in Shrewsbury aangekomen om het lelijke New Meadow te zien, dan dat de plaatselijke zwervers in de plaatselijke kou ontwaakt waren.

Een taxi was volgens de ´korte-broeken-man´ de beste mogelijkheid. Tja, ik was er nu toch en wanneer zou ik er weer gaan komen? Zodoende liep ik terug naar het station en dook de eerste de beste taxi in.

De taxichauffeur bleek het echter volstrekt normaal te vinden dat zijn rit naar New Meadow ging. Uiteraard was mijn eerste vraag of de man iets had met de plaatselijke voetbalclub en ik hoopte vurig dat dit het geval zou zijn. ‘I am Arsenalfan mate’. Klonk het naast mij. In mij zelf slaakte ik een diepe zucht. Het was weer zover. Er volgde helaas weer een dergelijk en standaard gesprek over het wel of niet aanblijven van Arsené Wenger en wat voor geweldige speler Alexis Sanchéz wel niet is. Tot overmaat van ramp vond hij New Meadow een erg mooi stadion en hij wist niet hoe hij daarmee het voetbal in zijn eigen lang beledigde. Ik besloot het nog één keer proberen en vroeg naar Gay Meadow, het oude stadion van Shrewsbury Town. Eindelijk gaf de man een goed antwoord. ‘We komen er langs, ik zou het je laten zien.’ Niet veel later herkende ik van foto´s inderdaad de rivier waaraan het stadion gelegen lag en snel maakte ik vanuit de taxi een wazige foto. Toen de man dat zag remde hij wat af en even overwoog ik hem te vragen of we even konden stoppen. Maar het verkeer zat blijkbaar in een zaterdagochtendspits en even later liep ik troosteloos en moederziel alleen rond het huidige onderkomen van Shrewsbury Town. Leuk dat ik het gezien heb, fijn dat ik nu weet waar het gebeurt als ik een wedstrijd aanschouw op tv van Shrewsbury Town, maar het moet erg gek gaan lopen wil ik hier ooit weer terug gaan komen voor een wedstrijd.

De weg terug naar het station vond ik vrij gemakkelijk en het bleek inderdaad een pittige wandeling te zijn dat eigenlijk veel te veel tijd koste. Dus ik was zeker niet ‘lost’ in Shrewsbury, maar als ik volgens u wel ‘lost’ in mijn passie ben, dan loopt er een zekere vrouw in Shrewsbury rond, die vast wel uw hand kan en wil schudden.

Wrexham Cyffredinol & Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobw-llllantysiliogogogoch

De trein was inmiddels Wales binnen gereden. Hoe vaak ik dan ook door Engeland rondtrek, in Wales was ik nog nooit geweest en zodoende is Swansea City de enige Premier League club die ik nog niet bezocht heb. Op de één of andere manier vind ik het maar niets dat de beste clubs uit Wales zichzelf in de Engelse competitie terug weten te vinden. Het ´land´ heeft een nationaal team en dan is mijn mening dat je je eigen competitie zo sterk mogelijk moet gaan houden. Het land heeft dus ook een eigen nationale competitie en eigenlijk zou die ook zo sterk mogelijk moeten zijn. Glasgow Rangers en Celtic zijn ook altijd in Schotland blijven spelen, ondanks alle geruchten die er altijd wel waren. Toch heeft Wales een aantal erg mooie clubs die niet misstaan in de Engelse Football League. Ik denk dan voornamelijk aan Newport County en Wrexham en het was de laatstgenoemde club waar ik nu naar op weg naar toe was. De Racecourse Ground is er eentje zoals die moet zijn. Een goede verdeling tussen oud en nieuw is daar te beleven en de ground beschikt over één van de mooiste terraces van het land.

 Maar het was opletten geblazen. Ik had ´notice´ genomen van het feit dat ik in een trein van een Welsche maatschappij zat en ook wist ik, zoals iedereen, dat men in Wales nou niet bepaald liefhebber zijn van klinkers. Wel van mede-klinkers. Iedereen die een beetje van topografie afweet kent wel het dorp ‘Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch’.

Het gaat hier om een dorp in Noord-Wales en helaas zou ik vandaag niet zo ver gaan komen. Het dorp heeft één van de langste plaatsnamen ter wereld en is door een normaal mens niet uit te spreken. Wij doen al stoer als een buitenlander het woord Scheveningen niet kan uitspreken, maar dit is toch echt andere koek. Een foto van het bord van dat treinstation zou ik graag willen hebben, maar dat houden we maar in het verschiet. Net als in Friesland hebben ze in Wales wel beide vertalingen op de stationsborden staan en daar moest ik het ook van hebben. Door de treinspeaker werden de passerende stations echter in ´mede-klinker-taal´ omgeroepen en daar kon ik geen wijs uit worden. Wrexham heeft blijkbaar meerdere treinstation en ik moest ‘Wrexham General’ hebben, letterlijk vertaald ‘Wrexham-algemeen’. Ik besloot dat het betekende dat het hier om het hoofdstation van Wrexham ging. Ik las me wat in over de club terwijl de Welsche groene velden en de vele Welsche schapen in letterlijke sneltreinvaart langs schoten. Wrexham heb ik nog maar één keer zien spelen. Dat was twee jaar geleden in de Welsche play-off finale op het Engelse Wembley. Wrexham was gedurende de hele wedstrijd de betere geweest van Newport County, maar het waren de geelhemden geweest die uiteindelijk zouden gaan zegevieren. We hadden tussen de verdrietige Wrexham-supporters gezeten en ik had zeker sympathie voor die supporters aan die finale overgehouden. Daarnaast is de ‘giantkilling’ in de FA Cup van Wrexham op Arsenal natuurlijk erg bekend. Met die vrije trap van Mickey Thomas op de Racecourse Ground in 1992, dat voor een exit van het grote Arsenal in de FA Cup zorgde. Zou die taxichauffeur uit Shrewsbury dat nog weten te herinneren?

Om twee redenen was het niet moeilijk te vernemen dat de trein Wrexham binnenreed. Ten eerste stond er 'Wrexham General' gewoon op het stations bord aangegeven en ten tweede waren de flootlights van de Racecourse Ground meteen waar te nemen. Ik stond te trappelen bij de deur. ‘Wrecsam Cyffredinol’ stond eveneens op het stationsbord te lezen. ‘Cyffredinol’. Ik sprak het bijna hardop uit en dacht dat wel dat het een goede poging was geweest. Niet zo moeilijk als ‘Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch’ in ieder geval. Dus als een gezinnetje uit Wales gezamenlijk Monopoly spelen, pakken ze daarbij geregeld een cyffredinolkaart van tafel. Anyway, het was de Racecource Ground dat lonkte.

Vanaf het treinstation staarden de flootlights me al vol trots aan. Precies zoals ze horen te zijn. Binnen 3 minuten naderde ik de Racecource Ground. Ik ben niet perse tegen nieuw, snap dat het in veel gevallen wel moet, maar als het dan toch moet doe het dan zoals in Wrexham, daar waar de helft van de ground nieuw is en de andere helft oud. Het stadion is groot zat voor de getrokken attendance en in het nieuwe gedeelte kan al dat noodzakelijke VIP-gebeuren voltrokken worden. Prima toch? De terrace was inderdaad prachtig, maar viel me in het echt toch ietwat tegen. Misschien te hoge verwachtingen van gehad, was mijn conclusie. Ik deed mijn rondje, kocht mijn Wrexham-mok en vertrok weer richting de trein. Ik voelde me schuldig dat ik in Shrewsbury veel meer tijd had besteed dan hier bij het prachtige Racecourse Ground, maar ik was ver Wales binnengetrokken en moest om 15.00 toch ergens een wedstrijd gaan zien. Wrexham speelde vanmiddag thuis om de FA Trophy tegen het saaie Gateshead. Even twijfelde ik, maar besloot de Racecourse Ground voor een mooiere wedstrijd te bewaren. Want dit is wel een plek waar ik zeker nog eens terug ga komen.

Jammer genoeg moest ik op ‘Wrexham Algemeen’ iets te lang wachten op de volgende trein die me via Chester naar Crewe moest brengen. De wedstrijd Port Vale v Crewe Alexandra had ik nog steeds in gedachten om te gaan bezoeken en eigenlijk wou ik nog wel even langs de ground van Crewe Alexandra, de uitspelende partij in deze derby. Om de één of andere reden ben ik altijd wel geïntrigeerd geweest door het door velen saai gevonden Crewe Alexandra FC. De club van de spoorwegen, dat net als Wrexham pal naast het treinstation gelegen ligt, was ik in het verleden al vaak met de trein gepasseerd. Als Villa in Manchester of Liverpool moest spelen dan ging de trein al snel langs het Alexandra Stadium, maar dichterbij dan dat was ik nog niet gekomen. Chester City heb ik altijd een wat saaie club gevonden, zonder er me ooit echt goed in verdiept te hebben overigens. De stad bleek in ieder geval één en al schoonheid te zijn, dit welgezien vanuit de trein. Misschien dat de wedstrijd Chester v Wrexham de ground nog eens de moeite waard maakt om hier uit te gaan stappen. Nu had ik er in ieder geval geen tijd voor en bovendien ligt deze ground nou niet bepaald naast het treinstation.

Last minute Stockport

 

In Crewe aangekomen ging ik voor een vluggertje. Even snel wat foto’s nemen om vervolgens vliegensvlug de trein naar Stoke on Trent te gaan pakken. Een uitgebreide pre-match is immers ook wat waard. De bussen voor de uitsupporters stonden klaar voor vertrek naar Burslem naast het Alexandra Stadium. Even overwoog ik om te vragen of ik misschien met hun mee kon gaan. Een middagje met uitsupporters mee is altijd wel leuk, maar ik besloot het uiteindelijk niet te doen. Dit weekend zal één en al einzelgangen blijven. Weer terug op het treinstation bleek de rechtstreekse trein naar Stoke-on-Trent net weg te zijn zodat ik weer een half uur verloren zag gaan. Maar aan de andere kant van het perron stond een andere trein. Ik liep uit verveling naar de monitor toe, want ben altijd gefascineerd geweest van Engelse plaatsnamen en was wel nieuwsgierig op welke plaatsen deze trein zou gaan stoppen. 'Stockport, Macclesfield...' Ik las niet verder. Het kwijl liep inmiddels over mijn kin bij het lezen van deze plaatsnamen en het denken aan de bijbehorende clubs. De deuren van de trein sloten enkele seconden achter mij, en dus niet voor mij, en mijn jas kwam er nog net niet tussen. Al jaren ben ik gefascineerd van Macclesfield Town en ik wist dat ze vandaag een thuiswedstrijd hadden tegen Lincoln City. En dat is het voordeel van einzelgangen. Ik hoefde met niemand te overleggen of we dit nu wel of niet zouden gaan doen, ik had in een paar luttele seconden hierote besloten. Port Vale was ik op slag vergeten.

Amper een half uur later reed de trein het station van Stockport binnen. Ook van Edgeley Park van Stockport County, waar ik nog nooit geweest was, wist ik dat die vlak naast het treinstation gelegen moest zijn. Ik raadpleegde de tijd op mijn Iphone. Ik constanteerde dat ik nog wel wat tijd over had en even twijfelde ik. Het kaliber Edgeley Park is eigenlijk niet geschikt voor een vluggertje. Daar moet je niet, zoals daarnet bij het Alexandra Stadium van Crewe even langs gaan, een paar foto's schieten en weer vertrekken. Voor Edgeley Park moet je de tijd nemen en minimaal een wedstrijd zien om de ground en club echt te beleven. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan. 

Op het treinstation zag ik al een schilderrijtje hangen met iets van Stockport County erop. Ik nam snel een foto en rende bijna het treinstation uit, die foto zou ik later wel op mijn gemak gaan bekijken. Net buiten het treinstation kwam ik allerlei Manchester City-fans tegen die juist op weg waren naar het treinstation. Vol afgrijzen keek ik het volk één voor één aan. Naar Manchester City toe terwijl je eigen bloedmooie Stockport County eveneens een thuiswedstrijd heeft? Dit is wel een hele rare manier van vreemdgaan. Dit is hetzelfde als dat je thuis een vrouw hebt zitten van het kaliber Doutzen Kroes en dat je dan toch een avontuurtje aangaat met de plaatselijke Patty Brard. Ik wilde ze wel persoonlijk terug hun stad in duwen, maar ze waren met velen en bovendien had ik geen tijd om te verliezen.

Amper 5 minuten laten kwam ik een hoek om. De entrance van Stockport County kwam in mijn gezichtsveld. Terstond stond ik stil. Dit was er weer één! Links stond de spelersbus van de tegenpartij. ‘Leamington’ stond daarop aangegeven. Met stipt de saaiste tegenstander uit de Conference North die je maar kunt verzinnen. Maar mijn eerste indruk van Edgeley Park won het. Macclesfield Town moest wachten. Hier zou ik vanmiddag gaan blijven.

Ik besloot een kaartje te kopen voor de Cheadly End. Dan had ik in ieder geval zicht op de Main Stand waar ik, van buitenaf gezien al verliefd op geworden was. Maar ook van binnen viel ik direct voor de aloude stand. Ondertussen dacht ik dat ik de goorste broodje hamburger in het verleden al lang en breed achter de kiezen had, maar net buiten Edgeley Park werd mij met afstand het meest goorste exemplaar ooit geserveerd. Naast de hamburger-kraam hadden ze niet eens een vuilinsbak staan. Slim, want die moeten ze dan veel te vaak verschonen. Ik at hem toch op, met maagvulling als enige functie en drukte vervolgens het meisje van de kraam het servetje in de handen. Ik praatte nog wat met de programn-verkoper die al een hele leven Stockport County erop had zitten. Stockport heeft jarenlang in de Football League geacteerd en nog niet zo heel lang geleden is er tegen Manchester City in de competitie gespeeld. Ik bedacht me dat het ergens in 2010/2011 moet zijn geweest dat The Hatters degradeerden uit de Football

 League en nu zelfs waren afgezakt naar de Conference North, het 6e niveau. Maar Edgeley Park kan nog gemakkelijk Football League-voetbal aan. Zowel de catering als de attendance. Maar liefst 2800 mensen zouden deze reguliere competitiewedstrijd op het 6 niveau van Engeland live gaan bekijken. Gelukkig maar, dus niet iedereen in Stockport ontsnapt op de zaterdagmiddag naar het pocherige en poenerige Manchester City.

Vaak kies ik de verkeerde wedstrijd uit als ik keuze heb, zowel live als op tv. Vaak ben ik dan bij een bloedeloze 0-0 aanwezig terwijl ik eigenlijk van plan was geweest om die 5-4 op het andere veld te bezoeken. Vandaag was dat echter niet zo. Het zou een doelpuntrijke en enerverende wedstrijd gaan worden met Stockport County als verdiende winnaar. Het zou op en top genieten gaan worden. Een spectaculaire wedstrijd op Edgeley Park met zicht op een, ook van binnen, prachtige Main Stand.

 

Stockport County v Leamington 4-2

 

24/1/15, Edgeley Park

 

Er was eigenlijk nooit wat aan de hand voor Stockport County. Leamington deelde wel wat speldenprikjes uit, maar het was County dat beter was en meer kansen creëerde. Via twee steekpasses door het midden had Stockport door goals van Ryan en Dennis (let op, ht gaat hier om achternamen) met de rust een comfortabele 2-0 voorsprong genomen. Ook in de tweede helft leek er aanvankelijk niets aan de hand voor de thuisploeg. Maar toen een schot van Leamington-spits Newton van richting veranderd werd en in het doel belande, was de marge toch nog maar 1 goal. Toen diezelfde Newton ook voor 2-2 zorgde stond de wedstrijd tegen de verhouding totaal op zijn kop. Maar dit dwong Stockport County tot een nieuwe golf aan kansen. En de 3-2 was niet eens een kans te noemen. Een kwartier voor tijd zorgde een fantastische ´Strike´ van Wilkinson voor de 3-2. Leamington probeerde daarna een nieuwe gelijkmaker te forceren, maar gaf daardoor logischerwijs teveel ruimte weg. Invaller Sharp had al een aantal goede kansen gemist, maar wist in de 90e minuut wel van die ruimte te profiteren en zorgde zodoende voor een 4-2 eindstand.

 

Meer dan 110 jarenlang speelde Stockport County in de Football League. Om deze club nu op dit niveau tegen het onbeduidende Leamington te zien spelen, deed wel een beetje pijn. Naast mij zat een oude man herhaaldelijk zijn, wat later bleek, kleinkinderen te corrigeren. Deze man moest Stockport, inclusief de legendarische competitiewedstrijd tegen Manchester City, wel eens in de League gezien hebben spelen. Aangezien deze wedstrijd niet vooraf gepland stond, had ik me niet voorbereid en ingelezen en moest ik het doen met parate kennis over de club. Ondanks dat er maar liefst 2800 mensen aanwezig waren voor een wedstrijd op het 6 niveau, heeft de club wel degelijk nadeel bij het feit dat Manchester United en Manchester City zo dichtbij gelegen liggen. Nou, dat had ik vooraf in levende lijve ondervonden. Ik bedacht me dat spits Kevin Francis hier nog niet eens zo heel lang geleden had gespeeld en regelmatig het netje had weten te vinden op dit fraaie Edgeley Park. Leamington had zojuist een 2-0 achterstand omgebogen in een 2-2 gelijke stand en nadat Stockport een grote kans miste op 3-2, zocht de opa wanhopig contact met me. ´Out of nothing.´ en ik wees naar de 2-2 op het scorebord. Het leverde meteen een diepgaand gesprek op. De man kwam inderdaad hier zijn hele leven al en nam zijn kleinkinderen, ondanks dat deze Manchester City-fans bleken te zijn, geregeld mee naar Edgeley Park. Ik verweet de man een slechte opvoeding, maar hij vertelde snel dat hij er echt alles aan gedaan had, maar het uiteindelijk verloren had van de moderniteit. Opa bleek ook helemaal maf te zijn van Leicester City en verhalen over het aloude en prachtige Filbert Street volgden. Ik zocht via mijn phone wat contact met Nederland om zodoende wat tussenstanden boven water te krijgen. Opa en ik zouden gaan zegevieren. Stockport County scoorde vlak voor onze neus nog twee prachtige goals, Bradford City zorgde voor een grote FA Cup stunt op het Stamford Bridge van Chelsea en ik kon de man vertellen dat zijn Leicester City op White Hart Lane gelijkstond tegen Tottenham Hotspur. Maar daarmee was het nog niet afgelopen. Een kleinzoon van opa, gehuld in het lichtblauwe van Manchester City kwam de stand op gestormd. ´Vertel jij het hem of vertel ik het hem?’ Vroeg opa mij. ‘De eer is aan u.’ Zei ik. ‘Middlesbrough is winning 2-0 at the Etihad’ Lachte opa zijn kleinzoon toe. Op dat moment kreeg ik een nieuwe SMS binnen. Leicester had in de slotfase 1-2 gemaakt op White Hart Lane. Ik wachtte bewust even dit opa te vertellen. De man was zo gemotioneerd en blij met alle ontwikkelingen op de Engelse velden, dat ik niet zeker wist of de man dit nieuws er nog wel bij kon hebben.

Ondanks dat de zon zijn best had gedaan met schijnen, was het toch aardig koud. Koffie koop ik in Engeland alleen bij de Starbucks of de Costa, maar voor nu was mijn enige eis dat het brouwsel op temperatuur moest zijn, de smaak zoude mij even een worst wezen. Ik bestelde koffie, kreeg warme chocolademelk, maar het was eigenlijk geen van beide. Het was een troebele substantie, wazig maar warm. Ik dronk het spul na afloop van de wedstrijd op weg naar het station helemaal op en hoopte maar dat mijn maag dezelfde eis had dan ik op dit moment en dat voedzaamheid ook voor hem nu even op een laag pitje stond. De weg terug naar het station van Stockport bleek het hoogtepunt van de dag te gaan worden. Talloze Manchester City-fans kwamen mij met teleurgestelde gezichten tegemoet. Ik wilde het wel uitschreeuwen. ‘Hoe was het vandaag in het Etihad-gedrocht?’ Een aantal van hun wouden nog wel de uitslag van Stockport weten en enthousiast vertelde ik hun dat het 4-2 geworden was. Uiteraard wist ik dat Middlesbrough met 0-2 van ze gewonnen had, maar ik bleef ze toch keer op keer naar de uitslag vragen.

Tot mijn vreugde ging de trein rechtstreeks terug naar Birmingham. Ik kon dus lekker blijven zitten. Dat kon gezellig gaan worden want ik zat naast een typisch ‘Engelse-posh-theetante’, die om onbeduidende redenen zich opzichtig aan mij aan het ergeren was. Ik had SMS-contact met mijn maatje uit Nederland, want ik zat in vernieuwde twijfel. Deze trein zou zo dadelijk gaan stoppen in Macclesfield. Een stad waar ik erg benieuwd naar ben en een club waar ik eveneens al jaren erg naar uitkijk. Macclesfield Town had immers thuis gespeeld zodat de flootlights vast nog zouden branden. Dus het feit dat het inmiddels donker geworden was, maakte in dit geval niet uit. Via de SMS kwam er bijna een smeekbede om het niet te gaan doen. 'Macclesfield Town moet je echt beleven, niet zo vlug als dat je het nou wilt gaan doen. Ik ga daar sowieso nog heen, dus dat doen we zeker nog samen. Bovendien is dat nog een aardig eindje lopen vanaf het station.' Luidde zijn smeekbede. De trein reed inmiddels Macclesfield binnen en het bekoorde mij erg wat ik vanuit de trein zag. De theetante had mijn twijfel door en vroeg zich klaarblijkelijk af of ze nou wel of niet voor me opzij moest gaan. Hard dacht ik na. Ik was er immers nu. Een vernieuwde SMS kwam op dat moment binnen. ‘Doe het nou niet!’. Ik bedacht me dat ik zo’n 90% van de Football League clubs nu gezien heb en ik hoop daarnaast nog lang te mogen leven. Je moet ook nog wat in het verschiet laten, iets om op te verheugen, iets ingepakt laten in mooi cadeaupapier. De deuren van de trein gingen weer dicht, ik had mijn kans niet gepakt. Langzaam reed de trein Macclesfield weer uit. Veel mensen waren uitgestapt, maar ik zat er nog. De theetante gunde me nog één minderwaardige blik en nam plaats op een vrijgekomen stoel verderop in het wagon, waar ze eindelijk van mij verlost was.

In extase op Villa Park

De volgende dag was het tijd voor Aston Villa en de FA Cup. Twee magische begrippen. Ik was nog heel wat van plan geweest, maar besloot deze dag vooral in het teken van Villa te houden. Aangekomen in het centrum van Birmingham besloot ik toch om nog een klein tripje te gaan doen. Tamworth ligt immers dichtbij Birmingham, in de richting van Villa Park en gek genoeg was ik daar nog nooit geweest. Tamworth FC is aan het ‘hoogvliegen’ in de Conference en de bijbehorende 'Lamb Ground' moet daarnaast alleraardigst zijn. Ik kocht op New Street een retourtje Tamworth en een enkeltje Witton, waarvan een kenner weet dat die naam vanuit het verleden alles met Villa Park te maken heeft. Eigenlijk ga ik nooit met de trein naar Villa Park, maar met Tamworth op de abnormale route was het wel handig.

Toch duurde het gevoelsmatig voordat de trein het station van Tamworth binnenreed. Om een noodzakelijke echte pré-match op Villa Park te beleven had ik niet eens zo heel veel tijd meer. Ik moest de weg naar The Lamb Ground maar meteen gaan vragen en hield zodoende een gezinnetje aan waar de bijbehorende jongeman vast wel eens naar Tamworth FC mocht gaan, al twijfelde ik daar direct aan toen de vrouw van het gezin begon te praten. Ze wees naar een weg waar ik klaarblijkelijk heen moest gaan terwijl ze ondertussen haar slaaf cq echtgenoot, om voor mij onduidelijke redenen verrot scholde. ‘Turn left by Lidl’.

Ik liep de aangewezen weg in en niet lang daarna onderscheidde ik inderdaad een Lidl-filiaal. Zonder daar diep op in te gaan, ken ik de keten inmiddels goed. Ik besloot dat ik hier maar eens moest gaan solliciteren. In Tamworth wonen leek in de eerste plaats op het eerste oog ook geen straf te zijn, een seizoenkaartje van Tamworth FC ook niet en wonende op een half uur van Villa Park leek mij ook allerminst een straf. Het leek me zelfs perfect, want naast de Lidl lag inderdaad The Lamb Ground van het schattige Tamworth FC. Ik deed snel mijn werk om daarna weer snel terug te keren naar het station. Mijn blik gleed nog even snel naar de ramen van de Lidl, maar nergens zag ik iets van een vacature hangen. Niet veel later sprong ik op de trein naar het verre Plymouth, dat gelukkig nog even stopte op Birmingham New Street. Het was nu ‘Aston Villa time’.

De trein naar Witton zat gelukkig minder vol dan waar ik bang voor was geweest. Een goed teken, want ik had nog lekker wat tijd voor Kick-off. De trein zat echter vol met Cherries, Bournemouth-supporters. Deze mannen hadden een geweldig seizoen en een mooie dag in het vooruitzicht. AFC Bournemouth stond verassend genoeg bovenaan in de Championship en nu had men een unusual trip naar Villa Park in het verschiet. Daarbij kan ik me voorstellen dat The Cherries vol hoop hadden op een stunt tegen het eens zo'n grote Aston Villa, naar het hedendaags zo lamlendige Villa dat maar nauwelijks tot scoren weet te komen. Daarnaast hebben Sheffield United en Bradford City recent al weten te stunten op Villa Park, twee decepties waar ik live getuige van was geweest. Ikzelf vreesde met grote vrezen voor weer zo’n dag, maar kon desondanks dat, geen onsympathieke gevoelens krijgen voor deze Bournemouth-fans.

Members van Lionsclubs mogen gebruik maken van de Lions Bar in Villa Park. Voor deze Cupgame was deze echter niet open en nam ik plaats in The Holte Suite, waar ik genoot van een toepassselijke pint en een traditionele Fish & Chips. Ook kreeg ik soep en die soep leek verdacht veel op ´Scunthorpe Albion Soep´. Ga het recept van deze soep nou niet opzoeken in een kookboek van Jamie Olivier, want deze soep bestaat helemaal niet, tenminste, niet in de wereld van u als lezer. In mijn dagen als kok, toch al een hele tijd geleden, had ik eens allerlei maggipakken doorelkaar heen gegooid en daar  kilo´s witte kool aan toegevoegd dat nog overgebleven was van de vorige dag. Wonder boven wonder had het brouwsel ook nog gesmaakt. Het was zelfs zo lekker dat een collega-kok het recept graag  van me wou weten. ´Dit is vast een Engelse soep, jou kennende.´ Had hij vastgesteld. Ik had het daar maar bij gelaten en snel de naam ´Scunthorpe Albion´ verzonnen. Weken later vroegen ze mij of ik tijdens een hoogstaand buffet die ´Scunthorpe Albion Soep' nog eens kon en wou maken. Maar dat werd dus een beetje moeilijk, want de aangebroken Maggi-pakken waren die dag totaal anders geweest.

In de Holte Suite werd ondertussen de FA Cup wedstrijd Bristol City v West Ham United op groot scherm vertoond en tegelijkertijd verslond ik de matchprogramn.

Er is geen vaste tribune op Villa Park waar ik elke keer weer zit. Ik wissel dat graag af. Doug Ellis is eigenlijk wel mijn favoriete stand. Die is niet erg indrukwekkend in aangezicht en juist daarom komt de schoonheid van Villa Park het meest tot zijn recht vanaf de Doug Ellis Stand. Dit is ook het geval vanaf de North Stand, met dat verschil dat de faciliteiten op die stand wel erg achterhaald zijn. Tickets voor de North Stand zijn daarom ook vaakst het goedkoopste. Ik heb er slechts twee keer gezeten, waaronder mijn allereerste Villagame, terug in 1999. Tegen de befaamde Holte End kijk ik sowieso graag tegen aan, dus voor deze wedstrijd had ik een kaartje gekocht voor de Trinity Road Stand, mijn oude liefde. Het uitzicht op het veld was fantastisch, maar dat kun je verwachten als je zelf de tickets tot op de plaats nauwkeurig kunt regelen. Ik was zenuwachtig. Een goede run in de FA Cup kan dit slechte seizoen nog gaan redden en zoals gezegd vind ik dit persoonlijk sowieso al de belangrijkste prijs die er maar is. Ook nu beviel het mij enorm dat ik alleen was. Zodoende werd ik nimmer afgeleid en kon ik met elk balcontact gepassioneerd en geconcentreerd mee leven.

 

Aston Villa v AFC Bournemouth 2-1

 

25/1/15, Villa Park, FA Cup

 

The Cherries kregen in de eerste helft de betere kansen en het was vooral aan doelman Shay Given te danken dat de stand in de rust nog steeds 0-0 was. In de tweede helft was er een beter Villa te noteren en The Villans hadden bij vlagen zelfs goed voetbal. Niet ver na rust resulteerde dit in een schitterend doelpunt. Via Bacuna werd kersverse aankoop Carles Gil aangespeeld. De van Valencia gekomen Spanjaard trok naar binnen en schoot bijzonder fraai raak. Amper twintig minuten later leek de wedstrijd beslist te gaan worden. Bacuna was andermaal betrokken bij de goal, dit keer met een voor-assist. De voormalige Groninger vond Hutton en diens voorzet werd prima binnen gewerkt door Andi Weimann. Villa controleerde verder de wedstrijd uit, maar moest in blessuretijd nog wel een tegendoelpunt incasseren. Wilson schoot van dichtbij raak en zorgde voor nog wat spannende seconden op Villa Park. Uit een counter kon Villa's Ashley Westwood nog voor de 3-1 zorgen, maar hij faalde oog in oog met doelman Camp. Villa vindt zichzelf terug in de loting voor de 5e ronde van de FA Cup.

 

Ook bij elke nederlaag vind ik het een feest om op Villa Park te mogen zijn. Ik voel me daar zo ontzettend thuis en ik vind het verreweg het mooiste bouwwerk waar ik ooit geweest ben. Zonder te overdrijven krijg ik heimwee naar het monument als ik er een tijdje niet ben geweest, of teveel uitwedstrijden op rij heb bezocht. Maar als Villa op Villa Park wint is alles wel echt compleet. Zelfs de beste schrijver zou dit niet voor mij kunnen beschrijven. Villa Park en het claret and blue op het veld heeft echt iets magisch. Vandaag won Villa weer eens en ik was volkomen in extase. Ja, het was maar Bournemouth waar Villa van won en dat moet niet eens zo heel bijzonder heten. Maar het hielp me te herinneren waarom die club zo diep in mijn hart zit. Het hielp me herinneren dat al die teleurstellingen van de laatste seizoenen waard zijn om te doorstaan, alles voor dit soort momenten. Als Villafan moet je soms lang wachten op dit glorie-gevoel, maar dan is de escalatie in je lichaam des te groter. Winnen is voor een Chelsea-fan toch minder bijzonder. Het hielp me eveneens herinneren aan het feit dat het eigenlijk niet uitmaakt of Villa in de Premier League of de Championship speelt, of de chairman nou uit Amerika of Azië komt en of de manager nou wel of niet ontslagen wordt. Het gaat om het gevoel dat Aston Villa en Villa Park bij je teweeg kan brengen en zolang dat zo heel af en toe nog het geval blijft zijn, is de rest slechts een belangrijke bijzaak.

Na afloop dronk ik met een zeldzame gevoel van een overwinning nog een pint met wat Nederlandse Villafans in de Holte Suite, kocht ik nog een veel te grote Villajas voor mijn zoon en sprak ik nog af met een oude bekende voor een curry. Een fantastische curry dat genuttigd werd in een zaal met slechts een paar stoelen en wat tafels. Menig eetzalen van het Leger des Heils zien er luxer uit, maar de kwaliteit van het voedsel was van hoog niveau.

De volgende dag kende ik enige pech. Het begon nog wel goed toen de Pakistaanse taxichauffeur mij voor de verandering niet naaide wat betreft de ritprijs en dat mijn laptop ternauwernood nog opgevangen werd door een voormalige cricketspeler, nadat de stewardess hem niet goed genoeg had weggestopt in de bagageruimtes boven je hoofd in het vliegtuig, daar waar ze zelf nog zo uitvoerig voor gewaarschuwd had. Vanaf toen ging er veel mis. Maar wat er allemaal misging, dat houdt een einzelgänger liever voor zichzelf. Het is ook niet belangrijk. Villa Park is weer ingeademd en op de ultieme manier beleefd en Aston Villa zit in de koker van de volgende ronde van de aloude en magische FA Cup. Zoals ik zo vaak tegen anderen zeg is dit de belangrijkste bijzaak van het leven. Het is bijna een lijfspreuk van me. Dit soort weekenden, Engels voetbal, Aston Villa en Villa Park. Het zijn de belangrijkste bijzaken van het leven. Een echte einzelgänger houdt echter de echte waarheid vaak lekker voor zichzelf. Gelukkig maar, want Aston Villa, Villa Park en de FA Cup, zijn eigenlijk gewoon hoofdzaken in het leven.

 

Laatst bijgewerkt: januari 2015
www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com