Going Scottisch

Als het gaat om voetbal ben ik ontzettend eenkennig. Voor mij telt eigenlijk alleen maar Engels voetbal. En dat is best wel raar. Bijna alles aan Groot Brittannië  trekt mij aan, het is veel meer dan alleen voetbal. Maar als we het even alleen bij voetbal houden is het nog steeds raar. Want bij het kijken van een voetbalwedstrijd maakt het niveau mij helemaal niets uit. En maar goed ook, want dan had ik alleen de Engelse Premier League leuk gevonden. Ik kan ontzettend genieten van een ouderwetse kick and rush pot uit de lagere regionen van het Engelse voetbal. Kijk, als een Nederlandse Eredivisiewedstrijd slecht is, is het meteen niets aan om naar te kijken. Uit het oog van een Nederlander is elke wedstrijd uit de Engelse League Two slecht, want je gaat geen oogstrelende hoogstandjes zien of een keurig verzorgd positiespel. Maar het speelt zich ten allen tijde af in een razend hoog tempo en daarom zou het nooit gaan vervelen.

Mijn website heet nog steeds Engels voetbal, maar ik denk dat het een kwestie van tijd gaat worden wanneer ik het Engels zou moeten gaan vervangen door Brits. Ik ben bijvoorbeeld nog nooit in Ierland of Noord-Ierland geweest, dit gewoonweg omdat ik het Engelse voetbal en wedstrijden van Aston Villa nog altijd heb verkozen boven een trip naar deze twee Britse landen. Ook dat is raar. Want als ik nou mag kiezen tussen een reis naar Nieuw Zeeland of een trip naar Ierland dan doe ik toch echt het laatste. Na een voetbalweekend weet ik de uitslag van Real Madrid of Juventus je niet te vertellen, maar steeds vaker weet ik die van het voor mij mystieke Noord-Ierse Linfield of die van het Ierse Shamrock Rovers al wel.

Ook mijn spaarzame reisjes door Wales heb ik volledig opgeslokt, gewoonweg omdat het zo gigantisch Brits was

Het enige Britse land waar ik buiten Engeland nog enig ervaring mee heb is Schotland. Mijn eenkennigheid richting Engeland heeft er voor gezorgd dat ik slechts 3 wedstrijden in Schotland gezien heb. En ook dat is raar, want bij alle drie heb ik genoten van de echte Britse eigenschappen die de 3 wedstrijden hadden.

In 2006 was Celtic vs Dunfermline mijn debuut in Schotland en dat was eigenlijk meteen de minste. Want hoewel Celtic Park genieten was, is het een groot stadion zoals ik veel vaker gezien had en was deze thuiswedstrijd van Celtic ook gewoon een random-exemplaar. Het echte genieten was een dag later bij Mortherwell vs Hearts of Midlothian. Als ik dat hardop voorlees begint er onder de gordel meteen al iets te prikkelen. Fir Park was echt een schoonheid en ik had echt het gevoel in de jaren ’60 rond te lopen. Ik moest contant betalen aan de turnstile en moderne tickets waren niet voorhanden, ik kreeg gewoon zo´n bingokaartjes uitgereikt. Ik weet nog dat de wedstrijd qua niveau niet heel geweldig was, maar o wat was het genieten. Gewoon dat on-uitlegbare Britse gevoel was daar zo gemakkelijk in te ademen op dat Fir Park, heerlijk.

Pas jaren later, 2014, bezocht ik weer een Schotse wedstrijd. Ditmaal Hearts of Midlothian thuis tegen Celtic. Beide ploegen had ik dus al eerder live gezien maar nog niet op Tynecastle. In mijn beleving is Fir Park van Motherwell net iets mooier, maar Tynecastle is ook een parel van een ground met als hoogtepunt de Main Stand die ontworpen is door de architect der architecten, Archibald Leitch.

Nu sta ik aan het begin van een echte Schotse week. Pas in het volgende weekeinde vlieg ik naar Edinburgh, maar de Schotse week is nu al begonnen.

Op dit moment heb ik het boek ‘Glorious Hearts’ van Joris van de Wier bijna uit en dat is al een perfecte voorbereiding op een Schots weekend met daarin 3 wedstrijden die ik met de schrijver van Glorious Hearts bezoeken ga. Joris heeft vorig seizoen zijn leven in Nederland vaarwel gezegd om Hearts of Midlothian een seizoenlang te gaan volgen. Maar dit boek is veel meer dan alleen voetbal, maar daarvoor moet u het boek echt eens gaan lezen.

Wat betreft Schots voetbal ben ik nog een amateur. Om dan een weekend met deze schrijver op pad te gaan is voor mij perfect om het Schotse voetbal en de Schotse cultuur echt op te kunnen gaan snuiven. Ondertussen bereid ik via internet en boeken mij voor op de trip en de clubs die ik met Joris bezoeken ga. Normaal gesproken is dat niet nodig, maar nu wel. Als ik een Engelse club bezoek weet ik op zijn minst de basiszaken over de club wel en vaak gaat de kennis nog verder dan de mensen ter plaatse, valt me vaak op. Nu is dat iets anders en ook dat is eigenlijk erg leuk. Alles is voor de verandering nieuw voor me.

De hoofdmaaltijd is de Dundee-Derby, de clash tussen Dundee FC en Dundee United. De stadions van beide clubs liggen in dezelfde straat en ook op een steenworp afstand van elkaar vandaan gelegen. Het bezoeken van deze derby is a heell lang een grote wens van me. Naast Dundee FC vs Dundee United staan ook Alloa Athletic v Falkirk en St.Johnstone vs Aberdeen op het programma.

In de week voorafgaand aan deze trip worden er verschillende livewedstrijden uit Schotland op een Nederlandse betaalzender live uitgezonden, iets dat ook ideaal is voor mij ter voorbereiding.

Zondag was dat de wedstrijd die ik al eens bezocht. Hearts vs Celtic.

Het is altijd leuk om een ground op tv te zien waar je zelf geweest bent. Je weet dan precies waar het ligt, waar jezelf gezeten had en hoe de mensen op de tribune zo’n wedstrijd op dat moment ook beleven en naar welke pub ze vermoedelijk na afloop gaan. Ik verwachtte dat Celtic, net zoals toen ik er was, vrij gemakkelijk zou gaan winnen. Met de afwezigheid van Rangers wordt de club elk jaar erg gemakkelijk kampioen en ondanks dat het gepromoveerde Hearts op een knappe 3e plaats staat, is de kwaliteitsverhouding een wereld van verschil. Dit bleek ook aan het begin van de wedstrijd waarin Hearts niets te vertellen had. Celtic kwam dan ook vrij snel op 0-1, maar vanuit het niets vocht Hearts zich terug in de wedstrijd. Uiteindelijk zou de thuisploeg in de laatste minuut een 2-2 gelijke stand uit het vuur gaan slepen en had ik genoten van een heerlijke wedstrijd. Een Schotse week, de kop is er af.

De volgende dag, we hebben het over maandag, werd de topper uit de Schotse Championship gespeeld. Rangers vs Hibernain. Ik vroeg Joris welke derby hij het liefst terug heeft in het volgende seizoen. De Old Firm of de Edinburgh-derby, in de stad waar hij tegenwoordig ook woonachtig is. Uiteraard won Rangers, waardoor volgend seizoen de Old Firm zeer waarschijnlijk weer op het hoogste niveau te aanschouwen is. Falkirk is de nummer 3 van de Championship en die gaan we zaterdag na de Dundee-derby live zien tegen hekkensluiter Alloa Athletic. Rangers vs Hibs werd live uitgezonden door ZiggoSport, maar helaas kon ik de wedstrijd niet zien omdat Villa op dezelfde tijd speelde tegen Norwich City. Villa verloor en degradatie lijkt nu onontkoombaar te zijn. Ik voelde me na afloop ellendig en verheugde me des te meer op het Schotse weekend. S’ avonds keek ik de samenvatting van Rangers vs Hibs dan ook met een dubbel gevoel even snel terug.

Op de dinsdag was er niet veel te beleven wat betreft Schots voetbal. Er werd wel gespeeld, maar niets kwam live op een Nederlandse betaalzender. In de Schotse Premiership speelde Ross County thuis tegen Kilmarnock en dat was niet heel erg interessant voor één van de te bezoeken clubs.

In de 1e divisie, zeg maar de Schotse Championship, speelde Falkirk thuis tegen Livingston. Falkirk zien we dus zaterdag aan het werk en daarom was ik wel geïnteresseerd in hun verrichtingen vanavond. Door het lezen van Glorious Hearts wist ik dat Livingston wel een hele saaie club moet zijn en daarom hoopte ik op winst van Falkirk, want dan zouden ze gelijk gaan komen met nummer twee Hibernain, de andere ploeg uit Edinburgh. Ik kijk ook erg uit naar mijn tweede, eigenlijk derde, bezoek aan de stad Edinburgh. In 2006 kwam ik er met de trein voor het eerst doorheen toen ik in de trein van Glasgow naar Newcastle zat. Vanuit de trein maakte de stad al een enorme indruk op me. Het zag er zo Brits en zo sprookjesachtig uit. Toen wist ik één ding zeker: Deze stad moet bezocht worden.

Ongeveer twee jaar geleden zag ik iets meer van de stad. Ik bezocht met mijn vader, vanuit Newcastle waar Villa een dag later speelde, de wedstrijd Hearts of Midlothian vs Celtic. Zodoende zag ik iets meer van die door mij felbegeerde stad. Felbegeerd om bezocht en volledig ingeademd te worden. Maar hoewel het al iets langer was dan in 2006, was het twee jaar geleden ook een bliksembezoek. De tocht van het treinstation naar Tynecastle, het stadion van Hearts, was al zeer vermakelijk, maar het was ook veel te karig om de stad echt goed op te kunnen slokken. Na de wedstrijd zagen we nog rugby in een echte authentieke Schotse pub, iets dat heel cultuur-verantwoordelijk was, maar dat was het dan wel. Drie keer is scheepsrecht. Die 3e keer wordt aankomend weekend en dan ook nog met iemand die mij wel het één en ander over Schotland, Edinburgh en het Schotse voetbal kan vertellen.

Op de woensdag was ik druk aan het werk toen Joris mij slecht nieuws doorgaf. Vanavond was Dundee FC vs Celtic afgelast en komende zaterdag was onze hoofdmaaltijd natuurlijk de derby tussen Dundee FC en Dundee United, op het veld van Dundee FC, Dens Park. Ik vond dat zeer zorgwekkend, met name ook omdat de BBC de barre weersomstandigheden in Noord-Engeland en Schotland bijna 24 uur per dag de aandacht gaf. Joris stelde me enigszins gerust dat het in Dundee, wat aan de Oostkust ligt, tot zaterdag droog zou zijn en dat het pas zaterdag weer zou gaan regenen. We zullen zien, maar ook was het jammer dat ik de wedstrijd niet op tv kon zien. Het was volgens mij de eerste keer dat een thuiswedstrijd van Dundee FC live op de Nederlandse televisie kwam en het was perfect geweest, 3 dagen voor de derby. Dus keek ik maar naar Sunderland v Liverpool instead. De situatie van Villa is hopeloos en kansloos, maar toch hoopte ik stiekem nog steeds dat Sunderland verloor. Gelukkig gebeurde dat ook.

Mijn doel was om voor vertrek Glorious Hearts uit te hebben. Voordat ik voet op Schotse bodem zou gaan zetten moest ik alle informatie toegeëigend hebben, ik ben vrij autistisch in dat soort dingen. Vlak nadat er heel veel mensen om 12 uur allerlei vuurwerk begonnen af te steken, begon ik aan de laatste paar hoofdstukken. Toen het net een uur 2016 was sloeg ik Glorious Hearts dicht. Op nieuwjaarsdag kon het feest echt gaan beginnen.

Edinburgh vanuit de lucht

Ik heb wel eens vroeger in de ochtend naar Schiphol moeten rijden, maar nog steeds was uitslapen er bij lange na niet bij. In de auto kwam ik erachter dat heel Nederland nog op apegapen lag want volgens mij heb ik tot Almere maar twee auto´s ingehaald. Normaliter ben ik niet echt een hardrijder, maar nu werd me ook geen strobreed in de weg gelegd. Nog nooit verliep een reis naar Schiphol zo voorspoedig als op de eerste dag van 2016.

Easter Road van Hibernain FC vanuit de lucht

Zelden ben ik vanuit de lucht zo mooi op een stad aangevlogen als vandaag op Edinburgh. Het leek wel alsof het vliegtuig over de Schotse hooglanden vloog, maar dat was zeker niet zo. Niet veel later kwam Edinburgh in het zicht. Ik kijk zelden nog naar buiten als ik vlieg, zeker een vlucht naar Birmingham kan ik nu wel dromen. Maar dit was anders, dit was genieten. Meteen zag ik het stadion van Hibernain FC, Easter Road, vanuit de lucht. Daar was geen twijfel over mogelijk. Ik meende zelfs het groen van de stoeltjes te zien, maar ook wat betreft de ligging was er geen twijfel. Hibs ligt in de wijk Leitch, daar waar Joris woont en dat ligt richting de zee. Op het Tynecastle van Hearts was ik dus al eens geweest en dat was de andere kant op. Het vliegtuig draaide een bocht over zee en Edinburgh kwam vanuit een nog mooiere hoek in het zicht.

Het vliegveld was ook zoals hij hoorde te zijn in Groot Brittannië en dat betekend ranzige en oude vloerbedekking. Heerlijk vind ik dat. Op een Engelse, of in dit geval Britse, vliegveld aankomen en dan meteen die smerige vloerbedekking onder je voeten krijgen. Ik krijg daar zo’n Brits-1960-gevoel van, heerlijk.

In de bus naar de stad had ik nog Hollandse praat met een vrouw van een streng Christelijk geloof. Ze was hier dan ook om Christelijk onderwijs in Glasgow te gaan geven, maar toen ik over zwarte kousen begon waarschuwde ze me dat het niet zo is zoals zo vaak gedacht werd. Ondertussen raadde ik wel dat ze uit Staphorst kwam, dus zo voorspelbaar was het nog wel. Ze vertelde dat ze hier graag wou gaan wonen maar dat haar verloofde dat niet wilde. Ze praatte nog een stuk door maar ik kreeg daar niet veel meer van mee. Verloven. Bestaat dat nog? Vroeg ik mij af.

In de stad toch maar even een smerige McDonalds in. Ik ben er niet ezo fan van, maar ze hebben er sowieso goede Wi-Fi en ik had trek. In de MacDonalds kwam ik aan de praat met het tegenovergestelde van de vrouw die ik in de bus had ontmoet. Deze kwam uit Brighton en de Britse kenner weet dan over het algemeen al genoeg. Ze was zeer alternatief, ze was kaal aan de zijkanten met alleen bovenop haar kruin een strook haar en dan ook nog in alle kleuren van de regenboog. Ze droeg een stoffen, eveneens kleurrijke, broek en haar schoenen waren knal groen. Uiteraard had ze ook de nodige piercings. We kwamen aan de praat toen ze me vroeg of ik een gevonden speelgoedarmband bij haar om wou doen. Ik zat wat te prutsen met het plastic en de mensen om ons heen moesten gedacht hebben dat ik nu verloofd met haar was, al leek me dit het type dat nooit zal gaan verloven. Wat is dat met dat verloven vandaag?
Uiteindelijk zat het armbandje om haar pols en ze was zichtbaar blij met het roze ´glowing in the dark´ geval. Ik probeerde wat te schrijven, maar kwam daar niet meer aan toe. Ik was verplicht tot een conversatie met haar en dat bleek allerminst saai te zijn. Ik schatte haar een jaar of 25, maar ze was al 41! Het was dan ook heel makkelijk om haar een complimentje te geven. Al snel kwam ik erachter dat ze me voor de rest van de dag wou gaan claimen. Haar nachtbus helemaal naar Brighton zou pas om 23.00 s’ avonds vertrekken dus ze had nog wat tijd in Edinburgh door te brengen. Ze vertelde me dat in haar vriendenkring voornamelijk bestond uit transseksuelen en travestieten en dat ze zelf de enige hetero was. Maar in elke relatie die ze gehad had werd ze bij een ruzie in elkaar geslagen en daarom was een vrij leven nu wel even goed. Wel wilde ze snel weer een vaste relatie want met haar 41 jaar tikte de tijd in haar nadeel. Ze zocht een casual jongen. Fuck! Ik keek eens naar mijn eigen kleding en behalve een Villalogo her en der zag ik her vrij casual uit, zeker voor haar doen. Ik geloofde haar trouwens op alle punten. Als je er zo uit ziet en ook nog uit Brighton komt dan zal het wel kloppen. Pas als ze me had verteld een schrijfster en rechtenstudente uit Brighton was geweest, had ik haar niet geloofd. Wel moest ik maken dat ik weg kwam. Ik wou het niet zover laten komen dat ik haar af moest gaan wijzen voor een snelle beurt, met allerlei risico op enge ziektes, want het ging akelig die kant op. Ik vond het eigenlijk al een beetje smerig en onhygiënisch om haar een hand te geven bij mijn plotselinge vertrekt, maar dat was het minste wat ik uit beleefdheid kon en moest doen.

Ik zou naar de wijk Leitch gaan lopen, daar waar Joris woont. Maar eerst zou ik nog even naar Easter Road gaan, de ground van Hibernain FC. Joris had op deze nieuwjaarsdag toch nog schoonfamilieverplichtingen dus dat kwam goed uit. Hij liet me weten dat het Meadowfield Stadium aan de andere kant van het park gelegen ligt, vlak bij Hibs, dus daar kon ik ook nog wel even heen. Hij had daar overgeschreven in Glorious Hearts, dus ik wist wat basisdingen.

Easter Road vanaf de grond

Uiteraard liep ik nog even verkeerd omdat ik de zeelucht in een andere richting dacht te ruiken maar een typisch Schotse vrouw wees me al snel weer in de goede richting. Ik blijf dat heerlijk vinden. Door een gure wijk naar een stadion lopen in afwachting op een eerste blik op de ground. Die kwam er al snel. Het was al behoorlijk schemerig geworden en daar had ik me op verkeken. Ik wist dat het hier vroeg donker werd, maar zo vroeg?

Anyway, al snel doemde het witte van Easter Road op in mijn gezichtsveld. Het was een ietwat raar gezicht, want het gaf bijna licht zo tussen de grauwe en donkere stenen van de huizen eromheen. Uiteraard was het potdicht maar het rondje er om heen was prima. Mijn autistische baas in mijn hoofd is dan meestal wel tevredengesteld. In vervolg als ik een wedstrijd van Hibs volg, weet ik waar het gebeurd en alleen al om die reden vind ik het gaaf om zo’n stadion te bezoeken, alles wat er meer bijkomt is dan mooi meegenomen.

Toen ik verder naar het Meadowfield Stadium liep was het al pikkedonker. Het was er spookachtig en behalve heel aardige flootlights, die me deden denken aan het oude Oosterpark Stadion van FC Groningen, zag ik niet veel en was het ook niets. Tijd om Joris te ontmoeten.

Meadowbank Stadium

Gesprekken met Joris gaan altijd over hetzelfde. De gekste clubs en de guurste grounds passeren de revue en een standaard onderwerp als ‘vieze seks’ hoeft dan helemaal niet aan de orde te komen. Na een nachtje slapen was het eindelijk tijd voor de Dundee-derby, die nu toch wel door zou gaan want op de website werd er niet eens gepraat over pitch-inspections of iets dergelijks.

Het was perfect weer voor de Dundee-derby. Deze derby moet je niet zien onder een warme zon, maar het moet miezerig, donker en guur weer zijn. Schots. En dat was precies zoals het was.

Dens Park (Dundee FC) en Tannadice Park (Dundee United) gevangen op 1 foto

Deze derby bezoeken stond al lang in de top 5 van mijn wenslijst. De clubs met de stadions aan dezelfde weg, wie kent de foto’s niet? Van Dundee heb ik me altijd een echte Schotse stad voorgesteld met grauwe huizen, gemaakt van donker steen. Toen Joris zijn auto parkeerde vlakbij Dens Park bleek mijn voorstelling precies te kloppen. Zonder ook nog maar een blik van Dens Park (Dundee FC) of Tannadice Park (Dundee United) gezien te hebben was dit al zo Brits en zo Schots. Niet lang daarna kwam Dens Park in het zicht en dat was de ground waar vandaag de derby gespeeld zou gaan worden. Verderop kon ik Tannadice Park van tegenstander Dundee United al zien liggen en het was erg speciaal na het zien van talloze foto’s hier nou eens zelf te staan. Het deed me denken aan Meadow Lane van Notts County in Nottingham waar je de ground van de buurman (Nottingham Forest) ook in één oogopslag kunt zien. Maar in Nottingham liggen er nog huizen en een rivier tussen terwijl hier beide stadions aan één en dezelfde weg liggen. Wij zouden tegenover de Leitch-tribune gaan zitten. Het is altijd een feest om een hele wedstrijd tegen een tribune van de architect van Britse stadions aan te kijken. We gingen al snel het stadion binnen en ook dat was al een groot feest. We moesten een heuvel beklimmen en s ’avonds zou Joris me een tekening van Archibald Leitch laten zien, waarop precies te zien was dat op heel Dens Park nog veel van Leitch gedachtegoed overgebleven is. Toen ik een Schotse pie bestelde besefte ik dat dit het voetbal is zoals dat overal in de jaren’70 is geweest, een heerlijk gevoel om mee te maken. Het wordt namelijk steeds moeilijker om dat 1970-gevoel op te kunnen roepen met de Manchester City’s van deze wereld, maar bij Dundee FC lukt dat gelukkig nog probleemloos.

Blik op Dundee vanaf de heuvel van Dens Park

Ook als de wedstrijd in 0-0 was geëindigd had ik intens genoten, want alleen al de Dundee-derby meemaken is geweldig. Maar de derby eindigde niet in een doelpuntloos gelijkspel, de wedstrijd had alles.

Dundee United is jarenlang, en eigenlijk altijd, de betere club van de twee geweest. Als je op internet de statistieken van de derby opzoekt wordt je dat ook meteen duidelijk. Maar momenteel is dat anders. Dundee United staat verassend genoeg stijf onderaan, dit omdat ze vlak voor de vorige transferwindow een aantal bepalende spelers aan Celtic verkocht hadden. Dit kan ze duur komen te staan, want ondanks dat de window nu weer open is, staan ze al een straatlengte achter en bij een verlies vandaag is de situatie bijna uitzichtloos te noemen. Het deed me meteen aan Villa denken die zich in de exact dezelfde situatie als Dundee United bevindt. Hoop op lijsbehoud had ik eerder deze week al opgegeven maar toch zou er misschien wat vertrouwens terug gaan komen als we vandaag bij Sunderland zouden gaan winnen. Toch vond ik het heerlijk om nu in Schotland te zijn. Niet omdat ik alleen in goede tijden naar Villa ga, integendeel, maar even om gewoon weer ‘s te genieten van Brits voetbal in plaats van weer teleurgesteld te gaan worden.

Een stand vol Dundee United-supporters, slechts 100 meter verwijderd van hun eigen stadion

Dundee FC v Dundee United, 2/1/15, Dens Park

Dundee came from behind to win the second city derby of the season as Dundee United failed to improve their position at the foot of the table.

James McPake was carried off following a challenge on John Rankin and Blair Spittal scored after a free-kick was awarded against the Dundee captain.

But Eiji Kawashima's mistake let Kane Hemmings score and Nick Ross' deflected shot also beat the debutant goalkeeper.

United's miserable day got worse when midfielder Guy Demel was sent off.

It was only Dundee's second win in this fixture in a decade and, significantly, moves them 16 points clear of their city rivals in the Scottish Premiership table.

Paul Hartley's side had to fight back from the loss of McPake to a suspected dislocated knee early on after he fouled Rankin.

The captain was booked by referee Kevin Clancy before being taken to hospital for treatment.

To make matters worse for the hosts, Spittal scored from the resulting free kick, the midfielder curling a swerving 25-yard effort past a helpless Scott Bain.

However, the Dundee goalkeeper did make a couple of crucial saves after that.

First, he pushed away an acute angled drive from Billy Mckay, set up by another fine bit of play by Spittal with a defence-splitting pass.

Then it was Rankin's turn to be denied by Bain as United played the more incisive football for long spells in the early stages.

It was typical blood and thunder derby fare at a packed Dens Park, the first 45 minutes being particularly eventful, with Kawashima heavily involved.

The Japanese international was cleared to make his debut and, for long spells of the first half, you could see why manager Mixu Paatelainen worked so hard to get him.

He made a couple of decent saves during an opening period dominated by his new team, but four minutes from half time he showed an alarming vulnerability.

The Tannadice team have struggled all season to cope with high balls played into their penalty box and so it proved again.

Nicky Low played a free-kick from deep on top of Kawashima, who made a hash of his punch and Hemmings hooked the loose ball home for his sixth goal in the last three matches.

The goalkeeper claimed in vain for a foul and it was a painful lesson that he cannot expect the sort of protection in Scotland that he has been used to back home or during his spell in Belgium.

Not that his afternoon got any better as Dundee hit the front in 62 minutes with the aid of a deflection as a Ross shot spun off Sean Dillon.

That was enough to wrong foot the unfortunate goalkeeper and his new team start the New Year rooted to the foot of the table and needing a miracle to stay up.

You tube: https://www.youtube.com/watch?v=pv8s-AbrXmI  

De mooie momenten die ik heb mogen beleven met Villa laat ik even buiten beschouwing, want dat is niet te vergelijking. Met je eigen club iets beleven is totaal iets anders. Deze Dundee-derby was één van m’n mooiste belevenissen op Britse bodem. Alles was zo Brits. De stadions die aan dezelfde weg gelegen liggen maken het extra bijzonder en bovendien merk je de intensiteit bij de supporters voor, tijdens en na de wedstrijd. Het was zo Brits en zo 1970. Zo moet het zijn geweest toen mensen in de jaren ’70 van de vorige eeuw voetbalwedstrijden bezochten. Op Dens Park in Dundee staat de tijd al zo’n 40 jaar stil. Daarnaast heb ik altijd al met een schuin oog naar deze stadsderby gekeken. Eigenlijk heb ik nooit gedacht hierbij aanwezig te zijn, gewoonweg omdat ik Villa volg en een combinatie met Villa in een weekend eigenlijk niet mogelijk is. Dan is het extra speciaal hier toch te zijn geweest.

De Archibald Leitch-

Na de wedstrijd ging Joris naar de clubshop en ik begaf me nog even snel naar Tannadice Park van tegenstander Dundee United. Om het af te maken moet ik deze derby eigenlijk ook eens zien in het stadion even verderop, maar aan de andere kant moet je ook wat te wensen overhouden. Hoewel de rivaliteit in het stadion intens was, liepen beide supportersgroepen buiten gewoon weer door elkaar heen. Ook dat is Brits. Gedurende een goede 90 minuten hebben ze elkaar vanuit hun vakken verrot gescholden en gehaat en nu lopen ze weer liefelijk door elkaar heen. Dat is bijzonder maar ook logisch. De meeste stadsderby’s zijn nog geografisch. Daar bedoel ik mee dat de ene club behoort tot een gedeelte van de stad en de andere club bij een andere wijk. Daardoor zijn mensen automatisch vaak voor de club waar ze vandaan komen. Dat is net als bij Everton en Liverpool hier niet zo, onmogelijk als beide stadions aan dezelfde straat liggen natuurlijk. Dus in een zelfde familie komen zowel FC als United-supporters voor en normaliter ga je je broer niet op zijn bek slaan, zoals Joris eerder stelde.

Dens Park, nu vanaf Tannadice Park

Hoewel ik niet veel van Dundee zelf heb gezien is dit echt een stad zoals ik me heb voorgesteld. De huizen hebben een donkere kleur en dat is voor mij typisch Schots. Het nationale team van Schotland hebben donkere shirts evenals hun vlag en het weer is nagenoeg ook altijd donker en guur. Zo ook de huizen in Dundee die bijna allemaal gemaakt zijn van donker steen.

Dens Park in volle glorie

Binnen twee minuten was ik van Dens Park naar Tannadice Park gelopen. Helaas kon ik nergens naar binnen om een kijkje inside te nemen, maar op deze manier blijft er ook nog een verassing over voor een eventuele volgende keer. Ik maakte ook vanaf de plaats van Tannadice Park wat foto’s van Dens Park en liep na mijn rondje terug naar de clubshop van Dens Park. Op precies hetzelfde moment kwam Joris naar buiten lopen en konden we meteen door naar de late kick-off, onze volgende bestemming.

In de auto vertelde ik Joris dat dit misschien wel mijn mooiste Britse ervaring was. Ook hij vertelde dat deze Dundee-derby ook zijn favorietje was en dat zegt veel als je weet wat hij allemaal gezien heeft, want Groot Brittannië kent weinig geheimen meer voor hem.

Onze volgende wedstrijd was er één op het tweede niveau. Weer zouden we een kansloze hekkensluiter aan het werk gaan zien in de vorm van thuisclub Alloa Athletic tegen het meer bekendere Falkirk. Hoewel het nog maar in de middag was, werd het alweer behoorlijk donker, iets dat toch een gekke gewaarwording is maar dat heb je nou eenmaal als je dichter naar de Noordpool toe kruipt. Daarom zagen we steeds minder van het fraaie heuvelachtige Schotse landschap, iets dat ik eigenlijk wel jammer vond terwijl het aan de andere kant ook wel weer wat had.

Ondertussen begon ik behoorlijk zenuwachtig te worden want Villa had afgetrapt in- en tegen Sunderland, de nummer één na laatst van de Premier League. Ik word kotsmisselijk van mezelf omdat ik het elke week roep, maar dit was wel de allerlaatste kans voor Villa op een eventuele ‘Great Escape’. Al snel kwam het bericht dat we alweer 1-0 achter stonden en even zakte het lood me in de schoenen en werd ik overweldigd door een gevoel dat ik dit seizoen al zo vaak gehad had. Ik was enorm blij nu in Schotland te zijn want thuis zou ik nu in zak en as zitten en nu had ik live Brits voetbal als welkome afleiding.

Recreation Park, Alloa

Al snel kwamen we in het stadje Alloa aan en de ground bevindt zich daar meteen aan het begin. Joris parkeerde zijn auto en we liepen meteen naar de ground. Het was ruim een uur voor kick-off en het Recreation Park, dat uiteraard een sponsornaam heeft die ik weiger te noemen, is niet erg bijzonder waardoor we eerst even gingen eten bij een KFC. Doordat er iemand mijn bestelling voor mijn neus wegkaapte moest ik langer op mijn eten wachten terwijl Joris zijn maaltijd al bijna achter de kiezen had. Op dat moment kwam er een geweldig bericht door op mijn telefoon. Carles Gil had met een wonderschoon doelpunt de 1-1 gemaakt. In een vol KFC slaakte ik een kreet van opluchting en sprong een kleine meter in de lucht, iets dat Joris zichtbaar niet echt denderend leuk vond. Maar dat gebeurt nou eenmaal op de spaarzame momenten dat Villa scoort, of het nou in een publieke ruimte is of niet. Maar nog voor dat ik aan tafel zat en een eerste hap van de zojuist ontdooide kip kon nemen had Sunderland alweer twee goals gemaakt en stond het 3-1 in het Stadium of Light.

Nu was het zeker. Het roemruchte Aston Villa gaat degraderen uit de Premier League. Hoewel ik dit al wel wist, kwam het toch wel even aan. Ik dacht aan de leaguewedstrijden tegen Everton welke het vaakst zijn gespeeld op het hoogste niveau. Ik dacht aan het vertrek van succesmanager Martin o’Neill waarna het met het seizoen minder is gegaan. Ik dacht terug aan de seizoenen dat we een goede suptopper waren dat ook nog eens fraai voetbal speelde. Ik dacht aan de relegation-battle’s die we in de laatste seizoenen steevast uitvochten maar ook steevast wonnen. Ik dacht aan de belevenissen in de FA Cup in het vorige seizoen op Wembley. Ik dacht aan al die overwinningen op de kleinere rivaal Birmingham City. Ik dacht aan clubs als Burton Albion, Walsall en Coventry City. Clubs waar we alleen vriendschappelijk tegen speelden omdat ze ver onder ons niveau acteerden en waar we volgend seizoen zomaar in de League tegen uit kunnen gaan komen. Ik dacht aan het resterende seizoen waarin we nog zoveel vervelende Premier League wedstrijden moeten gaan spelen terwijl je eigenlijk al gedegradeerd bent. En ook dacht ik aan de Championship met haar geweldige ploegen die daarin spelen. Ik weet eigenlijk wel zeker dat ik komend zomer zin heb in een seizoen met Villa in de Championship met nieuwe tegenstanders en wedstrijden die ik nog niet eerder gezien heb. Maar dat komt later. Voor nu heerst er vooral teleurstelling en doet het pijn dat mijn club zover weg is gezakt terwijl een vijftal jaar geleden de toekomst er nog zo goed had uitgezien.

Maar al snel dacht ik aan Alloa Athletic v Falkirk. Hoewel deze wedstrijd het bijlange na niet ging halen bij de Dundee-derby had ik er veel zin in. Joris was er in het vorige seizoen met Hearts geweest en had hier ook een Play-off wedstrijd bezocht. Hij had er wel wat mee en ik begreep al snel waarom. Hoewel de ground niet veel is en het veld notabene van kunstgras is, heeft het toch wel wat. Dat is moeilijk uit te leggen omdat het voetbal slechts is en de ground ook nog eens over een tijdelijke tribune beschikt. Maar ook dit wat typisch Brits, typisch Schots en dan is het meteen goed.

Alloa Athletic v Falkirk 0-1, 2/1/15, Recreation Park

the home side failed to take any points from a game which on commitment and determination they might The Wasps welcomed neighbours Falkirk as their first foots for the New Year but disappointingly have hoped to share the spoils, but in the end it was the Falkirk talisman, John Baird who was on hand to show the difference of having a proven goalscorer in their team. The manager will be looking at the January transfer window to try and bring in more strength and options in attack but other clubs will be looking to do the same as clubs look to strengthen for the second half of the season. Falkirk ground out a victory in a game of very few clear cut chances, Robbie Crawford came closest to scoring for “The Wasps” but in poor conditions it was not game for the football purists with Scott McKenna, making his Alloa debut on loan from Aberdeen putting on a “Man of the Match” performance

Alloa Athletic v Falkirk

Na de wedstrijd reden we nog langs Falkirk en Joris vertelde mij nog leuke feiten over die stad, de club Falkirk en het Schotse voetbal in het algemeen.

Deze dag en dan met name de Dundee-derby was onvergetelijk geweest.

De volgende morgen zat ik al in de huiskamer toen Joris binnenkwam met een vervelend bericht. De wedstrijd van vandaag St.Johnstone v Abderdeen was afgelast. Dit kwam binnen als een onaangename verassing want het weer was voor Schotse begrippen prima en in de avond ervoor wees er nog niets op dat dit zou kunnen gaan gebeuren. Joris ging douchen en ik dacht snel na. Wat nu? Joris had aangegeven nog veel werk te hebben voor het cultblad ‘Staantribune’ waar hij de adjunct-redacteur vanaf is. Even overwoog ik de trein naar Carlisle te pakken. Het fraaie Brunton Park lag een paar weken geleden bijna volledig onder water en het leek me interessant om daar een kijkje te gaan nemen. Maar van Edinburgh is dat behoorlijk ver en als snel was ik eruit. Ik zou vandaag naar Glasgow gaan.

Er is veel in Glasgow te zien op voetbalgebied en ik had er nog maar weinig gezien. In 2006 ben ik een weekendje in Glasgow geweest en toen een wedstrijd van Celtic bezocht alsook van het nabijgelegen Motherwell. Daarbij heb ik toen slechts een klein stukje van het centrum van de stad gezien. Ook nu had ik slechts één dag dus hetgeen ik wou zien was al snel beslist.

In Engeland is er geen stad meer te vinden die zoveel voetbalgeheimen als Glasgow in Schotland voor me heeft en daarom was dit extra leuk. Vooral keek ik uit naar die beroemde facade van het Ibrox Stadium van Rangers, wie kent die niet? De facade van de Achibald Leitch Stand, juist, dezelfde architect die de tribune van gisteren op Dens Park ontworpen heeft.

Joris liep even mee naar de bushalte en al snel was ik op weg naar Waverly Station. Rond dat station is Edinburgh echt mooi en ik realiseerde me dat ik weer veel te weinig van deze prachtige stad zag tijdens m’n derde bezoek aan de Schotse hoofdstad.

Amper een uur later was ik in de tweede stad van Schotland en meteen kocht ik een dayticket voor de Underground die in Glasgow in twee richtingen een grote ronde rijdt. Na een snelle zoektocht via Google en wat gekregen informatie van Joris wist ik dat de metro dichtbij twee van mijn drie doelen zou stoppen. Ik wou namelijk naar Patrick Thistle, Rangers en Hampden Park, zeg maar het Wembley van Schotland. Meer niet, want het leek me ook wel fijn om aan het einde van de middag in een pub met een lekkere pint op groot scherm naar Everton v Tottenham Hotspur te gaan kijken.

Eerste blik op de ground van Patrick Thistle

Patrick Thistle was mijn eerste bestemming. Ik wist vooraf alleen wat basiszaken over de club en dat vond ik steeds meer een voordeel van Schotland worden. Ik ging naar Patrick Thistle en het was echt nog een cadeautje dat ik uit mocht pakken, iets dat ik in Engeland niet echt meer heb. Nu wist ik zeker dat mijn horizon verbreed moet gaan worden, Noord-Ierland en Ierland here I come.

De fraaie façade van het Firhill Stadium 

Het was toch nog een eindje lopen vanaf het metrostation, maar de aardige Schotten wezen me al snel in de goede richting. Al snel zag ik de lichtmasten opdoemen en moest ik een keuze gaan maken. Of rechts om de huizen heen of er linksom heen. Ik zou de goede kant gaan kiezen want ik werd blij verrast door de facade van het Firhill Stadium. Niet zo fraai als dat ik over een uur bij Rangers zou gaan zien, maar fraai was deze zeker wel. Het jaartal 1927 prijkte bovenaan de facade en dat jaartal vond ik er precies bij passen. Ook weer niet stok- en stokoud en ook niet bepaald nieuw. Om een rondje rond het stadion te maken moest ik een soort van heuvel op. Daardoor kreeg ik aan de andere kant een mooi aanblik in de ground met zicht op de mooiste tribune van het Firhill Stadium. Het was zondag, dus alles was hermetisch afgesloten en er was geen levend mens aanwezig. Aan de kant van de facade loopt een drukke weg met huizen en aan de andere kant loop je op een soort dijk met een vijver dat als eindstation dient van een rivier. Ik maakte wat foto’s en hoopte het rondje af te kunnen maken maar dat was niet mogelijk. Een tweetal wat oudere mannen stonden wat te roken en te drinken in een piepklein houten huisje. Het zag er guur en verdacht uit. Ze keken me vals aan en ik kon zien dat ze mijn aanwezigheid niet erg op prijs stelden. Wie weet wat ze te verbergen hadden, al had ik het vermoeden dat ze lekker rustig aan het zuipen waren. Toen ik hun iets te hartelijk groette kreeg ik zowaar een grom als groet terug. Niet bepaald de befaamde Schotse hospitality. Ik moest dus terug om naar mijn volgende bestemming te gaan en daar verheugde ik mij erg op. Ibrox.

The Main Stand vanaf de heuvel aan de andere kant van het stadion

Voor veel mensen is Rangers een hele nare club. Sterker nog, behalve voor Rangers-fans heeft bijna iedere voetbalfan een hekel aan de club en daar is best wel wat voor te zeggen. Dat ga ik in dit verhaal niet nader toelichten want dan wordt het een boek, en laat ik een dergelijk boek over de bijzondere geschiedenis van de club nou net gaan kopen in de clubshop van Rangers vandaag. De meeste Nederlanders zullen voor Celtic kiezen als ze een voorkeur aan één van de beide clubs van de Old Firm moeten geven. Ik heb dat niet zo. Let wel, ik vind Celtic een prachtige club en vond mijn enige bezoek aan Celtic Park in 2006 fantastisch. Maar ik heb niet echt een voorkeur en vond het jammer en zelfs dom dat veel clubs Rangers uit de Schotse Premier League wouden hebben. Een paar jaar geleden sprak ik ex-Ranger Bert Konterman en ook hij vond dat Rangers wel erg zwaar gestraft is geweest. Ik vind het dan ook mooi dat de club zeer waarschijnlijk weer gaat promoveren naar het hoogste niveau. Via Joris heb ik het Schotse referendum van vorig seizoen op de achtergrond gevolgd en in tegenstelling tot hem was ik blij dat Schotland bij Groot Brittannië blijft horen. Hier heb ik geen politieke redenen voor ofzo, maar gewoon gevoelsmatig. Van huis uit ben ik protestant maar ook dat is voor mij geen reden om voor Rangers te zijn. Sterker nog, eigenlijk is dat een reden voor mij om anti-Rangers te zijn want de extreme protestante uitingen van de supporters en de club in het verleden zijn juist heel erg eng te noemen.

Guur uitziende Rangers-pub

In de metro verheugde ik me erg op die beroemde façade. Eindelijk zou ik er eens zelf bij staan en hem eens met eigen ogen zien. Nu was het mijn beurt om midden op die drukke weg te staan en er eigen foto’s van te nemen. Toen ik op station ‘Ibrox’ uit de metro stapte was het me meteen duidelijk dat ik in een ‘Ranger-buurt’ was. Meteen werd een guur uitziende supporters pub in mijn gezicht gedrukt. Even overwoog ik om daar straks een pintje te gaan drinken, maar uiteindelijk leek me dat toch niet zo verstandig. Nog niet eens om mijn Villajas die ik droeg, maar om het feit dat ik wel zeker wist dat zo’n bezoek niet gezellig ging worden.

Ibrox Stadium

Ik keek om me heen en gokte erop dat rechts afslaan de beste keuze zou zijn. Het stadion moest hier erg dichtbij liggen en binnen een minuut bleek ik de juiste keuze gemaakt te hebben want Ibrox kwam al snel volledig in mijn gezichtsveld.

Het is gewoon een prachtig stadion en juist door de facade en de Achibald Leitch-tribune vind ik hem mooier dan Celtic Park. Gelukkig kwam ik aan de andere kant aanlopen dus de facade bleef nog even een verassing. Ik kocht in de clubshop het boek over de geschiedenis van deze bijzondere en door velen gehate club. Net als bij Anfield van Liverpool FC heeft Ibrox van Rangers zo’n zelfde hek en eenzelfde ramp om te herdenken. Net als bij Liverpool lagen er hier ook vele bloemen ter nagedachtenis aan een ramp die hier heeft plaatsgevonden. Het lijkt wat vergeten te zijn doordat de Hillsborough-ramp en de brand in Bradford korter geleden is, maar de brand in het Ibrox Stadium van 1971 koste wel even het leven van 61 mensen.

De man wie zijn broer verloor tijdens de Ibrox-brand bindt een bloemetje vast aan het hek

Toen ik een foto van het hek maakte was er net een man bezig om bloemen aan het hek vast te binden. De man wou duidelijk een moment van stilte dus die ruimte gaf ik als toerist hem even. Hij draaide zich naar mij om en er volgde vervolgens een lang en prettig gesprek tussen ons. Zijn broer was omgekomen bij de brand en de man bracht nog altijd bloemen ter nagedachtenis aan zijn broer. Zelf was hij niet echt een Ranger-fan maar zijn broer was een groot fan geweest. Ik sprak met hem over het referendum en de situatie rond Rangers. Pas na 20 minuten namen we afscheid en was het tijd voor de facade die om deze hoek, slechts een paar meter verderop, moest staan. Ik vond het toch wel een leuk en speciaal moment. Hoe vaak had ik die facade niet gezien in boeken, films en op internet? Ik besloot eerst naar de overkant van de straat te lopen, zonder nog naar de facade te kijken. Daar aangekomen draaide ik me om. En daar was hij.

Daar is hij dan, de beroemde façade van het Ibrox Stadium

De façade van de Holte End op Villa Park is ongekend en de oude facade van Trinity Road van Villa Park is voor mij onevenaarbaar. De façades van de stadions van Stockport County, Oldham Athletic, Fulham en Burnley zijn behalve echt Brits ook heel erg mooi. Maar dit was een toppertje, een stukje goud van minstens 24 karaat.  Ik schoot mijn IPhone vol want mijn beste vriend tijdens trips, de fototoestel, had het op vrijdag al begeven. Bijna na elke meter bleef ik staan om even omhoog te kijken en foto’s te maken. Dit was echt genieten. Ik had dat ook toen ik het vrijheidsbeeld in New York in het echt zag. Ik heb eigenlijk helemaal niet zoveel met die beroemde beelden, maar om hem dan eens in het echt te zien is toch wel een beetje indrukwekkend. En deze façade is voor een voetbalfan als ik wel erg speciaal. Het gebruikelijk rondje rond het Ibrox Stadium duurde langer dan normaal en toen ik de façade voorbij was besloot ik om terug te lopen om zodoende nog een keer langzaam langs de façade te lopen. Omdat ik toch nog steeds een voorliefde voor Engeland heb zou het vast nog jaren gaan duren voordat ik hier weer zou gaan komen. Mijn eerste bezoek aan Glasgow was in 2006, dus al bijna 10 jaar geleden geweest dus wanneer komt de volgende keer?. Ik vind de Schotse stadions en de Britse eigenschappen van het voetbal, zeker na het zien van de Dundee-derby, minstens zo mooi als Engeland maar heb nog steeds niet de drang om elke club in Schotland te gaan bezoeken. Daarom genoot ik nog een tiental minuten van deze prachtige façade van het Ibrox Stadium.

In Schotland wordt het, zeker in deze tijd van het jaar, erg vroeg donker en daarom moest ik niet veel tijd verspillen om mijn 3e en tevens laatste bezienswaardigheid te gaan bekijken. Hampden Park ligt niet aan een metrostation, dus ik moest terug naar één van de twee grote treinstations om vanaf daar met de trein naar Hampden Park te gaan. En dat wou ik graag nog in daglicht gaan doen. Crystal Palace v Chelsea zou ik dus niet in een pub gaan kijken, al klonk dat bijzonder aantrekkelijk na een paar uur zwerven door een staf in dit weer. Maar ik was er nu en het zou zonde zijn er niet heen te gaan. De wedstrijd van 16.00 tussen Everton en Tottenham zou ik dan wel met een pint en een goede pubmaaltijd in de stad gaan bekijken.

Een gammeltrein met dezelfde leeftijd als de facade van Patrick Thistle bracht me naar het Wembley van Schotland, Hampden Park. Van foto’s gezien is Hampden Park niet echt parel van een ground.

Ik houd sowieso niet van ovalen stadions. Behalve De Kuip van Feyenoord is in mijn ogen geen één ovalen stadion in de wereld mooi te noemen. Een goede ground hoort eigenlijk 4 aparte en het liefst verschillende tribunes hebben, goede authentieke flootlights en desgewenst een fraaie façade, schuin aflopende daken vol asbest en een Gable. Dat heeft Hampden Park allemaal niet.

Hampden Park

Toen ik het station uit liep was het toch al goed donker geworden. Bordjes wezen mij de weg door een wijk met aftandse huizen, precies zoals het hoort. Al snel naderde ik Hampden Park, het nationale stadium van Schotland. Daar waar het nationale elftal van Schotland haar thuiswedstrijden speelt, waar de bekerfinales gespeeld worden en waar de befaamde en stokoude club ‘Queens Park’ nog steeds haar wedstrijden speelt.

Het kunstgrasveldje waar Queens Park gelukkig nog niet blijkt te spelen

Ik nam wat foto’s van de buitenkant en zag een kunstgrasveldje naast het stadion liggen met een spuuglelijk tribunetje langs het veld. Door het duister heen zag ik het logo van Queens Park. Het zal toch niet? Ik wist dat de club slechts 500 toeschouwers trok en dat die verzuipen op Hampden Park bij een thuiswedstrijd van Queens Park. Maar die club hoort gewoon op Hampden Park te spelen, in hun stadion.

Al snel naderde ik de hoofdingang. Er stonden veel auto’s op de parkeerplaats voor het stadion dus er was binnen genoeg te doen, al was er geen mens te bespeuren. Ik besloot om binnen eens een kijkje te gaan nemen. 

Ik sloop naar binnen en liep tegen een receptiebalie omhoog waar even niemand achter zat. Een half leeggedronken koffiekopje was inmiddels koud geworden dus hier moest wel iemand zitten. Ik zag op een bord dat de laatste Stadium Tour nu in volle gang was, maar daar had ik toch geen trek in. Ik had geen zin om met Japanse toeristen en hun grote fototoestellen door Hampden Park te lopen en te moeten luisteren naar het standaard verhaal van een gids dat hij 100 keer per maand moet vertellen. Dit kon ik heel goed zelf.

Ik wachtte nog even maar er kwam niemand en dus besloot ik te kijken of er een deur open was. Dat was zo. Even later was ik drie deuren verder en had ik een paar trappen en gangen getrotseerd zonder ook maar iemand tegen te komen. En plotseling was ik bij de kleedkamers. Mijn hartje ging wat harder kloppen want op zulke momenten word ik even weer kind. Het veld was dichtbij. Toen ik weer een hoek om ging stond ik in de tunnel van het befaamde Hampden Park. De deuren naar het veld toe zouden wel gesloten zijn. Ik duwde er tegen aan en deze gingen gemakkelijk open. Ik stapte er doorheen en snel deed ik hem weer achter me dicht. Als ik nu betrapt zou worden zou ik de foto’s al in de knip hebben en een beste man die mijn telefoon af pakt. Langzaam liep ik richting het veld, net zoals al veel beroemde voetballers hier gedaan hadden. Hampden Park leek vanaf hier helemaal niet zo groot en ik vond het maar een apart stadion. Niet lelijk, dat zeker niet en zelfs mooier als op foto en film.

En ineens sta je bij het veld

Ik ging op de eerste rij zitten en keek het stadion rond. Het grote scherm stond aan en daarop was de  wedstrijd Crystal Palace v Chelsea op te zien. Ik besloot er even naar te gaan kijken. Dit was toch wel erg speciaal. In een stadion waar meer dan 50.000 mensen in kunnen alleen naar een wedstrijd uit de Premier League te kijken. Na ongeveer een kwartier keek ik Hampden Park nog even rond en besloot ik om terug te gaan. Terug naar het centrum van Glasgow om lekker in een pub Everton v Spurs te gaan kijken. Hampden Park heeft echt een Schots en tevens Brits uiterlijk. Dit is niet verwonderlijk want ook aan dit stadion hebben de handen van architect Archibald Leitch zich vervuild. Op de terugweg besloot ik een kijkje in de kleedkamer te nemen want ook deze zaten niet op slot. Toen ik de kleedkamer weer uit wou gaan werd ik betrapt.

Het scherm waar Palace v Chelsea op te zien was

De man bleek wat kwaad te zijn. Ik groette hem vriendelijk op een manier alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ik daar was. Ik complimenteerde het stadion en vroeg vrijwel meteen voor welke club hij was.

‘St.Mirren.’ Zei de man met zo’n heerlijk, bijna onverstaanbare Schots accent. Het deed me denken aan onze voormalige Schotse manager Paul Lambert die in interviews ook nooit te verstaan was geweest. Ik wist dat St.Mirren een verschrikkelijk saaie club was, zeker tegenwoordig met een afgrijselijk nieuw stadion.

‘Jullie hebben een paar jaar geleden de League Cup gewonnen’. Zei ik.

Meteen veranderde zijn humeur.

‘Yes 2013.’ Antwoorde hij blij.

Kleedkamer op Hampden Park

En één minuut nadat ik was betrapt nadat ik stiekem Hampden Park was binnen geslopen, kreeg ik een uitgebreide rondleiding. Ik kreeg alle hoeken en gaten van Hampden Park te zien. Niet zo’n saaie en standaard Stadium Tour met vervelende bezoekers en een oersaaie gids, maar gewoon op een pure manier. We praatten Non-stop over het Schotse voetbal, het mislopen van het EK door Schotland als enig land in Groot Brittannië en over zijn club St. Mirren. Ook de situatie van Rangers en de saaie dominantie van Celtic passeerde de revue en ook vertelde hij alles over de club van Hampden Park, Queens Park. Zeer interessant. Gelukkig vertelde hij dat Queens Park nog gewoon op Hampden Park speelde en dat het veldje naast het stadion slechts voor trainingen en jeugdteams werd gebruikt. Toen hij me heel Hampden Park had laten zien, liet hij me los in het Schots Nationaal Museum. Ik had nog een uur voordat de boel op slot ging, maar mocht me in dat uur volledig uitleven. Van de allereerste Schotse FA Cup ter waarde van twee miljoen pond, tot de verhalen van Queens Park en de vele memorabele momenten die zich op dit Hampden Park hadden afgespeeld. Ik werd helemaal bijgespijkerd betreft het Schotse voetbal.

De allereerste Schotse FA Cup, nu zo'n 2 miljoen pond waard

Het doelpunt van legende Kenny Dalgish uit 1982 tegen Nederland werd uitgebeeld met grote poppen en overal lagen spelers van het Nederlands elftal verslagen op de grond.

Ik doolde nog een goed kwartier door het Schots Nationaal museum en begaf me daarna snel naar een pub in het centrum om deze Schotse week te overdenken.

Schotland is misschien wel Britser dan Engeland. De Dundee-derby was een hoogtepunt en ik ben er achter gekomen dat ik nog jaren vooruit kan. In Engeland heb ik van hoog naar laag de meeste clubs bezocht en zijn er steeds minder geheimen te ontdekken. In Schotland heb ik nog veel te zien en mijn honger naar Noord-Ierland en Ierland en in mindere mate Wales zijn na dit weekend weer wat gegroeid. Toch is het volgen van alle Engelse competities vele malen leuker en blijft Engeland toch mijn land.

De tijd tikt door en noodgedwongen moeten we vooruit. Maar als je toch de tijd een keer terug wilt draaien en nog één keer rond wil lopen in de jaren ’70 of ’80 van de vorige eeuw? Is Schotland wat mij betreft ‘the best bet’.

Ooit werd het Nederlands elftal vernederd op Hampden Park, de Schotten herdenken dat nog steeds

Op het moment dat ik een einde aan dit verhaal wil gaan maken, zoemt mijn telefoon. Een nieuw Twitterbericht. Ik schrik me kapot. De excentrieke vrouw uit Brighton heeft me via Twitter op weten te sporen. Ze vraagt me meteen wanneer ik naar Brighton kom.

Ik denk hard na.

Brighton ligt in het zuiden van Engeland en een bezoek aan de club 'Brighton and Hove Albion' heb ik in het vorige seizoen al gemaakt. Voorlopig kom ik dus niet in Brighton.

Op dat moment ben ik blij dat de vrouw een Engelse is en geen Schotse. Want had ze toevalligerwijs in het Schotse Aberdeen gewoond, dan was de kans op enge geslachtsziektes na een weekend als deze alsnog aan de orde geweest.

 

Alle foto's van deze trip:

http://nl.fotoalbum.eu/Ferdivilla (Zoek op januari 2016)

 

Laatst bijgewerkt: januari 2016 

 

www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com