De hoek van de hekkenluiter 

Tot de stad Groningen kwam ik geen tegenligger tegen, op een verdwaalde vrachtauto na die zijn vracht waarschijnlijk moest dumpen bij een ambachtelijke bakkerij ergens op een gure plaats in de provincie Groningen. Ik was op weg naar de stad Groningen en die twee begrippen zijn totaal verschillend. Je hebt de ‘provincie’ Groningen en de ‘stad’ Groningen. Ik voel mij een echte stadjer, maar woon tegenwoordig in de provincie, ik wil het gewoonweg even genoemd hebben. Ik zou om 4.15 Emiel uit de stad ophalen, dus om 3.45 was de wekker afgegaan. Vroeg, maar als het om Aston Villa gaat kan de tijd niet gek genoeg zijn. Daarbij was de wekker niet eens afgegaan want als het om Aston Villa gaat dan ben ik steevast voor de wekker wakker, ongeacht het tijdstip. Emiel heb ik in de loop van de laatste jaren uit zien groeien tot een echte Villafan. De meeste mensen die op Villa Park komen houden tenminste sympathie voor de club over. Hou je dat niet dan ben je niet geschikt voor het volgen van voetbal, want bij Villa kom je het voetbal nog in de puurste vorm tegen. Sommigen worden fan, worden gepakt door Aston Villa en Villa Park. Daar kun je verder niets aan doen, dat overkomt je. En dat overkwam ook Emiel een aantal jaren geleden. Ik hoefde me dus ook geen zorgen te maken dat hij zich zou verslapen en tot mijn blijdschap kreeg ik om 3.44 al een app van hem of ik al wakker was.

Alle gloryhunters moet ik weer teleurstellen want vandaag stond er geen wedstrijd op het programma tegen Arsenal, Manchester United of Chelsea. Vandaag stond de thuiswedstrijd tegen Watford op het programma en deze wedstrijd was nu belangrijker dan ooit. Ik had deze wedstrijd ook niets voor niets uitgekozen om te gaan bezoeken. Eigenlijk was iedereen het er wel over eens. Bij winst zouden we hoop houden, maar bij verlies zouden we nu toch echt gaan degraderen, iets dat toch al een aantal seizoenen op de loer heeft gelegen. Toch een gekke conclusie want het is pas eind november en het seizoen is nog lang.

In Groningen kon ik in de auto blijven wachten want Emiel kwam er meteen aanlopen. Ik deed de radio aan en daar was het eerste goede voorteken. Dirty Diana van Michael Jackson klonk uit de boxen en voor mij is dat een goed teken, daar ik altijd een groot fan van the King of Pop ben geweest. Gedurende de ochtend zouden er nog vele goede voortekenen gaan volgen.

In de auto bespraken we uiteraard de zorgwekkende situatie bij Aston Villa. Toch kwamen we beide tot een ietwat rare conclusie en dat was dat dit team toch wel beter is dan de teams die in de laatste seizoenen op het veld stonden. Het Villa onder Lambert was toch echt slechter, alleen verbloemde een Benteke-goal nogal eens de matige kwaliteit dat aanwezig was. Ook waren we het erover eens dat het wel of niet goed gaan van een seizoen aan hele kleine factoren kan liggen. De uitwedstrijd tegen Leicester City was volgens ons de wedstrijd waar het mis is gegaan en waardoor we nu stijf onderaan de Premier League staan. Eerder dit seizoen speelden we de huidige koploper namelijk helemaal weg en kwamen dan ook op een comfortabele voorsprong te staan. Op miraculeuze wijze verloren we die wedstrijd echter en daarna kwamen we volledig in onweer terecht. Hadden we in september van Leicester City gewonnen dan had het er nu volledig anders uit gezien. Waarschijnlijk stonden we dan rond de 8e plek, was Sherwood de komende 3 jaar gewoon nog onze manager en hadden we nu heel anders in de auto gezeten, ik ben daar echt van overtuigd. Het cliché ‘we zitten in de hoek waar de klappen vallen’ is heel erg op ons van toepassing. We hebben echt geen greintje geluk en het woord pech is in bijna elke wedstrijd ook op ons van toepassing. Eigenlijk vond ik alleen de thuiswedstrijden tegen Stoke City en West Bromwich Albion en de uitwedstrijd bij Everton echt slecht en voor de rest kwam er niets geen geluk om de hoek kijken.

In de auto waren nog twee goede voortekenen voor vanmiddag te noteren geweest. In de eerste plaats had Villa op Villa Park nog nooit verloren als Emiel live aanwezig was geweest. Daarnaast was Everton voor ons allebei de tegenstander geweest die we als eerste live gezien hadden. Misschien is dit vergezocht als je naar goede voortekenen zoekt, maar dat doe je gewoon als je stijf onderaan staat. Je moet immers wat?

 

Op Schiphol gingen we eerst voor een Caffé Latte bij de Starbucks. Nog steeds was het onderwerp Villa. Natuurlijk werd een mooi kontje in een strakke spijkerbroek of een lekkere decolleté in een iets te losse blouse wel opgemerkt, maar zelfs dat komt toch echt ver na Aston Villa. Sterker nog, we kwamen er dit weekend achter dat alle vrouwen maar ********* zijn, geen één uitgezonderd.

In het vliegtuig, een Hollands exemplaar van KLM, was er andermaal weer een goed voorteken te bespeuren. Hoe blauw de clubkleur van KLM ook is, de stoelriempjes zijn van een prachtige claret kleur. Ook bij de KLM staat de dag dus volledig in het teken van Aston Villa.

Toen de stewardess met drinken langskwam bestelde Emiel doodleuk een eerste biertje. Het was immers matchday maar het was ook nog maar 9.00 in de ochtend. Pakweg 15 jaar geleden was ik ongetwijfeld meegegaan in deze wilde, maar nu bestelde ik braaf een Jus ‘d Orange. De stewardess begon wat te flirten met Emiel door herhaaldelijk naar hem te kijken. Ik begreep meteen waarom Emiel die aantrekkingskracht op de vrouw in het blauw had. Niet dat Emiel een andere uitgave van David Beckham is, maar het is meer zijn nonchalance dat aantrekkingskracht op de stewardess had. Tenminste, dat is mijn conclusie. Een Emiel op zijn best is ongeschoren, heeft zijn veters los en zijn falen spijkerbroek hangt op zowel zijn heupen als op zijn enkels. Het is dat onbezorgde dat ook deze ******* zo aansprak. Want dat was wat deze stewardess was. Een ongelooflijke *******.

Het duurde niet lang voordat we in een echte Engelse pub aan een echte English Breakfast zaten. Op het vliegveld waren we nog gecontroleerd door drugshonden iets dat ik vanaf 1999 ook nog nooit had meegemaakt. Het had vast iets te maken met de recente aanslagen in Parijs. De hond had lekker aan mijn tas gesnuffeld, maar niets gevonden. De sukkel. Want in mijn tas hadden wel degelijk wat Villa-attributen gezeten en dat is toch zeker een zware drugs voor me. Naast het ontbijt nam ik ook maar mijn eerste pint. Niet dat het nu erg veel later was maar onderhand waren we al uren op en dus was het gevoelsmatig al middag. We keken door de ruiten van de pub de straten van Birmingham in. Emiel merkte op dat het best mooi weer was voor het tijd van het jaar en eerlijk gezegd was me dat nog niet echt opgevallen. Ik ben misschien de enige op deze aardkloot maar het weer maakt mij doorgaans geen zak uit, heb daar immers toch geen invloed op. Ik vind het bijvoorbeeld heel erg gezellig als de regen op de ramen klettert als ik een voetbalwedstrijdje op TV aan het kijken ben. Lekker bakkie koffie erbij, heerlijk man. Maar Emiel merkte op dat hij bij een overwinning van Villa alleen nog maar mooi weer had gehad. Een nieuwe goede voorteken was zodoende geboren.

Al snel kwamen er wat Watford-fans de pub binnen. Watford-fans zijn over het algemeen erg netjes en braaf te noemen en zo zagen ze er ook uit. In dezelfde pub had ik ook wel eens fans van Newcastle United ontmoet en dat is toch echt een heel ander slag volk. Toen ik even later het gele vocht weer terug aan de pub wou gaan geven kwam ik naast een Watford-fan te pissen. Ik word altijd chagrijnig als er geen urinoirs zijn, want door die dingen hoef ik niets anders aan te raken dan Ronnie Tober himself. Een klein beetje smetvrees en bangheid voor vreemde toiletten heb ik toch nog wel dus is een urinoir één van de beste uitvindingen geweest voor de man. Ik mag dan ook zeggen dat ik best een prototype man ben. Uiteraard heb ik wel wat verwijfde eigenschappen maar ik ben zo hetero als het maar zijn kan. Maar iedere hetero die zegt dat hij het niet doet die liegt. Iedere man die naast een andere man aan het pissen is, kijkt even zijdelings naar de kleinere man van de grotere man om te kijken hoe hij zelf nog in de markt staat. Ik dus ook. Alleen zag ik in dit geval geen Watford-snikkel maar een smartphone. De Watfordbloke was even zijn facebook aan het checken. Op het moment dat ik dacht wat er zou kunnen gebeuren, gebeurde het ook. De Watfordbloke liet zijn telefoon in het urinoir vallen. Om de smartphone zat een hoesje van zijn club. The Hornets lagen nu in het water. Het was andermaal een goed voorteken.

Op Villa Park had ik nog één verplichting te doen en ik haat verplichtingen op een wedstrijddag van mijn club. Het was een chairmansmeeting van alle supportersverenigingen van de club. Uiteraard mis ik nog al eens een dergelijke vergadering, maar als je toch op Villa Park bent dan moet je er maar heen. Het duurde anderhalf uur en dat is toch wel zonde tijd op zo’n matchday. Sommige dingen die besproken werden waren best wel interessant en de informatie vanuit de hogere regionen binnen de club waren dat ook, zeker nu. Maar ook deze vergadering eindigde zoals de meeste vergaderingen eindigen. Op het moment dat je door alle punten heen bent hebben veel mensen nog domme vragen en domme opmerkingen. Aandacht tekort is mijn conclusie.

Toen ik terug kwam in de Lions Lounge had Emiel zijn tweede pint al leeg en de matchprogramn al van voor naar achter gelezen. Door de aanslagen in Parijs waren er ook extra veiligheidsmaatregelingen getroffen op Villa Park en daarom besloten we nog iets vroeger naar binnen te gaan dan anders. We verlieten de Lions Lounge op weg naar The Holte End, de meest befaamde tribune van Engeland zo´n beetje. Mijn plaats op Villa Park wissel ik graag af en nu was de beurt weer aan de Holte End. De Holte End is zowel van binnen als van buiten indrukwekkend te noemen en werkelijk niets is geiler en nostalgischer dan om na een wedstrijd de trappen van de Holte End af te dalen en dat met duizenden Villafans tegelijkertijd.

De zenuwen waren niet te doen. We moesten gewoon winnen want als dat niet gebeurde zou de situatie voor Villa al uitzichtloos zijn en dat al in november.

Het was de 3e wedstrijd onder onze nieuwe manager Remi Garde en ondanks dat de man ons in zijn eerste twee wedstrijden nog geen broodnodige overwinning heeft bezorgt, bevalt de manager mij al uitermate. Garde straalt één en al rust uit, is tactisch vele malen sterker dan zijn voorganger en ik hoop oprecht dat we in hem eindelijk eens een manager hebben voor een langere termijn, ook al is dat straks in de Championship. Ook was ik het weer volledig eens met zijn taktiek en zijn opstelling, net als dat het geval was geweest in de zware nederlaag in Liverpool van Everton in de vorige week. Ok, hij had Kieran Richardson opgesteld en dat is iemand die het niveau absoluut niet meer aan kan. Maar veel mogelijkheden had Garde dan ook niet door het wegvallen van onze beste aankoop Jordan Amavi die voor de rest van het seizoen uitgeschakeld is. Ook wat dat betreft zitten we middenin een pechseizoen.

Onze jongens in claret & blue betraden het veld en na een zenuwachtig begin begon Villa zowaar goed te voetballen en dat was knap, want er heerste een uiterst gespannen sfeer op Villa Park die duidelijk tot in je diepte vezel te voelen was. Knap hoe dit jonge team daar aanvankelijk goed mee omging. Dat Villa als hekkensluiter af en toe een uitstekend positiespel liet zien kwam voor mij niet echt als verassing. Deze jonge jongens hebben wel degelijk kwaliteit en spelers als Jordan Veretout en de afwezige Jordan Amavi verdenk ik zelfs van absolute toppers in spé.

De schemering deed al snel zijn intrede en zorgde ervoor dat Villa Park weer schitterde en vlamde. Dit was Engeland, dit was Aston Villa, dit was zoals het beleven van voetbal ooit bedoeld was.

We durfden soms bijna niet naar het spel te kijken en af en toe hielden we elkaar dan ook maar even vast. Villa creëerde kansen, grote kansen. Deze kansen gingen er echter keer op keer niet in en dat alles gebeurde vlak voor onze neus aan de kant van The Holte End, klaarblijkelijk had Watford de toss gewonnen. Het was bijna niet te doen.

En toen kwam daar weer dat vreselijke gevoel, het gevoel dat we in de laatste jaren zo vaak moeten voelen en het gevoel dat we dit seizoen steevast in onze lichamen in geslagen krijgen.

De eerste kans van Watford was raak. Een bal van Ben Watson belande uiteindelijk in de voeten van de gevreesde spits Ighalo en het uitvak vierde feest. Weer stonden we op achterstand en weer leek het beetje geluk wat we nu toch echt eens nodig habben erg ver weg te zijn. Het jonge Villateam was even van slag en we hadden het aan doelman Brad Guzan te danken dan het even later zelfs niet 0-2 werd. Maar Villa kwam er al snel weer bovenop en al snel begonnen we weer te domineren en viel een claret & blue leger ons aan, attacking The Holte End.

Er was nog bijna een half uur te spelen voordat het half time zou zijn en we wisten dat de gelijkmaker nog voor rust moest gaan vallen. Al snel kreeg Jordan Ayew, pal voor onze neus, een levensgrote kans. Voor leeg doel kon hij eigenlijk niet mis. Het leder rolde richting het lege doel van Watford. Ik sprong op, deed mijn ogen dicht en schreeuwde het uit. Eindelijk gerechtigheid. Toen ik mijn ogen open deed keken Emiel en ik elkaar verward aan. Watford-doelman Gomes legde het speeltuig klaar voor een doeltrap, de bal was op miraculeuze wijze dus naast gegaan. Desondanks dat zette Villa door en ik voelde mij trots, trots op dit jonge team dat vocht als een stel jonge leeuwen en juist dat is in de laatste jaren wel eens anders geweest, maar Remi Garde heeft dat in korte tijd toch voor elkaar gekregen.

Het was vlak voor rust toen The Holte End en heel Villa Park volledig ontplofte. De uitblinkende Jordan Veretout vond uit een vrije trap het hoofd van Villa’s Micah Richards. Uiterst langzaam vloog de bal richting de tweede paal en we stonden precies in de baan van de bal er naar te kijken. Op dat moment wist ik twee dingen zeker. Deze kopbal was buiten het bereik van de grote handen van Watford-doelman en ex-PSV-er Gomes, maar de bal ging ook akelig recht richting de paal. Ik wist het zeker, want het was weer zo’n dag. Deze bal zou op de paal uiteenspatten en het scorebord zou gewoon op 0-1 blijven staan. Maar dat was niet zo. De kopbal van Micah Richards was van pure schoonheid en uiterst precies en perfect uitgevoerd. Op het moment dat het leder de touwen raakte schreeuwden we het uit en de tranen bungelden al druipend op mijn wangen. Eindelijk, eindelijk, eindelijk. Het was 1-1. We hadden een hele tweede helft de tijd om de broodnodige overwinning in de wacht te gaan slepen.

Maar in de tweede helft was alles anders. Villa was niet langer meer de betere ploeg, creëerde nauwelijks meer kansen en het werd al snel duidelijk dat het geluk maar weer eens voor de tegenstander gekozen had. Watford-doelman Gomes was gedurende de gehele wedstrijd al uiterst zenuwachtig geweest bij de gemakkelijkste voorzetten en had alles weg gestompt. Ik ben nog lang niet overtuigd van de voetballende kwaliteiten van onze spits Rudy Gestede maar koppen kan hij als de beste. Ook Remi Garde had dit aangevoeld en bracht de boomlange spits dan ook vroegtijdig in het veld. Ondanks dat Villa niet meer zo speelde als in de eerste helft hadden we goede hoop op een overwinning want ook Watford werd niet gevaarlijk. Ondertussen lag Gomes aan de andere kant van het veld op de grond. Een blessurebehandeling volgde. De blessurebehandeling duurde en duurde maar en de blessure bleek ernstiger dan het aanvankelijk leek. Gomes werd uiteindelijk, onder luidt applaus van het Villapubliek, van het veld gedragen. Voor hem in de plaats kwam een doelman in het veld die de voorzetten wel gewoon uit de lucht plukte. Ook in de kleinste dingen hadden we dus geen geluk. Sterker nog, het bleek het keerpunt in de wedstrijd te zijn. Onheil, pech en ontluistering zijn de eerste woorden die me te binnen schieten maar er zijn zeker meer te bedenken. De gifbeker is nog niet helemaal leeg en dat moet hij klaarblijkelijk tot aan de laatste druppel. Meteen na de lange blessurebehandeling gebeurde het aan onze kant. Het was de vreemdste eigen doelpunt die ik ooit in mijn leven gezien heb en het was de veelal onhandige Alan Hutton die het overkwam. We stonden weer op achterstand. Maar het werd nog erger. Troy Deeney, de andere gevreesde spits van Watford was het meest scherp bij een kopduel vlak voor Guzan en kopte raak. Net als bij de tweede goal provoceerde de in Birmingham geboren spits de Holte End, dat kon er ook nog wel bij.

Met een uiterst ellendig gevoel zaten we op onze lichtblauwe stoeltje naar het resterende gedeelte van de wedstijd te kijken en ondanks dat er maar liefst 10 minuten blessuretijd volgden, wisten we dat we opnieuw zouden gaan verliezen. Ook toen Jordan Ayew ons met een fraaie goal nog op 2-3 zette konden we er niet van genieten en konden we er niet om juichen. Het duurde nog lang voordat het laatste fluitsignaal klonk en Villa had geen kansen meer weten te creëren op 3-3. 

Toen de meeste supporters al in de pub zaten, de spelers al gedoucht en geschoren waren en het gras alweer gemaaid was zaten we nog stil en ontluisterend voor ons uit naar het veld te kijken.

We dronken nog een paar pints in de Aston Social, aten nog wat noodles in de stad die geserveerd werd door een zowaar aardige Bluenose en sliepen in een asgrauw en vies hostel aan de rand van Birmingham.

Aston Villa v Watford werd 2-3 en daarmee kwam Villa nog dieper in de problemen. Het was de zoveelste dieptepunt op Villa Park die ik beleven moest. Voor deze ellende was de wekker twee keer rond 3.00 in de nacht gezet, voor deze ellende moesten er weer uren gereisd worden en deze ellende koste andermaal veel geld. Daarvoor sliepen we in een smerige tweepersoonsbed in een evenzo smerig hostel. Voor een normaal mens lijkt het waarschijnlijk absoluut niet de moeite waard te zijn, maar ook deze trip had ik voor geen goud willen missen. In een goed huwelijk sta je er in mooie en in moeilijke tijden en dan is ‘houden van’ voor veel ellende gewoonweg genoeg. Of het nou om de Premier League, Championship of League Cup gaat, ik wil Aston Villa gewoonweg zo vaak mogelijk live zien spelen. Ik wil het claret & blue gewoon aanschouwen op het prachtige Villa Park. Ik wil gewoon bij de Villafamilie blijven horen en bovenal hoop ik nog veel ellende mee te mogen maken bij mijn Aston Villa en op mijn Villa Park. Want het intense gevoel zou dan alleen maar groter zijn als de club weer eens glorieert in betere tijden die ongetwijfeld weer eens zullen gaan komen. Die goede tijden zitten alleen nog wat verborgen in een onzekere toekomst achter donkere en asgrauwe wolken.

Nog even denk ik terug aan de Watford-fan die voor de wedstrijd naast mij aan het pissen was. Zijn smartphone is waarschijnlijk kapot doordat deze doordrenkt is geweest in zijn eigen gele urine, de kleur van zijn club. Waarschijnlijk lacht hij mij nu uit als hij terugdenkt aan mijn flauwe lach toen hij zijn telefoon in de urinoir liet vallen. Misschien heeft hij wel aan mij gedacht toen Deeney de 1-3 maakte en had ik het geluk dat hij het niet op Facebook kon zetten op het moment dat Deeney scoorde, want zijn smartphone was immers stuk. Waarschijnlijk lacht hij mij nu bikkelhard uit door de nederlaag en de plek op de ranglijst van mijn club. Ik weet nu wat de Watford-fan doorgaans moet doorstaan, maar ik weet ook dat Aston Villa over een paar jaar weer staat waar het hoort te staan en dat eendagsvlieg Watford weer als een jojo gaat slingeren door de Football League. Zo was het immers altijd, zo is het nu dan even niet, maar zo wordt het ongetwijfeld weer wel. De founder van the Football League ‘Aston Villa’ komt ooit wel weer bovendrijven en dat gebeurt misschien wel sneller dan dat menig Watford-fan denkt.

Amper een week later speelt Villa met 1-1 gelijk in- en tegen Southampton en sleept daarmee een knap punt binnen. Op een ander veld, ergens in Londen, wint concurrent Bournemouth met 0-1 van Chelsea. Ook op goede dagen waarin een goed resultaat behaald wordt zit het volledig tegen. Het is de hoek van de hekkensluiter.

 

Laatst bijgewerkt: december 2015
www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com