Ipswich Town: The Greatest Era

Een wijs man zei mij ooit. 'Je moet vooruit kijken in het leven. Wat achter je ligt is geweest, je leeft vandaag en morgen.'

Deze man was duidelijk geen Tractor Boy! Bij Ipswich Town is het namelijk de omgekeerde wereld.

Eigenlijk is een bezoek aan Portman Road en een thuiswedstrijd van Ipswich Town voor de liefhebber een zware beproeving. De club beschikt over een heerlijke ground met allerlei authentieke eigenschappen. De club staat midden in de samenleving en is een echte, pure Engelse voetbalclub. Dat zijn natuurlijk al genoeg ingrediënten voor een fantastische maaltijd. Maar toch kom je op een avondje Portman Road pijnlijke feitjes tegen.

De clubshop beschikt over meerdere boeken maar deze hebben het allemaal over beginjaren '80, het gouden tijdperk van de club. In de pub valt de naam van pakweg Paul Mariner nog vaker dan die van de huidige spits en in het stadion aangekomen is het geen ramp als je op betere plaatsen gaat zitten dan die je vooraf geboekt hebt. Portman Road is al sfeervol van zichzelf maar de mensen die er twee-wekelijks nog komen dikken dit nauwelijks nog aan. Slechts een enkele trommel moet voor enig vorm van beleving zorgen maar faalt hier jammerlijk. Het lijkt zo onecht. Een echte Engelse en pure club lijkt niet meer te beschikken over echte Engelse en passievolle fans. O, ze zullen er zeker nog zijn. Maar ik ben ze niet tegen gekomen op die avond in november 2013 toen ik ze voor het eerst bezocht.

Ipswich Town werd in 1874 als een amateurclub opgericht, om vervolgens twee jaar later de Football League te betreden. Jarenlang speelt Ipswich Town een vrij anonieme rol in diezelfde Football League maar de mensen uit Ipswich hebben een eigen voetbalclub en zijn veelal tevreden. Wonderen worden gewoonweg niet verwacht. Maar op 1 januari 1969 maakt de club een keuze dat een gouden blijkt te zijn en ook een gouden tijdperk in zal gaan luiden. Bobby Robson is zojuist ontslagen als manager van Fulham en Ipswich Town stelt de voormalig Engeland-international aan als manager van de club. Bobby Robson begint voorzichtig te bouwen. Hij haalt slechts enkele spelers van buitenaf en voor de rest ontwikkelen de jeugdspelers van Ipswich Town zich onder zijn leiding in een enorm tempo. Het blijkt de enige manier waarmee Ipswich Town naar een hoger niveau kan groeien want geld is ergewoonweg niet. En het blijkt succesvol. Robson brengt Ipswich Town dichtbij de top in de First Division, wint een FA Cup in 1978 en er was dus Europees Succes...

The Greatest Season: 1980/1981

Bobby Robson had twee Nederlandse middenvelders die als motor fungeerden, Terry Butcher en Russell Osman waren de rots in de branding in de verdediging en grote talenten als Eric Gates en Alan Brazil waren inmiddels doorgebroken en waren als snel vaste waarden in het elftal. Zelden contracteerde Robson een speler en dit betaalde zich uiteindelijk uit. Zo werd Manchester United in het glorieseizoen met 6-0 van Portman Road weggeveegd. In een legendarische wedstrijd, misschien wel Ipswich's meest bijzondere ooit, scoorde Paul Mariner een hattrick en nam Alan Brazil ook twee goals voor zijn rekening. Het andere doelpunt werd gemaakt door onze welbekende Frans Thijssens. Maar het meest bijzondere aan die wedstrijd kwam van toenmalig Manchester United-doelman Gary Bailey, die maar liefst 3 penalty's stopte.

Naast Arnold Mühren was Frans Thijssen de dragende kracht op het middenveld in het beste seizoen die de club ooit meemaakte. Het was dan ook niet verwonderlijk dat Thijssen na het seizoen 1979/1980 uitgeroepen werd tot 'speler van het jaar'. De trofee ontving hij uit handen van Patrick Cobbold, naar wie zelfs een tribune is genoemd op Portman Road.

Hoewel het seizoen 1980/1981 als 'greatest ever' omschreven werd, is het niet verwonderlijk als een Ipswich-fan ook een naar smaakje aan dat seizoen heeft overgehouden. Het had namelijk nog mooier kunnen zijn. Hoewel het selectiebeleid van Bobby Robson succesvol was, had het ook een groot nadeel. De selectie was veel te smal en dat zou Ipswich Town toch wel duur komen te staan. Ipswich Town werd tweede achter Aston Villa in de First Division. De clubs speelden tijdens dit seizoen driemaal tegen elkaar en driemaal won Ipswich Town het treffen met Aston Villa en toch werd Ipswich tweede en werd Aston Villa kampioen. Dit had dus zomaar andersom kunnen en misschien wel moeten  zijn, waar het niet dat de Tractor Boys te maken kregen met vele blessures naarmate het seizoen vorderde en die niet zomaar op te vangen waren. Ook aan de halve finale van de FA Cup kleeft een bittere nasmaak toen Ipswich Town pas in blessuretijd werd uitgeschakeld door een goed genomen vrije trap. Maar natuurlijk was er een groot Europees succes.

UEFA Cup 1981

In de eerste ronde van het Uefa Cup toernooi trof Ipswich Town het Griekse Aris Saloniki waar met 6-4 (on aggregate) van werd gewonnen. Via Bohemians Praag, Widzew Lods, Saint Ettienne en FC Köln werd uiteindelijk de finale bereikt. AZ Alkmaar was daarin de tegenstander.

In die tijd werd de Uefa Cup Finale nog over twee wedstrijden gespeeld. De heenwedstrijd vond plaats op Portman Road en Ipswich zou meteen een goede stap richting de beker zetten. Door doelpunten van John Wark, Frans Thijssen en Paul Mariner wint Ipswich Town met 3-0 deze heenwedstrijd. Toch wordt het nog spannend in Amsterdam. AZ wijkt voor deze finale namelijk uit naar het Olympisch Stadion in de hoofdstad van Nederland. Al snel komt Ipswich op voorsprong door een doelpunt van andermaal Frans Thijssen en de winst lijkt nu toch wel binnen. Maar als het na 73 minuten spelen 4-2 staat voor de Alkmaarders breekt er een spannend kwartiertje aan voor de Tractor Boys. Maar Ipswich Town zal stand gaan houden en de beker meenemen naar East Anglia.

Anno 2013 resten er enkel en alleen nog herinneringen aan deze 'golden Era'. Ipswich Town speelt nu al seizoenenlang een vrij kleurloze en anonieme rol in de Championship. De stoeltjes op Portman Road zijn nimmer meer allemaal tegelijk gevuld en het juichen van de supporters is al jaren niet meer door de hele stad te horen. Maar het stadion is nog authentiek en ademt Engels voetbal. Hopelijk is de club een 'sleeping giant' en zien we de Tractor Boys ooit nog terug op het hoogste niveau in Engeland. De club lijkt hedendaags een beetje dood te zijn. Ik hoop oprecht dat Ipswich Town weer levend wordt en dat er weer succes komt op Portman Road. Maar dit dan graag wel op Portman Road! Dit graag wel in 'Ipswich-blauw' en het liefst zonder ongure eigenaar! En blijkt dit dan toch de enige manier te zijn om succes terug te brengen bij Ipswich Town, dan laat het wat mij betreft toch maar zitten. Dan ga ik in de toekomst nog liever een keer naar Ipswich Town v Barnsley met 19.000 toeschouwers op de tribune. Dan houdt die ongure eigenaar zijn geld maar en pak ik het boek van het jaar 1980/1981 wel iets vaker uit de kast. Deze pure club moet puur blijven, al mag de gedoofde vlam wat mij betreft wel weer wat vaker ontstoken worden. Je moet immers vooruit kijken in het leven maar als je Ipswich Town heet, zeker ook af en toe achteruit.

Bobby Robson zegt na 13 jaar Ipswich Town en John Cobbold (broer van eerder genoemde Patrick Cobbold) vaarwel om manager te gaan worden van het nationale elftal van Engeland. Bobby Robson maakte van Ipswich Town een team en een club die befaamd werd in Europa. Met een FA Cup en een UEFA Cup in de prijzenkast is Bobby Robson voor altijd een legende. Sir Bobby Robson overleed op 31 Juli 2009 op 76-jarige leeftijd.

 

November 2013
www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com