De leeuw die zijn wonden likt en zijn manen kamt

Het moet eigenlijk een beetje miezeren. Dat het plenst van de regen hoeft ook weer niet, maar gewoon een paar laffe druppeltjes. Net niet genoeg om kletsnat te geraken, maar wel genoeg om de Villasferen volledig in je op te kunnen nemen.

Villa Park bevindt zich in een asgrauwe wijk. De zon hoeft daar niet te schijnen, want Villa Park is daar de zon.

Alles klopt er en alles ademt er Aston Villa.

De regen domineert veelvuldig het steen van de verpauperde huizen en gebouwen rond Villa Park. Het water zorgt ervoor dat het steen nog donkerder kleurt en daardoor een nog grauwere uiterlijk krijgt.

Maar daar in Aston is ook steen waar de regen geen grip op krijgt. Het mozaïek van de façade van The Holte End blijft altijd van dezelfde kleur. Het blijft glinsteren, het blijft gloeien, het blijft schijnen. Hoe hard het ook regent en hoe hard het ook stormt.

Het geeft een puur gevoel van nostalgie om met duizenden Villafans tegelijk na een Villagame de befaamde trappen van de Holte End af te dalen. Na een zeldzame overwinning gebeurt dit zingend en een leger in de kleuren claret & blue daalt dan de trappen van The Holte End af. Je voelt je dan groot en je voelt dan de genegenheid van de Villafamilie om je heen.

Maar meestal daal je trappen van The Holte End af in mineur na weer een verloren thuiswedstrijd. Een leger van claret & blue loopt dan de miezerige en koude regen van Aston in.

Het is minder leuk, maar evenzo nostalgisch.

Op een dag zat ik op de bovenste tree van de trap van The Holte End.

Het was volop zomer en dus was er geen wedstrijd. Er was in de afgelopen week geen wedstrijd gespeeld en die wordt er in de komende week ook niet.

Zittend op de befaamde trappen van The Holte End overdenk ik de afgelopen jaren in de Premier League. Jaren die een kwelling waren en waarin nauwelijks een wedstrijd gewonnen werd. In al die jaren wou ik maar één ding voor ‘mijn’ Aston Villa. En dat was dat Villa behouden zou blijven voor de Premier League. Het lukte steeds.

Een paar seizoenen achterelkaar kropen we door het oog van de naald, speelden we onszelf ternauwernood en op de valreep nog veilig, maar zelden mochten we compleet uit ons dak gaan. Gelukkig beleefden we nog wel wat hoogtepunten zoals het bereiken van de finale van de FA Cup en het winnen van Birmingham City in de League Cup.

Maar over het algemeen waren we het lachertje van de Premier League, waarin we vele wedstrijden al verloren hadden nog voordat er een bal gerold had.

De laatste jaren was het een kwelling om Villafan te zijn. En nu zijn we dan toch gedegradeerd uit de Premier League.

Ik heb daarvan gebaald, heb veelvuldig gescholden en ook stiekem er een traantje bij weggepinkt.

Maar toen werd het zomer en zat ik op de bovenste tree van The Holte End.

De zon scheen weer op Villa Park. De zonnestralen weerkaatsen via het mozaïek van de stenen van The Holte End in mijn gezicht en ik voelde me heerlijk.

Ik gunde mijzelf nog een moment om terug te denken aan de avonturen in de Premier League. Ik dacht aan de honderden euro’s die ik betaald had voor een 4-0 nederlaag bij Manchester City of die 0-4 thuisnederlaag tegen Chelsea en de bloedeloze wedstrijden tegen Tottenham Hotspur of Liverpool. Ik dacht aan die keer dat we voor de zoveelste keer naar Old Trafford gingen en dat we van tevoren al wel wisten dat we zouden gaan verliezen, dat we hoopten tegen beter weten in. Ik dacht aan die keren dat de teams van Sheffield United, Bradford City en Leyton Orient ons voor paal hadden gezet op onze eigen Villa Park door ons genadeloos uit de Cup te knikkeren.

Zittend op de bovenste tree van The Holte End vroeg ik me ineens af waarom ik zo gebaald heb, zoveel gescholden had en zelfs gejankt heb.

Waarom zou ik deze herinneringen überhaupt gaan missen?

Ik keek nog eens goed om me heen om er zeker van te zijn dat ik helemaal alleen was. En dat was ik. Ik kon rustig hardop gaan praten, er was niemand die mij hoorde. Ik begon hardop kleine zinnetjes te spreken en veelzeggende woorden uit te spreken.

‘Aston Villa versus Leeds United’

‘Nottingham Forest & Ipswich Town’

‘Derbygames against Birmingham City & Wolverhampton Wanderers’

‘Sheffield Wednesday-away’

Ik stond op en liep naar de balustrade van The Holte End. Daar in de verte lag Birmingham, de op een na grootste stad van het land met meer dan een miljoen inwoners. Een stad die een club in de Premier League verdiend.

Ach, Aston Villa is de stad vaak genoeg en lang genoeg van waarde geweest. Voor nu is het eventjes op. De Villaleeuw was niet sterk genoeg meer voor de beer van de Premier League. Voor nu likken we onze wonden en kammen we onze manen.

De ‘lion’s roar’ klinkt komend seizoen als vanouds vanaf The Holte End, alleen vechten we nu niet tegen veel te rijke beren, maar tegen mooie en sierlijke tijgers.

Ik draaide me om richting het mozaïek van The Holte End, ademde in en brulde als een leeuw.

Ik heb er zin in. Misschien nog wel meer dan ooit. 

Geschreven voor Panenka-magazine, zomer 2016

www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com