Luton-embarrassing

Augustus 2016. De zomer is voorbij en het voetbal is weer begonnen. Over de degradatie van Aston Villa ben ik nu wel heen. Met m´n seizoenkaartje verheug ik me ontzettend op een nieuw seizoen in de Championship en de hoop op een goed seizoen is aanwezig. Die is aanwezig omdat ik geen gouden bergen verwacht, ondanks dat deze door de nieuwe eigenaar wel beloofd worden. Soms ben ik dus op enig vorm van realiteitszin te betrappen.

Ik heb met het thuisfront afgesproken enkel en alleen de thuiswedstrijden te gaan doen dit seizoen. Het zoveel mogelijk bezoeken van de thuiswedstrijden is al kostbaar genoeg, meer kan ook gewoonweg niet.

Maar die eerste ronde van de League Cup trekt na zo´n ellendige lange zomer wel heel erg aan. De bal gaat immers weer rollen en Villa is door de degradatie dus eens een keer van de partij in die eerste ronde, clubs uit de Premier League stromen pas een ronde later in. En dan loten we ook nog uit tegen Luton Town op Kenilworth Road.

´Luton Town vs Aston Villa´

Spreek dat eens hardop uit en een vliegticket moet haast wel geboekt worden. En zo geschiedde.

Eigenlijk was het de schuld van William die me op deze kosten jaagde. Hij was het die me twee keer vroeg om naar deze wedstrijd toe te gaan. Op de eerste keer dat hij me vroeg kon ik nog weerstand bieden en me aan de afspraak met mijn vrouw houden, maar toen hij het even later nog een keer vroeg moest ik capituleren.

Ik ontmoette hem op Schiphol en door een haag van marechaussees begaven we ons richting de douane.

Ik was twee keer eerder op het fraaie Kenilworth Road van Luton Town geweest en dat had ik achteraf nooit moeten doen, want juist met je eigen club bij een dergelijk stadion komen is het ultieme. Maar hoe had ik kunnen weten dat Villa op termijn bij Luton Town zou komen te spelen?

Jammer dus dat de ground niet nieuw voor ons was, maar de nostalgie van deze fixture werd er niet minder om.

In de ochtend landen we op Luton Airport en pakten we een taxi naar het hotel. William had een hotel op loopafstand van Kenilworth Road geboekt en dat was echt perfect. Op deze manier kwamen we meteen in een bijzondere matchday-stemming.

We dumpten onze toch al schaarse spullen, het was immers maar voor 1 nacht, in het hotel en liepen daarna meteen naar het afgetrapte en heerlijke Kenilworth Road van Luton Town.

Rondom het stadion woont bijna geen Engelsman, als je niet beter weet dan denk je dat je door de straten van pakweg Jalalabad loopt. Maar de straten en de huizen rondom Kenilworth Road zijn zo Engels als het maar zijn kan.

In de voorgaande twee bezoekjes had ik al onnoemelijk veel foto’s geschoten, je raakt daar namelijk niet zo snel uit-gefotografeerd, maar desondanks maakte ik ongestraft dezelfde foto’s als toen. Alleen al een rondje om het monument heenlopen is al een feest, overal zie je afgebladerde verf en barsten alsook allerlei stroomkabels die overal vandaan komen en overal in verdwijnen. En dan die floodlights! Wauw.

Een echte authentieke Engelse voetbalfan vindt op Kenilworth Road alles terug waar hij maar naar op zoek is.

We hadden het geluk dat Skysports bezig was om hun camera’s en toestanden gereed te maken voor de wedstrijd en dus stonden er een aantal hekken open en dus glipten we naar binnen. Dat is ideaal want een werknemer van Sky weet niet dat jij er niets te zoeken hebt en zo konden we ongestoord de fraaie en oude tribunes van de ground voor de zoveelste keer fotograferen. We liepen daarna ook maar door richting de kleedkamers, waar mensen van Villa al bezig waren de wedstrijdtenues te sorteren en ook dat was ons geluk. Ik droeg een polo van Villa en daarom dachten verschillende personeelsleden van Luton Town dat we werknemers van Villa waren. Totdat ik een foto nam en toen werden we uiteindelijk vriendelijk verzocht het stadion te verlaten. Mooi, de foto’s waren immers toch al in de pocket.

Als je rond Kenilworth Road een goede pub zoekt voor een goede en echt Engelse pré-match en daarnaast ook nog even een goede hap wilt gaan scoren, dan kom je bedrogen uit. Of je moet apenhersenen of stierenlullen als delicatesse zien, die ongetwijfeld in de Arabische wereld rondom Kenilworth Road verkrijgbaar zijn, maar wij bedankten voor de eer.

Voor een goede pré-match moesten we dus terug naar de Town. Maar de ligging van ons hotel was zo perfect, zo dichtbij het stadion dat we het eigenlijk zonde vonden, zonde voor het gevoel. En dus gingen we terug naar de lobby van het hotel voor een paar lekkere pints en de uren vlogen daar werkelijk voorbij. Het onderwerp van het gesprek was Engels voetbal en Aston Villa en dus was het al erg snel tijd om weer naar Kenilworth Road te gaan.

De floodlights branden al en verlichtten zodoende de verpauperde daken van de krakkemikkige Engelse huisjes. Om het uitvak van Kenilworth Road te betreden moet je eigenlijk dwars door een steeg, dwars door de tuintjes en dwars door de huisjes die tegen het stadion aangeplakt staan. Het begon langzaamaan te schemeren en automatisch kwamen we in romantische sferen terecht.

RDM bleek met een redelijk sterk team op de proppen te komen. Het viel me meteen op dat er wel een aantal spelers opgesteld waren die RDM nog een keer aan het werk wou gaan zien, alvorens ze waarschijnlijk te dumpen. De negatieve sfeer die in het degradatieteam alsook het weinige zelfvertrouwen moest zo snel mogelijk gedumpt worden. Er waren nog maar een paar aankopen gedaan, waardoor dit Villa nog teveel dezelfde was als het team dat niet meer gewend is aan het winnen van voetbalwedstrijden. Het lijkt wel alsof ze dat niet meer kunnen, hoe goed ze soms zelfs wel spelen, het gaat altijd wel ergens mis.

Aston Villa begon prima aan de wedstrijd en leek op een grote overwinning af te gaan stevenen. Jack Grealish schoot al snel op de paal en de goal van Jordan Ayew stond al na 13 minuten op het scorebord. Er leek niets aan de hand voor het veel betere Villa, maar in de 35e minuut bleek hoe broos het zelfvertrouwen nog steeds is. Gray scoorde voor Luton vanuit het niets, maar het was aanleiding voor Villa om meteen in elkaar te storten. Na rust bracht Villa helemaal niets meer, al raakte het nog wel de lat. Niet ver na rust zette McGeehan Luton op een 2-1 voorsprong en weer 10 minuten later was de misery compleet. Verdediger Jores Okore scoorde een van de meest eigenaardigste eigen doelpunt dat ooit gescoord is en de afgang van Aston Villa was daarmee een feit.

Het is de 88e minuut en ik kijk naar het geploeter van Villa op het veld. In de zomer had ik wat hoop getankt. Een nieuwe eigenaar die er wat om lijkt te geven, een nieuwe manager, wat nieuwe spelers en een divisie lager. Een viertal ingrediënten die ervoor moeten zorgen dat er weer wedstrijden gewonnen kunnen worden.

Dit was pas de tweede wedstrijd in officieel verband geweest, maar wel één tegen een ploeg van het vierde niveau. Voor welke elf mensen RDM ook had gekozen, hier moest een Aston Villa gewoon van winnen.

Het gevoel van voor de zomer, het gevoel van de afgelopen jaren was weer daar. Was dit Aston Villa wel te maken?

Ik had gedacht dat Villa met een paar aankopen klaar zou zijn voor de Championship, maar wist nu wel beter. Zoveel mogelijk spelers van het vorige seizoen moeten eerst gedumpt worden, deze spelers kunnen bij andere clubs wellicht weer prima renderen maar bij Villa lijkt er een vloek op hun te rusten. Zelfs in een wedstrijd waarin je kwalitatief veel beter in bent, een wedstrijd waarin je ook veel beter start, kan er nog niet eens gewonnen worden.

Deze groep spelers is het winnen verleerd, er heerst overduidelijk een verliezersmentaliteit.

Even later lopen we buiten het sprookjesachtige, het pittoreske Kenilworth Road. De supportersbussen van Villa staan in de nauwe straatjes in een lange rij geparkeerd, wachtend op de opnieuw teleurgestelde Villafans. De bussen reiken zover het oog kan zien.

Qua support is Aston Villa nog steeds een absolute topclub. We hebben het over een onbeduidende woensdagavond en over een voor velen onbeduidende wedstrijdje om de League Cup. Toch waren al die Villafans er weer en toch waren wij er weer.

Of ik spijt heb van mijn reis? NEE! Ondanks de blamerende en beschamende nederlaag en ondanks het hoongelach dat ons weer ten dele gaat vallen, had ik het weer niet willen missen.

Amper twee weken later.

Roberto Di Matteo had net als al zijn voorgangers niet veel om die eerste ronde van de League Cup gegeven. Hij had nog een keer spelers opgesteld waarvan hij vooraf wist dat hij ze zou dumpen. Toen Villa op een 3-1 achterstand was gekomen had RDM niets meer gedaan. Hij was in dat krakkemikkige dug-out van Kenilworth Road gaan zitten en had zelfs geen laatste wissel meer toegepast. RDM zag hoe ziek dit Aston Villa was en zag dat hij dit team niet meer beter maken kon.

Ik kan als supporter de manager Roberto Di Matteo nog niet erg goed beoordelen en heb hem op die avond in Luton zelfs vervloekend aangekeken vanachter het doel, niet snappend waarom hij niets deed.

Maar RDM deed wel degelijk wat. Sommige spelers zullen na die beschamende 90 minuten op Kenilworth Road nooit meer het Villashirt gaan dragen. Met behulp van het geld van de nieuwe eigenaar doet RDM zijn aankopen. En daarop kan ik hem al wel beoordelen.

Aston Villa is geen Premier League-club meer en daarom niet al te aantrekkelijk meer voor de beste spelers. Maar toch lijken de aankopen van RDM stuk voor stuk uitstekend te zijn, zelfs Martin O’Neill lijkt het op punt af te moeten leggen.

Amper twee weken later.

Villa heeft te weinig punten behaald in de Championship, maar heeft tussendoor al wel uitstekend voetbal op de mat gelegd.

Ik was ontzettend bang toen de club in onbekende Chinese handen kwam, niet wetende wat de Chinees met onze clubkleuren en ons authentieke stadion van plan is. Maar de Villafans hebben hem volledig in de armen gesloten. Ik ben nog wat wantrouwig, ben echt nog wel bang dat hij zaken bij Villa gaat veranderen waardoor Villa niet meer Villa zal zijn.

De Chinese cultuur en de Chinese denkwijze verschilt in het algemeen dusdanig veel van die van de Europeanen, dat een Chinees als eigenaar van jouw club op z’n minst gezegd een beetje eng is. Er leven bijna 1,5 miljard Chinezen op deze wereld. Slechts één daarvan zou ik, als het dan niet anders kan, als eigenaar van mijn club willen hebben. En net die ene heeft mijn club weten te vinden.

Tenminste dat denk ik. Dat hoop ik.

 

Klik hier voor alle foto's van Luton v Villa:

https://www.flickr.com/photos/engelsvoetbalnl/albums/72157669251353164

 

 

www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com