October Roadtrip

Op een gegeven moment wil je gewoon weg. Een gezin verdient dan nog dik de aandacht en uiteraard doe je dat met alle liefde. Maar op een gegeven moment wil je gewoon weg. Dan trekt de magneet dat Engels voetbal heet. Zelfs al heb je elders in Nederland nog een overnachting, op het moment dat je de auto start is het begonnen. Dit keer geen koffer inchecken, monitoren met allerlei gates en krappe en claustrofobische gangpaden in een vliegtuig. Dit keer een auto, dit keer een roadtrip.

Meestal ga ik met het vliegtuig, pas sinds vorig seizoen is de auto een frequentere middel geweest om mijn passie te beleven. Met een auto kom je nou eenmaal op plaatsen waar je met het openbaar vervoer minder snel komt. Ook dit weekend in oktober 2013 was dit het geval.

Het is niet de eerste keer dat ik eerst bij Michael in Venray slaap voorafgaand aan een lang weekend Engeland. Zo ook nu. Met lekkere muziek uit de boxen reed ik aan het begin van de donderdagavond richting Limburg waar Michael op me zat te wachten. De reis verliep voorspoedig en nadat Michael middels zijn Xbox half Los Angeles in elkaar had geslagen ging ons gesprekstof al snel over waar wij het altijd over hebben. Niet alleen het Engelse voetbal in zijn algemeenheid maar voornamelijk over onze grote liefde. Aston Villa. Met meerdere Dutch Lions heb ik mijn Villaliefde gemeen maar met Michael is dat net iets meer speciaal. Dit komt omdat de meeste Villafans in Nederland een Nederlandse club nog voor Villa op nummer 1 hebben staan. Dat hebben wij niet. Bij ons staat Villa op de plaats waar de club in de Premier League nimmer staat. Nummer 1. Nadat de film Dumb and Dumber voor de 1000e keer driekwart voorbij was gekomen gingen we op bed. Het bed in Venray noem ik al ‘mijn’ bed in ‘mijn’ kamer. Vertrouwd.

De volgende ochtend zou Björn bij ons aan gaan sluiten en zouden we in zijn auto richting Noord Frankrijk gaan. Het zou de eerste keer zijn dat Michael en Björn tezamen naar het beloofde land af zouden gaan reizen maar zoals ik al wel voorspeld had ging dit meer dan prima. Michael verzorgde ons naast een lunchpakketje ook een vervroegd Sinterklaascadeautje in de vorm van een chocoladeletter die Engeland nooit zou gaan halen. Maar genoeg inleiding. Een weekend in oktober met 4 wedstrijden in 4 dagen gaat van start.

Swindon Town v Notts County was op die vrijdagavond de ‘kick-off-game’. Nou ben ik nog meer dan de anderen altijd op zoek naar lege grounds waar ik onderweg nog snel even langs kan gaan, dit soms tot ergernis van mijn reisgenoten. Ook voor dit weekend had ik wat plannen voorgelegd welke door de andere twee jongens snel waren goedgekeurd. Uiteraard had ik nog wat stiekeme hoop op nog wat reserves, waarvan ik hoopte de twee mannen zover te krijgen om erin mee te gaan. Gewoon wat kiekjes voor mijn website zodat dit weer schrijfvoer oplevert. Langzaamaan zou ik beginnen over York Road van Maidenhead United.

Met dit soort clubjes moet ik altijd uitkijken want hier zou ik mijn krediet wel eens snel mee kunnen gaan verspelen. Met name Björn had al aangegeven niet geïnteresseerd te zijn in dit ‘amateur-niveau’ en ik vond het al snel jammer dat er geen grotere club op de route naar Swindon lag. Zeker toen de oponthoud rond Londen zoals gewoonlijk weer van zich liet spreken en de tijd zelfs begon te dringen zag ik Maidenhead United (voor de tweede keer in mijn bestaan) in rook op gaan.

“Maidenhead United speelde ooit de allereerste FA Cup wedstrijd’.

Riep ik ietwat wanhopig vanaf de achterbank. Op de plaatsen voor in de auto was namelijk een discussie van start gegaan dat de tijd, die we voorafgaand aan de wedstrijd van vanavond nog tegoed hadden, aardig geslonken was. Net op het moment dat ik definitief en met pijn in mijn hart afscheid nam van Maidenhead United liet Björn zijn buurman Michael beslissen. Even later stelde ik de tomtom in op York Road te Maidenhead.

York Road was precies wat ik me voorgesteld had van de foto´s die ik kende. Een lief en schattige ground met een fraaie houten stand en andere nostalgische trekjes. Michael en Björn waren hier misschien voor mij maar desondanks dat werden er diverse kiekjes toegevoegd aan de mapjes op hun smartphones. Nadat mijn twee maatjes hun lichaamssappen nabij deze zeer oude ground (de eerste wedstrijd op York Road was in 1871 tegen Marlow) achter hadden gelaten, had ik genoeg foto’s en ging de focus nu echt op Swindon.

Swindon Town v Notts County

Björn had al aangegeven een hotel op loopafstand van de County Ground van Swindon Town geregeld te hebben. Dat klonk prima. Nadat hij probleemloos de Magic Roundabout getrotseerd had, bleek ons hotel niet alleen dichtbij het stadion gelegen te zijn, ook was de prijs-kwaliteit verhouding op dusdanig niveau die je niet snel in steden als Londen of Birmingham zou gaan vinden. De hotelkamer had ook nog eens een schitterend uitzicht op de floodlights van the County Ground. Er stonden 2 bedden en een 3e matras zou door de housekeeping nog gebracht worden. Die matras zal bestemd zijn voor mij. Het is dat een mens slaap nodig heeft, voor de rest ben ik hier maar voor één ding.

De floodlights van de County Ground waren zoals ik ze graag zie. Hoewel er werkelijk niets mis is met het stadion van Swindon Town, behoord hij wat mij betreft niet tot de toppers. Maar als je vanaf de meeste plaatsen in ‘Town’ de lichtmasten van de plaatselijke trots kunt onderscheiden, kan er wat mij betreft al eigenlijk niets fout gaan. Het brengt dan al zo’n ouderwets pure voetbalgevoel met zich mee dat me terug doet denken aan mijn jeugd waar het vroegere Oosterpark stadion van FC Groningen mijn ontmaagding was.

Het gewoonlijke rondje stadion bewaarden wij voor de ochtend daarop waar we bij daglicht alles eens goed konden bekijken. We stonden op de mooiste stand van de County Ground. Zelf hou ik ervan om aandachtig een wedstrijd te bekijken om daarnaast rustig van alles te genieten wat een voetbalwedstrijd nog meer brengt. Voor sommigen mag dat ‘saai’ heten, ik noem dat liever ‘pure beleving’. Van fanatieke supporters kan ik dan ook best genieten maar nu stonden we werkelijk achter de meest irritante supporter op deze aardbol. Without a doubt! De man had een haardos waar alle luizen, woonachtig in Engeland, hun feestje kunnen houden. Kom de man daarnaast tegen op straat en je zou hem absoluut niet voor een voetbalfan aan zien maar meer als een vogelteller van een één of andere natuurgenootschap. Toen ik me per ongeluk een moment liet gaan en iets positiefs over Swindon Town riep kreeg ik zowaar een high five van de beste man. Halverwege de eerste helft. Het zou nog even duren voordat ik de kans kreeg mijn handen te wassen…

Swindon Town was vele malen sterker dan Notts County en had bij vlagen zelfs goed en verzorgt positiespel in huis. En dat in de Football League! Het liefst zeg ik niets positiefs over Paolo Di Canio maar in het spel van Swindon waren absoluut nog invloeden van de markante Italiaan terug te vinden. Dit was niet het spel van een pure Engelse club, dit was niet het spel dat gewoonlijk in de Football League gespeeld wordt. De thuisploeg zou uiteindelijk met 2-0 zegevieren maar deed zichzelf daarmee ernstig tekort tegen een erg matige ploeg uit Nottingham.

Droom ‘Fratton Park’ komt uit

Na een fantastisch Engels ontbijt zouden we Swindon gaan verlaten om zuidwaarts richting Portsmouth te gaan. Maar niet voordat we de County Ground nog even bij daglicht zouden aandoen. Ik vind het altijd fascinerend. Een Footballground bezoeken op de dag na de wedstrijd. De avond daarvoor was er nog een leven van lawaai geweest en nu geeft de douw en het geluid van de wind een begraafplaatsbeeld weer. Alleen de afval op de grond van de avond daarvoor geeft aan dat hier recent nog een aangelegenheid heeft plaats gevonden. The Arkells Stand is van de buitenkant een plaatje en het rondje County Ground bleek sowieso een feest in zijn algemeenheid. Na dat rondje uitgebreid afgemaakt te hebben en nadat Björn zich naar hartenlust had uitgeleefd op de Magic Roundabout vertrokken we richting Portsmouth.

Of Villa nou wint of verliest, ik vind het altijd een feest om op Villa Park te zijn. De Villagame, die een dag later op het programma stond, daarom niet meegerekend was Portsmouth v Bury voor mij het hoogtepunt van de trip. Jarenlang heb ik me al verheugd op Fratton Park en vandaag zou het er eindelijk van komen.

Uiteraard had ik weer snode plannetjes om vooraf minimaal één stadion aan te doen. Het viel me reuze mee dat Michael en Björn meedachten waar we even snel langs konden wippen. Ik had ingezet op St. Mary’s van Southampton. Een bijzonder saaie ground waar je vanaf de buitenkant waarschijnlijk niets kon zien. Maar door de Premier League status van het apparaat dacht ik daar meer kans te maken bij de lads. Maar dit bleek al snel niet zo te zijn. Het liefst reed ik door naar het nietige Havant & Waterlooville waar ik wel eens wat positiefs over gelezen had. Maar die club lag niet pal op de route en zelfs vandaag hadden we niet zeeën van tijd over. Portsmouth Football Club moest natuurlijk ook uitgebreid en intens beleefd worden. Eastleigh FC was wel een club dat op de route lag. Ik had me nog nooit intensief in die club verdiept maar wist na enig voorbereiding dat deze nieuwe ground niet veel bijzonders moest zijn. Maar als het ‘Engels’ is levert het voor mij een verhaal op en wil ik beeld bij een club hebben. Tot mijn grote verassing vonden de lads dat het dan maar even Eastleigh FC moest worden.

Dat was niet zo makkelijk als gedacht. Nergens was de ground ‘signposted’ en nabij het centrum van Eastleigh bleek het al snel niet te zitten. Op het moment dat ik was uitgestapt om te vragen waar het Silverlake Stadium moest liggen, werd er in de auto al min of meer besloten om Eastleigh FC te laten voor wat het was. Maar toen ik met het nieuws kwam dat de ground nabij de juiste snelweg bleek te liggen ging het feest alsnog door. Het Silverlake Stadium doet zijn naam eer aan. Een afgrijselijk ding met slechts één nieuwe stand stond verkeerstechnisch op een erg moeilijke en belachelijke plaats. Ik was snel klaar met mijn foto’s maar was toch weer blij met weer een nieuwe club waar ik me in kan gaan verdiepen. Ik schrijf namelijk alleen over grounds en clubs waar ik zelf foto’s van heb. Toen ik nog snel een mok voor mijn verzameling probeerde te scoren kwamen de jongens mij al ietwat ongeduldig met de auto ophalen. Ik stapte in en wist dat mijn krediet met dit Silverlake Stadium een enorme deuk had opgelopen.

‘Bedankt Jongens’.

Hopelijk waren deze twee woorden sterk genoeg voor meer lege grounds op de maandag.

Portsmouth v Bury

We parkeerden de auto op een typische kustweg waar vandaan de floodlights van Fratton Park al te onderscheiden waren. Dat is voor mij al genoeg voor een geslaagde middag maar de middag zou nog meer gaan brengen. De middag zou alles gaan brengen waardoor iemand maf wordt van Engels voetbal. Te hoge verwachtingen zijn misschien gevaarlijk maar deze verwachtingen werden zelfs nog overtroffen.

De tocht naar Fratton Park was een feest. Aangekomen merkte Michael op dat de omgeving ietwat deed denken aan Loftus Road en Griffin Park van respectievelijk Queens Park Rangers en Brentford. Twee grounds uit twee eerdere gezamenlijke tripjes. Hij had zonder meer gelijk maar toen we dichterbij kwamen overtrof Fratton Park wat mij betreft de twee genoemde grounds. Soms hoor en zie je van alles over echt bekende dingen en is het gevoel apart te noemen als je na jaren echt onder het vrijheidsbeeld van New York staat. Dat gevoel had ik nu ook met de beroemde entrance van Fratton Park. Iedere volger kent het van de foto’s. Wat dat betreft dus geen verassing maar nu stonden we er echt letterlijk onder en ik was er echt van onder de indruk. Die entrance heeft echt alles. Laat woorden als nostalgie, Engels, ouderwets, traditie en authentiek erop los en je hebt gelijk. Nergens in Engeland, op geen enkele ground, staat er zoiets moois als op Fratton Park. En dat zegt iemand die getrouwd is met Villa Park…

De wedstrijd begon vrij aardig met een snelle goal voor Pompey. Daarna werd Bury sterker maar dit zonder vermogen te hebben om echt iets indrukwekkends op de mat te leggen. De uitslag was dan ook een magere 1-0 en de wedstrijd was niet erg bijzonder. Toch genoten we met volle teugen. Op bezoek zijn bij een club dat in 2008 nog de FA Cup won en daarna is teruggezakt tot de onderste regionen van de Football League. Er waren zo’n 15.000 gepassioneerde fans aanwezig bij een wedstrijd in de League Two. Portsmouth FC is niet alleen nu officieel van de fans, het is ook echt een club van het volk. Dat voel je en dat zie je. Portsmouth FC heeft voor altijd mijn grote sympathie. Wat begrijp ik het goed als je een Pompey-fan bent.

Aston Villa v Tottenham Hotspur

Ik ga het eens tellen. Hoewel ik gek ben op Engels voetbal in zijn algemeenheid en graag zoveel mogelijk andere Footballgrounds in Engeland wil zien en daarbij ook graag als awayfan van Aston Villa afreis naar welke awaygame dan ook, is Villa Park de plaatst waar ik het liefste ben. Op Villa Park zie ik mijn liefde echter erg weinig live winnen. Ik bezoek zeer frequent Villa Park en begin 2011 heb ik mijn club daar voor het laatst zien winnen. Maar toch kom ik het liefst op Villa Park. Daar heb ik het Engelse voetbal pas echt leren kennen. Het is matchday. Het is weer ‘Villa-day’. En die gaat weer beleefd worden!

We waren die avond daarvoor al naar Birmingham afgereisd waar ons hotel uiteraard minder bleek dan die in Swindon. De volgende dag gingen we al vroeg naar Villa Park. Na het 1000e rondje om mijn kerk met de 1000e zelfde foto’s belanden we in de Villashop. In december verwacht ik thuis een nieuwgeboren kindje en of dat nou een meisje of en jongetje wordt, de opvoeding begint met Villa dus een nieuw tenue was snel gescoord. Daarna vertrokken we naar The Adventures, een echte Villapub waar Björn een afspraak had met Black Danny, een bekend oud Villa-hooligan. Ook had ik nog een afspraak met Tom Bodde van groundhopper.nl en tevens bekend van zijn 3 boeken. Ik had nog wedstrijdtickets te leveren voor hem en zijn groep. Daarnaast vond ik het nodig tijd worden dat iemand die zoveel grounds heeft bezocht, eens Villa Park aandeed. Hij belde me eerder dan afgesproken en na een paar teugen van mijn pint toog ik snel terug naar Villa Park waar Tom en zijn groep op mij stonden te wachten. Na de kennismaking ging ik met Tom en een paar anderen terug naar The Adventures. Na een pint vertrokken we met het hele gezelschap naar de Lionsclub in de Doug Ellis Stand op Villa Park die toegankelijk is voor iedereen die member is van een Lionsclub.

Na een lekkere en zelfs gezonde maaltijd was het eindelijk zover. Aston Villa v Tottenham Hotspur.

Onze plekken waren niet zoals die gewoonlijk zijn op Villa Park. Ze waren dus niet perfect maar gelukkig maakte ik mijzelf daar nog het meeste druk om. Ook Michael was hier niet blij mee. Ook hij weet uit ervaring dat we voor hetzelfde geld betere plaatsen gehad hadden kunnen hebben.

Inmiddels had ik Tom verteld over mijn diepterecord op Villa Park, namelijk dat ik Villa vanaf begin 2011 niet meer heb zien winnen in een thuiswedstrijd. De ervaren groundhopper kwam met het cliché dat het moment dat deze negatieve spiraal doorbroken zou gaan worden steeds dichterbij zou gaan komen. Maar vandaag andermaal niet. Tottenham was vanaf het begin af aan de bovenliggende partij en het klasse verschil was al snel en pijnlijk zichtbaar op het veld. Uit niets bleek dat Villa vandaag punten over zou gaan houden uit de wedstrijd van vandaag. Met een 0-1 achterstand begon Villa weliswaar goed aan de tweede helft en leek optisch een Villagoal in de lucht. Even had ik oogcontact met Michael. Wij wisten wel beter. Dit heeft niets met negativiteit te maken maar met jarenlange Villa Park-ervaring. De 0-2 zou snel gaan vallen zou de wedstrijd in het slot gaan gooien. Ik hoopte niet eens echt meer op een punt. Daarvoor was het niveauverschil tussen beide ploegen gewoonweg te groot. Ik hoopte dat het nog lang een wedstrijd zou gaan blijven. Maar ook dat mocht niet zo zijn. Soldado zorgde voor de genadeklap en zo had ik ‘mijn’ Villa weer zien verliezen op ‘mijn’ Villa Park.

We waren nog in het stadion toen we afscheid namen van Tom Bodde en zijn club die nog een onderhoudt hadden met Ron Vlaar. Tom zou zijn nieuwe boek aan de Nederlander overhandigen. Maar met Vlaar zijn wij als DutchLions wel klaar en dus scheidden onze wegen. De avond werd, zoals zo vaak, doorgebracht op het bruisende Broad Street in Birmingham bij het stam-restaurant van the Dutch Lions. Jimmy Spicer. Het Indiaanse Cobra-bier smaakte prima en ondanks het pittige voedsel van Jimmy Spicer werd het o zo bekende gevoel van een nederlaag niet echt weggespoeld.

The longest day

De laatste dag van de trip brak aan. Het zou ook de langste dag worden. Op maandagavond stond Crystal Palace v Fulham als laatste wedstrijd nog op het programma en daarna zouden we met de nachtboot naar Calais in Noord Frankrijk varen. Daarna wachte nog een lange autorit naar Groningen.

We hadden nog een heerlijke lange dag voor ons. Een paar grounds scoren moest dus gaan lukken en ook vandaag zouden de lads erin meegaan en er misschien net zo van gaan genieten als ik. Björn wou graag nog langs de vijand. Hij was nog nooit bij St.Andrews geweest en ik had hem al beloofd met hem mee te gaan, mits hij iets van een neutrale trui voor mij te leen had want op elk stuk uit mijn kledinggarderobe prijkt ergens wel een Villaleeuw. Onderweg naar Londen zouden we gewoon even stoppen zodat Björn er even rond kon kijken en zijn foto’s kon maken. Maar al snel ontstond er een leuk plannetje. We zouden met onze grote DutchLion-vlag op de foto gaan met de vuilnisbult van Birmingham City op de achtergrond. Hoewel Björn met zijn FC Twente-achtergrond het meest gewend is aan enig vorm van voetbalgeweld, was hij nog het meest op zijn hoede. Tja, we waren immers met zijn auto. Deze bleef echter stationair draaien toen de foto’s binnen een mum van tijd gemaakt werden. We proesten het uit van het lachen toen we het terrein van het St. Andrews afreden op weg naar Londen.

Ik kreeg andermaal verassend makkelijk mijn zin. Mensen worden wel eens moe van mijn fanatisme en wellicht vergaande passie maar al snel bleek dat de lads ook wel zin hadden in een bezoek aan de stadions van Oxford United en Wycombe Wanderers. Op een één of andere manier heb ik allang wat tegen Oxford United en na het zien van (wat ik natuurlijk al wel wist) het Kassam Stadium is dat er niet beter op geworden. Wat een verschrikkelijk ding! Elk woord die ik er nu nog aan spendeer is er één teveel.

Met Wycombe Wanderers heb ik juist altijd wel wat mee gehad. Als is het alleen maar om de clubkleuren. Wel was ik eerder gewaarschuwd voor hun redelijk nieuwe ground dat gelegen lag aan het einde van een industrieterrein. Toch spraken me de bossen op de achtergrond van hun hoogste tribune altijd wel aan. Maar toen we dat industrieterrein opreden vermoeden we inderdaad bij een verschrikkelijk ding terecht te komen. En dat twee in een uur, hetgeen zou gaan betekenen dat mijn krediet tot in jaren van lengte op zou gaan geraken. Maar niets bleek minder waar. Adams Park blijkt een ontzettend schattig en echt Engels stadion te zijn. Stadions die in begin jaren ’90 gebouwd zijn vond ik per definitie niet mooi. Dat is nu veranderd.

Crystal Palace v Fulham

Björn maakte zich al snel druk of we de boot wel zouden gaan halen en opperde al snel om 5 minuten eerder weg te gaan. En dat is nou net hetgeen ik het meest hekel aan heb in het hedendaagse voetbal. Mensen die minuten voor het einde van een voetbalwedstrijd weggaan en dit zelfs al doen als de wedstrijd nog spanning kent. Het zijn de minuten waarin het gebeurt en waarin de meeste beslissende goals vallen. Het is hetzelfde als het zien van een goede film maar dat je toch de tv vlak voor het einde uit doet en op bed gaat. Ik kan er zelfs nog een seksueel getint voorbeeld aan toevoegen maar die zou ik u als lezer besparen.

Ik zou nog liever een boot missen dan de winnende treffer van Crystal Palace onder de floodlights van Selhurst Park. Moe zou ik die nacht toch wel worden.

Samen met Michael was ik al eens in een leeg Selhurst Park geweest op een mooie oktoberdag, precies twee jaar geleden. Uiteraard was Selhurs Park door ons daarna in de hoogste categorie geplaatst van meest fraaie footballgrounds. Natuurlijk is het mooier om een stadion vol te zien en helemaal onder de brandende floodlights maar het was nog mooier, nog Engelser en nog meer jaren ’70 dan ik me had voorgesteld.

Ook de wandeling naar Selhurst Park was één groot feest. De sfeer bleek aan het begin van de wedstrijd er één te zijn die ik nog niet veel beter heb meegemaakt. Het was jammer dat dit naarmate de wedstrijd vorderde en naarmate de achterstand van Palace steeds groter werd drastisch afnam, want anders hadden Stoke City en Liverpool wat mij betreft hun tas kunnen pakken met hun befaamde decibels.

Het gepromoveerde Palace begon opportunistisch en dat leverde een snelle voorsprong op. Hoewel Fulham niet goed draait beschikt Martin Jol over een spelersgroep met alleen maar goede namen. Op het veld bleek dit ook al snel zichtbaar. Met werkelijk schitterende goals van Pajtim Kasami en Steve Sidwell had Fulham voor rust al een voorsprong genomen en in de tweede helft beslisten the Cottagers snel de wedstrijd en zou het met 1-4 zegevieren. Zelfs bij deze stand viel het me zwaar om eerder weg te gaan, je zou de 1-5 maar missen, maar ik moest nu wel een concessie doen. Ik betwijfel of onze tukker echt heeft kunnen genieten van deze laatste wedstrijd van de trip.

Alles aan Crystal Palace lijkt mooi. De club lijkt HET te begrijpen. Niets bleek de volgende dag minder waar. Ian Holloway werd slachtoffer van zijn eigen succes. Een paar maanden geleden bracht hij een zeer matig team naar de Premier League om na een 1-4 nederlaag tegen het veel sterkere Fulham ontslagen te worden. Het lijkt de ondergang van een mooie club als Crystal Palace in te luiden als je het mij vraagt. Holloway mocht veel spelers halen, teveel als je het mij vraagt. Nu komt er een nieuwe dure manager en moet ook Holloway nog betaald worden. De nieuwe manager zou in de komende winter wel weer mogen investeren. O, Crystal Palace. Zaterdag waren wij bij het fraaie Portsmouth. Zorg nou dat je niet dezelfde kant op gaat.

De boot haalden we keurig op tijd. De rit naar Venray verliep eveneens voorspoedig. Red Bull was mijn grootste vriend tijdens de rit van Venray naar Groningen. Thuisgekomen ging ik niet meteen op bed. Mijn kleine meid was blij met haar nieuwe en zoveelste Kitty-pop die ze verwacht dat ik meeneem als ik uit Engeland kom. Mijn vrouw bekeek samen met mij nog de foto’s. Foto’s van weer een topweekend in Engeland met geweldige clubs en stadions en met goede vrienden.

 

oktober, 2013
www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com