Shit on the City!

Birmingham, are you listening,

 To the song that we’re singing,

 We’re walking along,

 Singing our song,

 Shitting on the City as we goooooo…

Zo’n 1e ronde in de League Cup is voor een League Cup-fan als ik eigenlijk verschrikkelijk. De Nederlandse Sportzenders zenden het nog niet uit en de Engelse sportzenders kiezen steevast iets anders uit dan een thuiswedstrijd van Villa tegen Notts County.

Ik kan me dan ook diverse keren herinneren dat ik die 1e ronde in augustus heel saai in bed via een livescore en/of AVTV volg. Vorig seizoen moest ik op deze manier toehoren hoe Leyton Orient op Villa Park voor een nieuwe deceptie zorgde en vanavond zou Notts County zomaar eens voor een soortgelijke uitkomst kunnen gaan zorgen. Zeker nu ik denk dat Villa een saai seizoen in de middenmoot tegemoet gaat, is een run in de League Cup wat mij betreft geweldig, het kan namelijk glans geven aan een saai seizoen. Maar daar denkt lang niet altijd iedereen hetzelfde over.

Het werd andermaal weer een moeizame avond. De spanning vind ik nog groter want je ziet zelf geen beelden. Na verluidt speelde Villa best behoorlijk maar toen Notts County vanuit het niets 0-1 scoorde leek een nieuwe en o zo vertrouwde deceptie in de maak. Maar de gelijkmaker viel en Villa zou gaan zegevieren na het spelen van de verlening. Heerlijk, want na ons avontuur in de FA Cup vorig seizoen gok ik zelf dit seizoen op de League Cup, een cup die een middenmoter als Villa uiterst serieus zou moeten nemen. De loting zou straks gaan volgen en eigenlijk wou ik niet tot morgen wachten. Ok, ik was moe, lag al in bed en de wekker zou om 5.00 weer af gaan. Toch bleef ik wachten. Ik checkte alvast mijn eigen site om te kijken wanneer er om de volgende ronde gespeeld zou gaan worden. In de week van 22 september was het antwoord. Nou vier ik mijn verjaardag om allerlei redenen nagenoeg nooit of uiterst sober en daarom viel het me bijna niet op. Het is normaal gesproken ook best iets onbeduidends. Een League Cup ronde dat gespeeld wordt op je verjaardag is best onbijzonder (prachtig en zojuist verzonnen woord dat meteen ingevoerd moet worden in de Nederlandse taal).

Maar het werd wel bijzonder. Ik had mijn site opgestart en begon de eerste twee wedstrijden in te voeren. En toen stopte ik, de cursor bleef doelloos knipperen op mijn scherm zonder de 3e wedstrijd in te voeren. Daar stond het. We hadden de Bluenoses geloot op het eigen Villa Park. Aston Villa vs Birmingham City was zojuist uit de koker gerold. The Second City Derby zou eindelijk weer gespeeld gaan worden en ik kon een kreet van vreugde niet onder drukken. 

As I walked down to Villa Park one dark and dusty day,

 I spied a poor old city fan running far away,

 I said to that poor city fan, it looks like you must die,

‘Cuz you have seen the glory of …

Holte Enders in the sky

We chased him through the terraces, we chased him down the streets,

 But little did that city fan know that death must be his fate,

‘Cuz Villa fans rule Birmingham and city fans know why,

‘Cuz they have seen the glory of….

Holte Enders in the sky

Ik heb nu 3 edities van deze derby tegen de grote aardsrivaal op Villa Park mee mogen maken. Na de heerlijke, en de altijd onvermijdelijke, degradatie van de Bluenoses een aantal seizoenen geleden was de derby niet meer gespeeld, maar nu zou de 4e editie gaan komen, want ik hier moest ik natuurlijk heen.

Mijn 1e keer Villa v Blues was de mooiste. In 2006 verkeerden beide ploegen in groot degradatiegevaar. Villa speelde onder David O’Leary uiterst pover en het was dan ook totaal geen team. Individueel was er wel wat kwaliteit, iets dat uiteindelijk door doorslag op lijfsbehoud zou gaan geven.

Mijn vrouw was nog mijn vriendin en zij ging voor het eerst met me mee. Vaak wordt gezegd dat ik haar ingepeperd heb, besmet heb en dat ze door mij Villafan is geworden. Maar daar hoefde ik niet veel aan te doen. Het enige wat ik hoefde te doen was haar meenemen naar de West Midlands Derby op het magische Villa Park en Aston Villa doet de rest. Als Villa toen verloren had was het er toch eens van gekomen. Aston Villa dat degradeert uit het hoogste niveau. Maar Villa zou op glorieuze wijze gaan winnen. Miskoop Milan Baros was met twee goals ineens ‘Villa Saviour’, zo schreef de Birmingham Mail de volgende dag. Jongen van de club ‘Gary Cahill’ zorgde met een fraaie volley voor het hoogtepunt van de derby. Villa zou na de derby ook niet veel punten meer gaan pakken, daardoor bleef Villa door deze overwinning in de Premier League en Birmingham City vloog er weer eens uit.

De tweede keer was ook leuk. Voor de derby in 2006 verloor Villa vaak op blamerende wijze van de Bluenoses. Na 2006 was dat even voorbij. Mijn tweede derby was in het seizoen 2009/2010 en het fijne tijdperk onder Martin O’Neil was al ruimschoots aan de gang. Toch had Villa het dit keer niet makkelijk tegen de stadsrivaal. We wonnen uiteindelijk wel door een onterecht gegeven strafschop, versierd door Gabby Agbonlahor en benut door James Milner. De blijdschap was er niet minder om.

De 3e keer was de saaiste maar gelukkig geen deceptie. Het bleef 0-0 en met een redelijk aantal DutchLions zaten we hoog op de Holte End en dan krijg je toch wat minder van de haat en passie mee.

Ik heb veel decepties en blamages op Villa Park meegemaakt, maar gelukkig nog nooit tegen de Bluenoses. Hoe zou het dit keer vergaan?

If I had the wings of an eagle,

 and the arse of a crow.

 I would fly over St Andrews

 and shit on the bastards below.

Het verkrijgen van tickets was een drama. Tenminste voor een twintigtal Nederlanders die ook naar deze West Midlands Derby wouden. Via de Lionsclub deden ze niet aan groepsboekingen dit keer en vanwege veiligheidsmaatregelingen moest iedereen een referencenummer met boekinghistorie erop hebben. Logisch, want als ze dat niet hadden gedaan had je Bluenoses in het Villavak kunnen krijgen. Toch lukte het me om meer dan 10 Nederlanders aan een ticket te helpen, uiteindelijk een redelijk resultaat.

Hoewel we met meer members van de DutchLions gingen, besloten we om dit keer met de auto te gaan. Dat is zo’n 2.000 kilometer in amper 2 dagen, maar fuck it. Alles voor the Villa. Ik heb daar sowieso geen moeite mee, je hoeft er namelijk niets aan te doen. Met een groep mannen in de auto hoef je namelijk alleen maar te kunnen zitten en over seks en voetbal te praten en dat gaat mij prima af. Voor je het weet sta je pal naast Villa Park in Birmingham geparkeerd.

Om 5.00 in de ochtend pikte Ik Emiel en Hielke op bij het Centraal Station van Groningen en van daaruit zouden we naar bij de grens met België onze William gaan ontmoeten om met zijn auto verder te reizen. Hazeldonk had al diverse keren eerder als ontmoetingsplaats gediend tussen mij en William om door naar Engeland te reizen. Voor de verandering was ik een keer eerder, die Westerlingen ook altijd, en snel snelden we ons naar de koffieautomaat. Daar kwam ik voor een keuze te staan en ik houd niet van keuzes, want ik maak te vaak de verkeerde in het leven. En dit was toch een belangrijk te maken keuze. Ik was inmiddels al behoorlijk zenuwachtig voor de derby vanavond en nu werd ik gedwongen een allesbepalende keuze te maken. Ik had 2 euro in de koffieautomaat gegooid en had toevallig nog 5 cent in mijn handen. De Cappuccino koste 1,80, dus ik had 20 cent over. Voor 25 cent kon ik kiezen voor een vleugje vanillesmaak door mijn koffie of een klontje karamel. Als Nederlander zijnde gooide ik snel de 5 cent uit mijn handen in de automaat en begon halsarrig na te denken. Karamel of vanille. Het was een keuze tussen winst en verlies. Bij de verkeerde keuze zou Villa gaan verliezen, daar waren zowel Emiel als ik al snel van overtuigt. Ik heb wel wat met vanille en dat gaf de doorslag. De machine begon de 25 cent vanille in mijn bekertje te spuiten en we wachten met spanning af. De spanning was ook in de ogen van Emiel af te lezen, die met grote ogen toekeek hoe ik de vanille door mijn koffie roerde. Zwijgend maar nieuwsgierig keek hij me aan toen ik mijn eerste slok nam. Het was aardig, niet vies in elk geval maar er was ook geen vanille-explosie in mijn mond te bespeuren. 0-0? Verlenging?

Ik nam nog een slok. En toen kwam het.

Het was vies. Het was verkrachting van mijn koffie en het was ijzingwekkend vies. Even hielden we elkaar alvast troostend vast. Een nieuwe deceptie op Villa Park lag dus in het verschiet. 

My old man said ‘be a city fan’,

And I said bollocks you’re a cunt (you’re a cunt),

 We hate the Blues and we’re gonna show it,

 We hate the Blues and we fucking know it,

 With Spinksy and Burchy Alan McInally,

 They’re the boys who gonna do us fine,

 If you support the blues you’re a Bluenose bastard and you ain’t no friend of mine, 

Zonder ook maar één vluchteling gezien te hebben kwamen we uit de tunnel van Calais bij Folkestone de Engelse snelweg op. Altijd weer een heerlijk moment. Het regende, het was asgrauw en we zagen nog niets van ‘Englands Greenest Hills’. Maar ik voelde me alweer heerlijk, het Engelse asfalt is al thuiskomen. Ik zocht in Williams dashboardkastje tevergeefs naar een cd van Joy Division. Hier hoort deprimerende muziek bij en dan kom je toch echt bij Joy Division uit.

Hoe dichter we Birmingham naderden hoe zenuwachtiger ik werd. Een winst was na de verloren derby tegen West Brom brood en broodnodig en helemaal tegen Birmingham City. We parkeerden pal naast Villa Park in zo’n gure straat. Ik moest voor een aantal mensen nog tickets afhalen die met de post niet op tijd aangekomen waren. 

There was a team called city – they came from Birmingham

 they got knocked out the FA cup by non-league Altrincham

 and in the final minute the referee blew up

 and now the bluenose b*stards are out the FA cup

 ahh ha ha ha ha ha

 ahh ha ha ha ha ha

 ahh ha ha ha ha ha

 ahh ha ha ha ha ha

Ondertussen was ik al herhaaldelijk vanuit Engeland gewaarschuwd geen Villakleding te dragen want fans van de Blues schuwen niet om ook vrouwen en kinderen aan te vallen die Villakleding dragen. Maar goed, ik ben geen vrouw en ook net geen kind meer, dus ik had niet geluisterd. Ik wist dat het waar was. De haat is zo immens groot, dat is echt onvoorstelbaar. Ik hoor wel eens van Nederlanders die toevallig eens naar de West Midlands Derby geweest waren, dat ze hem tam vonden. Maar dan zijn ze enkel en alleen naar de wedstrijd geweest. Als je veel in Birmingham komt dan weet je wel beter. In de stadions wordt alles goed gecontroleerd door o.a. de politie. De echte rotzooi vindt plaats wat verder bij het stadion vandaan, brengt familiebreuken teweeg en zorgt voor vergaande perikelen op het werk. We hoorden al snel dat er een Villapub kort en klein geslagen was en weer kreeg ik een SMS van Engelse kennissen geen Villakleding te gaan dragen, maar dat had ik al in 3 lagen dik aan. Kom op, dit is Villa Park en daar hoort Claret & Blue. En als dat tuig iedereen met claretkleding aan in elkaar willen slaan, dan hebben ze een druk avondje. We aten Chicken Tikka in de Lionsclub en de eerste pint stond al snel op tafel. Joris, Jeroen en Pepijn voegden zich al snel bij ons en al snel hadden we een leuk Nederlands tafeltje. We moesten nog even op de foto met de vlag, die de volgende keer in de matchprogramn zou gaan komen. Ondertussen ging mijn blik steeds omhoog naar het scherm aan de wand, wachtende op de opstelling. Qua zenuwen was het bijna niet meer te doen. 

Shit on the City,

 Shit on the City tonight,

 Everybody shit on the City,

 Cos they’re a load of Shite…

100 years and won fuck all

Aston Villa v Birmingham City 1-0

22/09/15, Villa Park

Sherwood had een verdediger in de vorm van Ciaran Clark voor de verdediging gezet en begon zonder creatieve middenvelders. Dit had ten gevolg dat Villa in de eerste helft zeer moeilijk tot een aanval toe kwam en dus ook nauwelijks kansen creëerde. Clark liet inderdaad zien niet over genoeg handelingssnelheid te beschikken en kwam totaal niet aan voetballen toe. Alles ging uiterst moeizaam terwijl het team van Birmingham City elkaar gemakkelijk vonden, veel makkelijker voetbalde en als een echt team opereerde. Ze waren aanvankelijk dan ook de betere ploeg op Villa Park. Op de tribunes ging het eerst nog goed los tussen beide supportersgroepen maar al snel zagen de Villafans de ontwikkelingen op het veld en dat een nieuwe deceptie inderdaad in de maak was. Toch heeft Sherwood onze selectie echt wel een kwaliteitsinjectie gegeven en dat was nu de wedstrijd. Wat zou gaan zegevieren? De strijdt die Birmingham in de wedstrijd legde of de kwaliteit die Villa toch wel ergens verstopt heeft. In de tweede helft kwam die kwaliteit dan eindelijk bovendrijven. Sherwood wisselde in de rust meteen twee keer, gaf daarmee eigenlijk zijn ongelijkheid toe, en de wedstrijd kantelde meteen in Villa’s voordeel. Lescott was eraf gehaald en Clark vond zich in de tweede helft terug in de verdediging. Grealish werd als creatieveling gebracht en ook Ayew maakte zijn opwachting. Villa werd bij vlagen ineens oppermachtig en voor het eerst begonnen we in een goede afloop te geloven, sterker nog, dit kon niet meer mis, want Villa controleerde de wedstrijd. Na 62 minuten kwam het moment. Jordan Amavi brak door op links. In de korte tijd dat hij bij Villa speelt heeft ie mijn hart al veroverd. Wat een linksback zeg! Op het moment dat hij zijn voorzet wou gaan geven wist ik het al. Dit werd hem. Onze kopper Gestede was nog niet in de wedstrijd voorgekomen, maar de voorzet belande uiteindelijk op zijn hoofd en op fraaie wijze kopte hij het speeltuig in vijandelijk doel. De euforie die op Villa Park losbrak was immens, de escalatie was groot. Villa Park schudde op haar grondvesten. 

They say that St Andrews is a wonderful place,
I’ve been there myself it’s a fucking disgrace,
They say they have showers but we know the truth,
There’s a hole in the roof where the rain pisses through,
Singing… we hate o’ we hate the City,
We hate o’ we hate the Blues,
We hate o’ we hate the City,
And we love it when the bastards lose,
Lalalalala..

Lang was ik bang geweest voor een nieuwe deceptie, maar eindelijk was weer dat zeldzame heerlijke gevoel. Villa controleerde de wedstrijd vervolgens uitstekend uit, iets waar het ook maar al te vaak aan schort. Ondanks dat Villa bijna oppermachtig was, wist ik dat er nog een grote kans zou gaan komen voor Birmingham City. En die kwam er. Birmingham-spits Donaldson dook ineens vrij op voor Guzan, vlak voor onze goal met een 100% kans. Gelukkig kwam de spits niet uit met zijn passen, was hij even uit evenwicht en zo wist hij een ogenschijnlijk gemakkelijke kans niet te verzilveren. Na 95 minuten blies scheidsrechter Madley op zijn fluitje en had Aston Villa andermaal gezegevierd over aardsrivaal Birmingham City. 

They’re going up, they’re going down

Blues go up and they’re going straight back down,

 They’re going straight back down, 

Lang leek het erop dat er weer een nieuwe deceptie aan de al grote verzameling toegevoegd zou gaan worden. Maar hoewel Tim Sherwood tactisch geen meester is, zijn we in goede handen. Er is kwaliteit genoeg aanwezig en dit jonge team kan alleen maar beter worden. Je moet als Villafan gewoon geen gouden bergen verwachten en dat doe ik dan ook niet. Het is echt veel leuker Villafan te zijn als van een topclub. Met een topclub win je weer een FA Cup en weer een derby en dat wordt het toch wel wat normaal. De overwinning in de halve finale op Wembley tegen Liverpool was het hoogtepunt in mijn voetballeven en zelfs de kansloos verloren FA Cup Final tegen Arsenal was dat ook. Gewoonweg omdat ik nooit heb durven dromen ooit met mijn club bij een FA Cup Final aanwezig te mogen zijn. Dan blijft het speciaal. Alle overwinningen op Birmingham City zijn dat ook. Ik heb me ellendig gevoeld toen ik Villa op Villa Park onderuit zag gaan tegen the likes of Sheffield United en Bradford City en natuurlijk heb ik me toen afgevraagd: ‘Waar doe ik het voor?’ Nou, hier doe ik het voor. Ik doe het voor dat zeldzame gevoel dat ik weer heb mogen ondergaan. En met elke deceptie die ik mee moet maken op Villa Park wordt het heerlijke zeldzame gevoel dubbel zo groot als zo’n overwinning op Birmimgham City weer eens gegeven wordt. Ik geef niets om mijn verjaardag, geef niets om cadeaus en had nimmer het gevoel dat ik op 22 september 2015 jarig was. Maar Villa gaf me toch een fantastisch en onvergetelijk cadeau.

De pints in de Aston Social smaakten heerlijk en de harde vieze bedden sliepen eveneens perfect. De files rond Birmingham en Antwerpen waren een schitterend schouwspel en de Franse serveerster met snor bij de tunnel was oogverblindend mooi. Nabij Banbury moest William tanken en aangezien je goed moet zorgen voor je chauffeur nam ik voor William een flesje drinken mee. Meestal koop ik een flesje Ribena of iets van Jus met Mango maar toen een voor mij onbekend flesje Mangodrank in de aanbieding was voor 2 voor de prijs van 1 koos ik voor die. Mango, altijd goed. Toch hadden er alarmbellen af moeten gaan, want het drankje wat te oranje om puur van Mango te zijn. In de auto nam ik een slok en William deed hetzelfde. Oef, wat was dit vies. Ik keek William naast mij aan en zag dat hij hetzelfde dacht. En toen las ik het etiket op het flesje. Die Engelsen hadden gember door ons drankje gegooid. Gember. Heerlijk door de Nasi Goreng maar toch niet door mijn Mangodrank? William maakte wat ondankbare opmerkingen, maar eigenlijk had hij groot gelijk. Het was niet te zuipen. Toch nam hij in de tunnel het laatste slokje terwijl die van mij al lang en breed in een vuilnisbak ergens in Folkestone lag. Gember in ons drankje? Wat zou dit toch betekenen?

Ik dacht terug aan de vieze vanille in mijn koffie. Mijn ‘Derek-Olgivie-radar’ had het mis gehad. Vieze vanille in je drank was juist een goede voorbode geweest in plaats van een slechte. Vieze gember in mijn drankje is dus een teken van een goed en succesvol seizoen voor Aston Villa Football Club.

Klik hier voor alle foto´s:

http://nl.fotoalbum.eu/Ferdivilla/a854921 

 

Laatst bijgewerkt: september 2015
www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com