Blackburn-win & Swansea-experience

 

 

Elk jaar ga ik weleens met mijn vader naar het beloofde land. Uiteraard gaan we altijd naar een wedstrijd van Villa, maar altijd plakken we daar minimaal 1 wedstrijdje aan vast. Jammer genoeg krijg ik hem nog niet zo ver om de kelder van het Engelse voetbal in te gaan. Met hem kom ik louter bij wedstrijden uit de Premier League terecht. Nu vind ik dat op z’n tijd niet erg. Het niveau van een wedstrijd maakt mij niet heel veel uit, want dat is geen garantie op een mooie wedstrijd. Kijk, een thuiswedstrijd van pakweg Accrington Stanley is nooit van hoog niveau en eigenlijk altijd slecht. Maar het is altijd leuk om naar te kijken. Als een wedstrijd in de Nederlandse Eredivisie slecht is, is het meteen niets aan om naar te kijken. Een wedstrijd van Accrington Stanley is altijd slecht, maar de ingrediënten ‘Passie & tempo’ zijn altijd aanwezig, dus vermaak is gegarandeerd.

Dat neemt niet weg dat een Premier League-wedstrijdje op zijn tijd wel even lekker is. Door de degradatie van Villa zie ik al niet zoveel PL-wedstrijden, dus kom maar op. De enige Premier League-club waar ik nog niet geweest ben is Swansea City. Juist, het Swansea City van de schrijver van het voorwoord van mijn boek. Ik heb al lange tijd een erg aangenaam contact met de beruchte John van Zweden en het moest er eens van komen dat ik ‘zijn’ Swansea bezoeken zou. Om uiteenlopende redenen heb ik Swansea-away nooit met Villa bezocht en nu Villa gedegradeerd is kwam deze fixture dus ook weer op de langere termijn te staan.

En dus. Villa speelde op zaterdag thuis tegen Blackburn en Swansea op de zondag tegen Manchester United. John reserveerde meteen tickets voor ons en het weekend was daarmee snel geboekt.

 Blackburn-win

 Dit is een van de oudste wedstrijden van Engeland. Sinds mensenheugenis spelen Aston Villa en Blackburn Rovers al tegen elkaar. Beide clubs lopen als een rode draad door elkaars geschiedenis heen. Maar als we het bij de laatste decennia houden is Blackburn een uiterst prettige tegenstander van Villa geweest. Toen beide clubs nog niet zo heel lang geleden in de Premier League speelden, behaalden we bijna altijd een goed resultaat tegen hun, zeker op Villa Park. Slechts één keer eerder zag ik Aston Villa v Blackburn Rovers eerder live op Villa Park. Dat was in het seizoen 2010/2011 en Villa won met 4-1 en zulke grote overwinningen zijn een zeldzaamheid voor de club. Benieuwd dus of dit ook in de Championship het geval zou zijn.

 Sinds mijn laatste bezochte thuiswedstrijd tegen Wolverhampton Wanderers, waarin Steve Bruce als manager zijn debuut maakte in een 1-1 gelijkspel, is er veel gebeurd in en rond de club. We wonnen uit bij het Reading van Jaap Stam en een paar dagen later wonnen we door een weergaloze goal van Jonathan Kodjia met 1-0 van Fulham. Het was de eerste thuiswedstrijd van het seizoen die ik missen moest. Een week daarna speelden we met een beetje geluk met 1-1 gelijk uit bij aartsrivaal Birmingham City, een wedstrijd die we met de Dutch Lions live zagen in een pub in Amsterdam. Twee overwinningen en twee gelijke spelen voor Bruce en dus bewijst de manager in korte tijd dat hij de ideale manager is voor de Championship. De man is al vier keer eerder gepromoveerd uit deze uiterst zware competitie en nu wint hij wedstrijden met Aston Villa, een club die het winnen al jarenlang verleerd was.

De wedstrijd tegen Blackburn Rovers was wat mij betreft ook echt een sleutelwedstrijd. Bij winst zouden we definitief aan gaan haken in de strijdt om een plek in de Play-Offs en bij verlies of gelijkspel zouden we toch voorlopig af gaan haken. Zoveel was mij duidelijk.

 Zaterdagochtend, 5 november 2016. Om 4.15 ging de wekker.

Het was een onmogelijk tijdstip, het was zeer vroeg, maar het was matchday. Even keek ik met pijnlijke ogen naar de wekker. ‘Rotding, meen je dit nou echt?’

Maar toen realiseerde ik mij dat Villa vandaag speelde en dat gaf mij de kracht om uiteindelijk vrij gemakkelijk op te staan. Ik reed vervolgens naar mijn vader en van daaruit gingen we in zijn auto naar Schiphol.

We kwamen dus ook vroeg in Birmingham aan en op tijd waren we in de Holte Pub bij Villa Park. Daar zouden later meerdere leden van de Dutch Lions ons gaan vergezellen, maar eerst had ik er nog het één en ander te regelen.

Als eerste had er een andere chairman van een Engelse Lionsclub tickets voor me voor de uitwedstrijd bij Brighton and Hove Albion, voor over amper twee weken. Het uitvak was al lang en breed stijf uitverkocht maar dat is het voordeel zijn van het voorzitter zijn van een officiële supportersvereniging. Vaak is er nog wel wat te regelen. Ook moest ik nog wat boeken verkopen aan Engelsen die er geen woord van lezen kunnen. Ik blijf dat toch bijzonder vinden. Mijn boek is toch wel aan de prijzige kant met zijn 23 euro en 49 cent, en toch kopen Engelsen het boek. Het zijn Villafans die alles sparen van Villa wat er te sparen valt.

Daarnaast stonden we als Dutch Lions zijnde weer eens met een foto in de match programme. Zoals eerder genoemd hadden we in de vorige week gezamenlijk de derby tegen Birmingham City in een pub gezien en daar een aantal foto´s gemaakt. Mijn kinderen stonden er ook in wat het extra leuk maakte.

Een half uur voor kick-off, voor mijn doen te laat, zocht ik alleen mijn seizoensplekje op The Holte End op. Ik was al behoorlijk zenuwachtig. In de wc kwam ik de chairman van de Lions clubs tegen en we waren het er snel over eens. Bij winst vandaag zouden we aansluiting gaan vinden met de ploegen die om de play-offs spelen en bij puntverlies moesten we ons voorlopig tevreden gaan houden met een plek in de middenmoot. Dit was vroeg in het seizoen al een sleutelwedstrijd.

 Aston Villa v Blackburn Rovers 2-1

 5/11/16, Villa Park

 Het werd een onthutsend slechte eerste helft waarin ik meteen (en te snel) aan onze manager Steve Bruce begon te twijfelen. Onder Roberto Di Matteo speelden we leuker en eigenlijk ook beter en waren de resultaten ook echt wel gekomen. Steve Bruce echter, is een ‘resultaten-manager’ en dat is wat je op dit niveau gewoonweg nodig hebt. Hij is niets voor niets al 4 keer eerder uit deze uiterst lastige competitie gepromoveerd.

Behalve een kopbal van de slecht spelende Ross McCormack kwam Villa nimmer dichtbij een goal. Gelukkig bleek ik veel te snel gescholden te hebben. Noem het passie, noem het emotie.

In de tweede helft verscheen er een sprankelend Aston Villa op de mat, Bruce was klaarblijkelijk flink tekeergegaan in de rust. Maar uiteraard kwamen we op achterstand. Vanuit het niets scoorde Blackburn middels een kopbal van Gallagher. Maar de Villamotor was gestart en hoewel het voor de buitenstaander nog niet te zien is; dit Villa heeft een uitstekend uitgebalanceerd team dat alleen nog wacht op het moment dat alles precies goed gaat vallen. Ik was er van overtuigd dat we nog zouden gaan winnen, mits de gelijkmaker snel zou gaan vallen. Gelukkig gebeurde dat ook.

Onze jonge Jack Grealish zag zijn dribbel in het zestienmetergebied op een doodspoor belanden en handig liet hij zich vallen. Penalty.

Onze nieuwe topspits, onthoudt zijn naam, Jonathan Kodjia schoot onberispelijk raak en de Holte End stond in vuur in vlam, wetende dat Blackburn Rovers op de slagbank lag. Villa was on fire. En Jonathan Kodjia helemaal. De strafschop was dusdanig goed ingeschoten dat Blackburn-doelman Jason Steele kansloos was, zelfs nadat hij de goede hoek gekozen had en daar dan ook vol in dook.

En toen gebeurde het. Steve Bruce liet onze oude held, onze gevallen held, Gabby Agbonlahor invallen. Ik ben ervan overtuigd dat Gabby Agbonlahor ver over zijn top heen is. Gabby is altijd een 'threat' geweest omdat hij zo snel was, hij is nooit een technische voetballer geweest en ondanks dat hij veel Villagoals op zijn naam heeft staan, hij scoorde eigenlijk nooit heel gemakkelijk en had dan ook veel kansen nodig om uiteindelijk tot scoren te komen. Nu zijn snelheid duidelijk afneemt blijft er eigenlijk niet zoveel over. De spits werd wisselend ontvangen door de Villafans maar ik ben bereid om hem andermaal te vergeven voor zijn misstappen. Hij is namelijk de enige speler die ons nog doet herinneren aan de goede tijden onder Martin o’Neill en dus zou ik het geweldig vinden om hem nog 1 keer te zien vlammen. Dat vlammen bleef uit, maar toch stond Gabby Agbonlahor aan de basis van de winnende treffer. Hij legde het leder fraai klaar voor de uitstekend spelende Mile Jedinek die op zijn beurt uitblinker Jonathan Kodjia aan de linkerkant aanspeelde. Kodjia dribbelde, met de bal klevend aan zijn voeten, naar binnen en rondde vervolgens vanuit een lastige hoek uiterst fraai af. We stonden op voorsprong.

Blackburn was nu echt kapot gespeeld en het was wachten op het moment dat Villa definitief de trekker over zou gaan halen. Maar zover kwam het niet. Kodjia moest er even later geblesseerd af en Bruce paste een verdedigende wissel toe. Ik kermde op The Holte End van de pijn.

‘Blijf nou gewoon zo spelen man, binnen een mum van tijd staat het dan 4-1.’

Maar door die wissel gingen we als vanouds weer teruglopen en daardoor kreeg Blackburn nog kansen op een gelijkmaker. Bruce maakte dezelfde fout als Di Matteo een paarmaal gemaakt had, maar gelukkig werd het ditmaal niet afgestraft en brachten we de 2-1 voorsprong tot het laatste fluitsignaal.

Wat was dit toch lekker! Wat heeft een Villafan dit gemist. Gewoon zo nu en dan een voetbalwedstrijd winnen.

 Swansea-experience

 We verlieten Villa Park met dat heerlijke en zeldzame gevoel. Drie punten in de pocket. Toen ik aan die uitspraak dacht deed ik de rits van mijn jaszak stijf dicht. Straks zouden de drie punten er nog uitvallen. Met een heerlijk gevoel liepen we richting het busstation voorbij Witton Lane. Ik keek nog eenmaal om naar de beruchte Holte Pub waar we de pré-match beleefd hadden en waar zoveel historie ligt. Toen de Holte Pub nog een hotel was, The Holte Hotel, heeft een heel oud-Villalegende er nog veelvuldig geslapen. Johnnie Dixon, een topscorer van weleer heeft er menig nachtje doorgebracht in het prachtige authentieke en Engelse gebouw dat door de voormalige voorzitter Randy Lerner nog voor 5 miljoen pond is opgeknapt.

 De dag was nog lang niet voorbij. We zouden diezelfde avond nog naar Swansea afreizen waar we rond middennacht aan zouden gaan komen. Veel mensen zouden daar na zo’n vermoeiende dag, die erg vroeg begonnen was, niet meer aan willen denken, maar ik vond het heerlijk. Alleen op die manier zouden we echt van een Swansea-experience kunnen genieten gaan en dat niet echt kunnen doen als we pas de zondagochtend heen zouden gaan. Alleen naar de wedstrijd Swansea City v Manchester United gaan is geen complete Swansea-experience voor mij. Het befaamde Vetch Field bezoeken in de vroege ochtendgloren was voor mij wel een must.

Ondanks dat we door werkzaamheden op het spoor eerst met de bus naar Gloucester moesten, en nog een overstap in Newport hadden, kwamen we toch iets na twaalven aan in het donkere Swansea.

John had de sleutels voor onze kamer achter de toonbank van de receptie laten leggen, maar het hotel werd ondanks de gemakkelijke ligging niet al te snel gevonden. Ik had wat google-maps-foto’s van de route op mijn telefoon gemaakt en vroeg aan een gure voorbijganger de weg. De man zat net iets ondefinieerbaars te eten en pakte met zijn vette handen mijn telefoon. Hij begon wat met zijn vette vingers over het touchscreen te scrollen en toen ik de geur van zijn eten in mijn neusgaten kreeg, moest ik me inhouden niet te gaan kokhalzen en voorzichtig deed ik een stap terug. Toch wees hij ons snel de juiste weg en konden we eindelijk lekker gaan slapen in een meer dan keurig hotel.

 Tijdens het ontbijt zagen we John voor het eerst en al snel ging het gesprek over de gezamenlijke verslaving. Niet alleen zijn Swansea-verslaving en mijn Villa-verslaving kwamen aanbod, maar ook onze ziekelijke drang naar het afstruinen van gure en kleine stadionnetjes in het Britse voetballandschap.

Mijn honger naar Vetch Field was groot en John wees ons de weg. Zelf komt hij er nooit meer. Ik snap dat wel. Het is hetzelfde als dat ik en mijn vader met het oude Oosterpark stadion van FC Groningen hebben. Het zijn plaatsen die er niet meer zijn, waar zoveel mooie herinneringen liggen die helaas nooit meer te beleven zijn. Dat kan voor een liefhebber met passie flink pijn doen.

 Onderweg naar Vetch Field probeerde ik beelden van het verdwenen stadion van Swansea City AFC op te roepen. Het is echt een prachtige bak geweest, zo eentje waar iedere liefhebber geweest wilt zijn. Het oude Vetch Field had echt alles, bevatte alle ingrediënten voor een Old Fashion Football game.

Al snel herkende ik van foto’s dat we in de wijk aangekomen waren. Hier is het ooit geweest. Van deze historische plek hebben ze nu een mislukt parkje van gemaakt. Maar gelukkig staan er her en der nog wat muren en verpauperde turnstiles overeind. Op 1 muur is nog een Swansea-logo (uiteraard een zwaan) te onderscheiden en op wat ooit de East Stand is geweest zijn de aanduiding borden nog aanwezig.

Ik genoot er intens van, gewoonweg om op die plaats te zijn geweest waar ik zoveel beroemde beelden van gezien heb, ondanks dat ik er nooit zelf een wedstrijd heb mogen zien.

 Nadat we nog wat in de fraaie haven van Swansea hadden rondgestruind was het al snel tijd voor de wedstrijd Swansea City v Manchester United.

We spraken nog wat met John van Zweden en hij vertelde dat een grote groep supporters zich tegen hem en andere bestuursleden aan het keren waren. Dit had ik via Twitter en andere media al gemerkt en om zoiets kan ik echt kwaad worden. De club is verkocht aan Amerikaanse zakenlieden en dat gepaard met de positie op de ranglijst (Swansea staat onder de degradatiestreep) heeft veel fans kwaad gemaakt. John werd er begrijpelijkerwijs ietwat geëmotioneerd onder en ook dat is te begrijpen. Het gaat de oude bestuursleden helemaal niet om het geld. Ik heb zelfs gehoord dat er Chinezen waren die 40 miljoen meer dan de Amerikanen geboden hadden, maar dat er toch voor de Amerikanen gekozen was omdat het gevoel overheerste dat dit beter was voor de club.  Daarnaast had de club zonder mensen als John van Zweden en Huw Jenkins niet eens meer bestaan. Had de club nooit die droomreis door de Engelse Football League gemaakt op weg naar de grote Premier League, nooit de League Cup gewonnen en nooit Europees voetbal gehaald. Wat denken die supporters wel niet? Snappen ze nou echt niet dat een club met een dergelijke begroting eigenlijk helemaal niet kan concurreren met de clubs uit de poenerige Premier League in een stadion waar voor Premier League-begrippen slechts 20.500 mensen in kunnen? Daarnaast is Swansea als stad een dorp in vergelijking met steden als Birmingham en Manchester. De enige kans voor een club van het kaliber Swansea City om op dit niveau te kunnen blijven spelen is misschien wel het grote geld uit Amerika. Iedere Swansea-supporter moet elk seizoen dat ze in de Premier League spelen koesteren, want volgens mij kan dit nooit eeuwig gaan duren. En waren die supporters er ook toen Swansea City op een koude woensdagavond uit bij Boston United speelde in de kelder van het Engelse voetbal? Toen mensen als John van Zweden wel gewoon op de tribune stonden?

 De Swansea-Hagenezen gingen met de taxi. Wij niet. Een taxirit in Wales kost dan waarschijnlijk niet veel maar we wouden dit op een pure manier beleven, alles goed opsnuiven. Een wandeling van het hotel naar het Liverty Stadium was een goede twintig minuten wandelen en een dergelijk looptochtje is echt genieten.

Ik wist van tevoren dat ik het Liberty Stadium geen mooi stadion zou gaan vinden. Maar ook daarom wou ik eerst naar de plek van Vetch Field. Pas dan zie je het verschil en wat voor fantastisch verhaal deze club heeft meegemaakt, een echt voetbalsprookje. Het was juist hierdoor dat ik het Liberty Stadium al snel ging waarderen. Van bijna bankroet op Vetch Field tot Europees voetbal in het Liberty Stadium. Geweldig man.

 Swansea City v Manchester United 1-3

 6/11/16, Liberty Stadium

Swansea begon nog aardig aan de wedstrijd, maar toen de beginfase voorbij was begon de wedstrijd te kantelen in het voordeel va Manchester United. Voorafgaand aan de wedstrijd had ik Swansea wel kans op punten gegeven. Van buitenaf had ik het gevoel dat The Swans onder de nieuwe manager Bob Bradley wel wat beter was gaan spelen en Manchester United incasseerde ook verlies op verlies. Maar de Mancunian-motor werd op indrukwekkende wijze aangeslingerd. De ploeg van de geschorste José Mourinho had echter wel een wereldgoal nodig van Paul Pogba om echt in de wedstrijd te komen. Maar wat Manchester United na de 0-1 op de mat legde was van bijzonder hoog niveau en Swansea had plotsklaps niets meer te vertellen. Zlatan Ibrahimovic zorgde nog voor rust voor twee goals en een grote nederlaag voor Swansea lonkte. Het werd er niet gezelliger op in het Liberty Stadium en de Swansea-supporters lieten zich op negatieve wijze horen. Toch werd Swansea een reuzenuitslag bespaard.

In de tweede helft probeerde het team van Bradley wanhopig aan wat aanvallen toe te komen. Het lukte zowaar. Waarom landgenoot Leroy Fer niet vanaf de start mocht spelen was een groot raadsel. Juist toen hij op het veld kwam werd het spel verdeeld, was er een schakel tussen het middenveld en de aanval en David de Gea moest voor het eerst in de wedstrijd zijn ogen openhouden. Het werd 1-3.

Uit een hoekschop kopte de andere Nederlander van Swansea, Mike van der Hoorn, fraai raak en een spannende slotfase leek ineens niet heel ver weg meer. Swansea kreeg echter nog 1 kans op de aansluitingstreffer. Buitenspeler Barrow raakte het speeltuig maar half en zag zijn inzet tegen de paal belanden.

Dezelfde Barrow kreeg later in de wedstrijd nog de mogelijkheid om een gevaarlijke aanval op te gaan starten, maar speelde het leder jammerlijk buiten de lijnen omdat er een Manchester United-speler ogenschijnlijk geblesseerd op het veld lag. Spelers als Ibrahimovic en Rooney kwamen Barrow een aai over het bolleke geven, want het Swansea-publiek was logischerwijs niet blij met deze actie. Ibrahimovic en Rooney wel. Deze topspelers waren ongetwijfeld zelf wel doorgegaan en misschien is dat ook wel één van de verschillen tussen het spelen voor Swansea City en Manchester United.

 Na de wedstrijd aten we een maaltijd in de pub met de wedstrijd Leicester City v West Bromwich Albion op scherm.  We waren na twee lange en slopende dagen wel moe en gingen lekker op bed ‘Match of the Day’ kijken waaronder het moeilijk was om de ogen open te houden.

Toch vind ik slapen zonde als ik in Engeland ben. Ondanks dat het voetbal er nu op zat en ondanks dat ik erg moe was, wou ik me in Engeland voelen. Of in Wales in dit geval. En waar kan dat nou beter als in het uitgaansleven? Snel trok ik mijn kleding weer aan om mezelf naar de uitgaansstraat van Swansea te begeven. Beneden in de lobby liep ik John tegen het lijf. Uiteraard ging het over de wedstrijd van vanmiddag en ik besloot dit voorzichtig te benaderen want als geen ander weet ik hoe een gepassioneerde supporter zich na een verlies kan voelen. De conclusie was toch wel een beetje pech. Pech dat het grote Manchester United, met al die wereldsterren, nu net tegen Swansea City eindelijk weer niveau haalde. Tja, en dan ben je al snel kansloos met een team dat bij elkaar nog minder waard is dan Paul Pogba in zijn eentje.

 Ik stapte de eerste de beste club binnen, kocht een biertje en begon de Britse geboden entertainment te observeren. Ik ontdekte al gauw een dronken vrouw met kort rokje aan die in haar dronkenschap herhaaldelijk op de grond viel. Het was een echt een Britse, want zoals het een Britse vrouw betaamd droeg ze geen slipje en keek ik herhaaldelijk het walhalla in.

Tijdens deze Pornovoorstelling dacht ik nog even aan de situatie van Swansea City en John van Zweden. De club Swansea City maakt op dit moment hetzelfde door als Aston Villa in het vorige seizoen, maar hier was iets ontzettends oneerlijks aan de hand. Een aantal mensen, waaronder John van Zweden, worden nu door eigen supporters onheus bejegend en zelfs bedreigd. Zonder deze mensen had de club niet eens meer bestaan, had de club nooit die sprookjesachtige reis vanuit de kelder van de Engelse Football League tot de Premier League gemaakt en nooit de League Cup gewonnen of Europees voetbal gespeeld. Geld is nooit een drijfveer voor deze mensen geweest en ze hebben altijd gehandeld in belang van de club. En toch dreigen deze mensen nu het slachtoffer te worden van hun eigen ongekende succes.

De maandag stond in het teken van de terugreis naar huis. Onze trein reed vanuit het pitoreske Swansea door het prachtige Welsche landsschap richting het vliegveld van Cardiff. De trein stopte op onbekende stationnetjes, waaronder die van Port Talbot. Ik keek mijn vader aan en vertelde hem dat hier een heel klein, lief en schattig clubje te vinden is. Verdere woorden waren overbodig. We pakten onze koffers en liepen even later richting het veld aan Victoria Road van Port Talbot Town Football Club.

Alle foto's van deze trip:

https://www.flickr.com/photos/engelsvoetbalnl/albums 

www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com