Mijn Tinderdates in Engeland

Het mag misschien niet echt trendy zijn, maar sinds kort weet ik pas wat Tinder is. Wie anno 2015 zegt dat de tv niet educatief is, komt bedrogen uit. In de inmiddels verlopen serie ´Foute Vrienden´ begonnen ze al eens over Tinder en daaruit bleek dat ik de laatste jaren op Pluto heb gewoond. Gelukkig werd het een paar luttele weken later nog eens uitgelegd in de serie ´Divorce´. Nu wist ik het eindelijk precies. Tinder is een datings-app. Je keurt vlees en keurt die vervolgens goed of af. ‘Like’ je het vlees en ‘liked’ de ander jouw vlees ook, dan heb je een date. Zoiets is het. Als je op een rood kruisje drukt dan vindt je het niets en blijft een date achterwege.

Ik zat in het vliegtuig en had de komende 4 dagen veel Tinderafspraken met diverse wedstrijden en Engelse voetbalgrounds. Ik had ze allemaal ge-liked en dit terwijl ik ze niet allemaal mooi vindt. Wat ben ik ook een gentleman. Ik doe dus aan Tinder maar het hoeft van mij niet eens mooi te zijn, want echt, de grounds van Harrogate Town en Doncaster Rovers zijn nou niet echt fraai van uiterlijk.

Naast mij zat een vrouw van een jaar of veertig. Ze was absoluut geen lelijk exemplaar, maar ik val nou eenmaal op blond, ongeveer precies zo één als dat ik thuis reeds heb lopen. Ze groette vriendelijk en probeerde een paar keer een gesprek aan te knopen. Nou ben ik verre van de paus, maar als ik aan de voormorgen sta van een tripje Engeland dan verdwijnt de vrouw toch echt even naar plaatsje twee. Ik was meer geïnteresseerd in het stuk in de VI over Brentford en mijn boek over Port Vale Football Club. Ook dacht ik veelvuldig na over mijn eerste afspraakje met Harrogate Town, het bezoek aan York en de ontmoeting met über-anglofiel Joris Van Der Wier voor de wedstrijd van het bruisende Doncaster Rovers tegen Leeds United vanavond.

De vrouw ging vervolgens een potje slapen zodat ik haar ongegeneerd aan kon kijken. Leuk, even mensen schieten. Het was inderdaad wel een mooie vrouw, maar absoluut niet mijn type. Ze was een carrièrevrouw. Ze was namelijk netjes gekleed, maar behalve netjes ook zakelijk. Daarnaast had ze twee mobiele telefoons waarmee ze voor het opstijgen voortdurend mee bezig was geweest. Waarschijnlijk was één mobiel voor zakelijk gebruik en één mobiel voor privégebruik. Ik gokte dat het witte exemplaar voor privégebruik was. Ze had geen ring om haar vinger, dus misschien was ze zonder dat mantelpakje wel een wilde. Ze ging vast op zakenreis naar Leeds.

Pas toen we geland waren werd ze wakker. Meteen gingen haar ring loze vingers weer in de weer met beide telefoons. Met name de witte kreeg het druk. Het vliegtuig taxiede langzaam richting de gate en de witte telefoon kreeg even rust. Ze legde hem schuin voor mij neer en uiteraard keek ik. Ook ik ben een gewone man en een redelijk normaal mens. Leg iets persoonlijks in mijn gezichtsveld of je decolleté voor mijn pupillen en ik kijk, of je het nu leuk vindt of niet. Eigen schuld, dikke bult. Meteen vielen me twee dingen op. Ze had nog maar 1% batterij, maar dat was niet het voornaamste. Ze had namelijk een opvallende app geïnstalleerd op haar telefoon. Ze had Tinder geïnstalleerd.

Zou ze me ge-liked hebben? Zou ze me nu op de WC op Airport Leeds-Bradford uit elkaar willen trekken? Tijd om Tinder zelf te installeren en een profiel aan te maken had ik niet. Ze had nog maar 1% batterij dus liken zou haar niet meer lukken. Tijdens de paspoortcontrole stond ze even verderop in de rij. Haar witte telefoon was nergens meer te zien en ik durfde te wedden dat haar zwarte telefoon niet Tinderproof was. Liken of een rood kruisje. Het werd een rood kruisje. Ik had mijn eigen Tinderafspraak met Harrogate Town Football Club en wist wel zeker dat een drieluikmatch niet aan de orde was.

Ik verheugde me erg op de busrit van Leeds-Aiport naar Harrogate. Dat mag je misschien gek vinden, maar ik kan het wel verklaren. De rit van het vliegveld naar Leeds zou namelijk uiterst toeristisch en on-Engels zijn geweest. De busrit naar Harrogate echter niet, want wat moet een gemiddelde Nederlander nou in Harrogate?

Vaak hou ik geen ponden over van mijn laatste trip en dat was nu ook nauwelijks het geval, want de verloren FA Cup Finale van afgelopen seizoen had behalve tranen ook weer veel geld gekost. Ik pinde daarom 20 pond op het vliegveld. Grote bedragen pinnen op vliegvelden is gezien de wisselkoers niet verstandig, zeker niet nu de pond erg sterk staat. Het is altijd beter om pinautomaten met ‘Free Cashwithdrawal’ op te zoeken in de steden en town’s. Toch ontkwam ik er niet aan om hier iets te gaan pinnen want in de bus moest ongetwijfeld contant betaald worden.

Er stond een gammelbus uit de jaren’80 klaar voor de rit naar Harrogate, precies zoals het hoorde. Dit stemde mij zeer tevreden, want zo kwam ik zonder moeite in de Engelse stemming en het gebrek aan ruimte nam ik dan ook voor lief. Wel was het jammer dat het dopje van mijn Ribenafles viel waardoor ik wat luizen moest accepteren van de Gullit-alcoholist die voor me zat. Volgens horen zeggen kunnen die beesten wel een centimeter ver springen en dat was maximaal de afstand tussen zijn zwarte kroes en mijn blonde spriet.

Ik had mij voorafgaand expres niet verdiept in de Town ‘Harrogate’ en de club Harrogate Town. Ik laat mij wat dat betreft graag verassen zoals vorig jaar bijvoorbeeld in Chorley gebeurd was. Wel weet ik altijd wat de club de laatste jaren zoal gepresteerd heeft, omdat ik dit nauwgezet volg, en wat de clubkleuren zijn. Voor de rest weet ik pas veel van dergelijke NonLeague clubs af als ik er over schrijf. En dat gebeurt pas als ik er eigengemaakte foto’s van heb, iets dat vandaag zou gaan gebeuren.

Hoe dichter we bij Harrogate kwamen hoe anders de mensen die instapten werden. Het is moeilijk uit te leggen, maar hoe verder je in het geïsoleerde Engeland komt, hoe meer de mensen op oerbewoners beginnen te lijken. Van hele jonge moeders met dikke lagen make up, tot slecht geklede mannen gehuld in de enige broek die ze lijken te hebben. Zo’n busrit naar Harrogate is wat anders als in zo’n rode Londense dubbeldekker naar Piccadilly Circus, dit is pas Engeland. De naam Harrogate vond ik lekker rauw klinken en gezien de mensen in de bus moest dit wel weer een behoorlijke ‘paupertown’ gaan worden. Heerlijk, daar doen we het voor. Maar ik kwam bedrogen uit.

Vlak voor Harrogate kwam er een oude vrouw naast me zitten. Als ik vroeger het woord ‘heks’ hoorde dacht ik aan zo’n soort mevrouw. Zwart geverfd haar en ongeplaatste make up en ze had thuis overdreven rode lippenstift tussen haar rimpels lopen poetsen. Maar ze was bijzonder aardig, echt Engels aardig. Ze begon meteen met mij te praten en binnen 5 minuten wist ik alles van haar.

Haar man was 16 maanden geleden overleden en die miste ze nog elke dag. Het was zo’n lieve man geweest die zelfs zo’n groot hart had, dat hij haar gezegd had dat ze maar opnieuw moest gaan trouwen. Maar dat zou ze nooit gaan doen. De meeste Engelse mannen waren zwijnen van alcoholisten, niets voor haar. De bus reed langs een katholieke kerk, haar katholieke kerk. Toch sprak ze schande over haar vriendinnen die daar ook katholiek kerkten. Het waren de grootste roddeltantes van Harrogate en omstreken. Ze was echter op weg naar haar zoon die werkte in het ziekenhuis van Harrogate en het was jammer dat ik niet logisch nadacht op het moment dat ze dat vertelde, zo zou later blijken. Ze zou in zijn pauze een kop koffie met hem gaan drinken. Ik dacht erover na om te vragen of ze wist waar de plaatselijke voetbalclub gelegen was, maar besloot dat niet te doen. Dat zou zo’n katholieke vrouw vast niet weten. De bus reed Harrogate binnen en het beviel me niets wat ik zag. Er verschenen mooie moderne gebouwen en dat was bepaald niet wat ik van Harrogate verwachte en hoopte. De vrouw zag me rondkijken en vertelde trots dat de town voor de derde opeenvolgende jaar was uitgeroepen tot ‘Most Pretty Town’ van Engeland. Shit, dat had ik weer.

Niet veel later stapte ik uit op het vrij moderne busstation van Harrogate. Op mijn telefoon had ik vooraf een foto gemaakt van googlemaps en Wetherby Road van Harrogate Town moest zo’n 20 minuten lopen zijn vanaf het station, tenminste als je in één keer goed zou lopen. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Vanaf het station koos ik meteen de verkeerde richting en hoewel er wat straatnamen wel degelijk correspondeerden met de map op mijn telefoon voelde ik al snel aan dat het niet goed zat. Maar ik kwam wel degelijk door een park zoals ook aangegeven op de telefoon en dat maakte het dat er een half uur verloren ging voordat ik het goede spoor gevonden had. Maar ronddwalen in Engeland is nooit een straf dus genieten deed ik alom. Ieder normaal persoon had het allang op gegeven, maar mijn drang naar Harrogate Town was groot. Ik was hier nu en zou het koste wat het kost gaan vinden. Het is een soort autisme, maar voor mij is het heel belangrijk om een beeld te hebben van zoveel mogelijk Engelse clubs en dat zou ik straks gaan hebben als ik twee keer in de week de uitslag van Harrogate Town FC op mijn site intyp. Als clubfan van Villa weet ik dat het leven wellicht te kort is om bij alle 232 clubs een wedstrijd te gaan zien, dus volstaat een bezoek aan een ground voor mij vaak ook. Ik volg 232 clubs in Engeland die me interesseren. Ik doe de bekende ’92 niet en hoef niet aan regels van anderen te voldoen om overal een wedstrijd te zien. Ik doe aan mijn eigen autisme en passie. Ik volg het Engelse voetbal nauwgezet tot en met het 7e niveau en zou daarbij graag beeld hebben bij de 232 clubs die daarin spelen, want met die clubs ben ik immers elke dag mee bezig, dat is nou eenmaal mijn ziekelijke en ietwat vreemde passie.

Dus met enige volharding kwam ik eindelijk aan op Wetherby Road, de straat waar de saaie ground van Harrogate Town gehuisvest staat. Ook hier geen pauper, afgebladerde verf en andere geiligheden, maar mijn missie was geslaagd.

Zelfs de gemiddelde groundhopper zou dit niet begrijpen, maar na bijna een uur zoeken was ik in 5 minuten klaar. En mok (een andere fetisj) viel er niet te halen en ik liep snel terug naar het station. Nou ja terug. Binnen 10 minuten was ik er. Ditmaal zou een gammeltrein me naar het pittoreske York gaan brengen. De trein kwam langs de guurste plaatsen met de guurste mensen. Heerlijk. Knaresborough spande wel een kroon. Het station was al 30 jaar niet ge-pimpt en dat gaan ze de komende 30 jaar waarschijnlijk ook niet doen. Misschien is een wedstrijd bezoeken van Knaresborough Town nog wel de moeite waard, want dit was bepaald geen Harrogate.

In de trein zat een pauperman steeds met zijn BlackBerry te spelen. ‘BlackBerry, bestaan die dingen nog?’ Vroeg ik me bijna hardop af. Rond Knaresborough dus wel. Hij was niet aan het Whattsappen maar wisselde wel degelijke berichten uit met iemand. Ik moest heel diep nadenken, maar toen wist ik het. Pingen heette dat. En pingen kon je alleen met andere mensen die een BlackBerry hebben waardoor ik meteen tot twee conclusies kwam. Er waren in dit gebied meer mensen die nog een BlackBerry hadden en mijn tweede conclusie was niet zo’n hele fijne voor de man, want ik betwijfelde of Tinder op een BlackBerry te downloaden is.

Toen de trein York binnenreed kwam ik andermaal in een hele andere wereld. York is misschien wel de tip voor een weekendje weg. Laat dat Londen nou eens met rust en ga naar Engeland, naar York zou ik willen zeggen. Hoe mooi de Town ook is, ik was ditmaal volledig geïnteresseerd in Bootham Crescent van York City, want zoveel tijd had ik niet meer. Joris zou zo wel aankomen in Doncaster en die wou ik niet te lang laten wachten. Wellicht konden we samen ergens wat gaan eten om de onvermijdelijke en ongure gesprekken over Engels voetbal en de voorbereiding op Doncaster Rovers v Leeds United te gaan beginnen.

Maar eerst even snel naar Bootham Crescent, een klein maar authentiek Engels stadion. Komende zaterdag stond York City v Hartlepool United op het programma en die wedstrijd was ik van plan te gaan bezoeken. Uiteraard liep ik weer verkeerd, dit ondanks mijn Google-map foto, maar zo zag ik wel veel moois van het pitoreske York met al haar kastelen en middeleeuwse gebouwen. Ik sms-te naar huis meteen maar een foto, hier moesten we maar eens een weekendje weg heen gaan boeken. Toen ik niet veel later positief antwoord kreeg, dacht ik meteen aan mijn zogenaamde back-up wedstrijden. Als we hier toch heen zouden gaan, dan plan ik dat toch echt wel in een weekend wanneer York City thuis speelt. In dat geval zou het zonde zijn nu zaterdag hier weer terug te komen, er was immers een volledig Football League programma en Villa speelde vrijdag al.

Ik herkende geen straatnamen meer die correspondeerden met de kaart op mijn telefoon, dus besloot de weg maar te vragen aan een voorbijlopende student. Hij moest toevallig dezelfde richting op, dus we liepen samen in gestaag tempo verder. Hij was een in York wonende student uit Ipswich, nou dat kon niet beter. Fan van het fraaie Ipswich Town en nu een seizoenkaart van York City. Dat kon niet beter, maar het was te mooi om waar te zijn. De jongen bleek een Arsenalfan te zijn en een hele neppe. Met een paar gerichte vragen ontdekte ik al snel dat het een gloryhunter was en zeker geen Highbury-type die je onder de echter Gunners kan scharen. Anyway, hij bracht me zo’n beetje helemaal tot aan Bootham Crescent, een ground die hij nog niet bezocht had.

Mijn verwachting van Bootham Crescent was groot en daarom viel het me ietwat tegen. De buurt was Engels en fraai, de flootlights waren aanwezig en de nostalgie droop wel degelijk van het onderkomen van York City Football Club af. Het is dus zeker een toppertje, begrijp me niet verkeerd, maar het was me gewoon wat te lief. Ik had niet het gevoel dat het voetbal hier erg leefde en dat hoort toch wel bij een rasechte Engelse voetbalclub. Maar ik zou zeker terugkomen voor een wedstrijd, maakte mijn rondje, kocht mijn mok en maakte een praatje met de clubshopman. De man kwam hier al meer dan 50 jaar en begon zowaar wat oude verhalen te vertellen. Hij drukte een programn van de afgelopen wedstrijd in mijn handen toen hij merkte dat ik hem wel wat van enige York City-respons kon dienen.

Zelfs de Starbucks in York is pittoresk te noemen en ik zette daar onder het genot van de altijd goede filterkoffie daar de foto’s op de laptop. Ondertussen liet Joris weten al in Doncaster gearriveerd te zijn, waardoor ik al snel het treinstation weer opzocht. Ondertussen vroeg ik me af welke wedstrijd ik zaterdag zou gaan bezoeken. York City vs Hartlepool United. Like of rood kruisje. Het werd een rood kruisje.

Voordat ik het wist kwam ik aan in het grauwe Doncaster en dat terwijl het best mooi weer was. Doncaster is nou niet bepaald een stad waar je een weekendje weg gaat boeken om er even helemaal tussenuit te zijn. Nou, er tussenuit ben je wel. Nadat ik in de trein de laatste foto´s al snel op de laptop had gezit, sprong ik in een taxi op weg naar het hotel waar Joris reeds al aanwezig was. Joris hoeft voor de gemiddelde lezer van dit stuk geen nadere uitleg. In het dagelijks leven wordt ik vaak bestookt dat mijn passie voor het Engelse voetbal ver gaat, te ver zelfs. Tijdens een dergelijke aanval troost ik me altijd met het feit dat er in ieder geval één persoon op deze wereld rondloopt die wellicht nog wel erger is dan ik, en dat is Joris. Een aantal keren eerder zijn we samen, vaak met anderen erbij, op pad geweest. Hoewel we beide niet vies van vieze praat zijn, gaan de discussies en de gesprekken vooral over de uitslag van Brackley Town en over de ground van Stalybridge Celtic. Alleen daarom verheugde ik me al op zijn gezelschap. Joris is namelijk de enige persoon die ik ken die me nog wel eens verbeterd als het gaat om Hemel Hempstead Town en dat is toch wel andere praat dan over de Arsenaljurk van Arséne Wenger, waar iedereen wel een mening van kan en mag hebben.

De taxichauffeur was gelukkig niet echt spraakzaam, want ik zat op dit moment niet te wachten over een altijd dezelfde conversatie over ´zijn´ club Arsenal, waar hij ongetwijfeld nog nooit is geweest. Op de borden buiten zag ik herhaaldelijk het woord ´Belle Vue´ ergens in een zin verwerkt staan. Dat betekende niet alleen dat ik dicht bij het oude stadion van Doncaster Rovers was, ook was ik dichtbij het hotel, want die had Joris daar niet ver vandaan geboekt. Ik keek nog eens via de achteruitkijkspiegel naar de ogen van de taxichauffeur, die vast wel wist waar Belle Vue nou precies had gelegen. Maar de risico op een eventuele Arsenaldiscussie die daarna ongetwijfeld los zou gaan barsten leek me net iets te veel dus ik besloot het niet te doen. Over het algemeen ben ik iemand die altijd wel een fooi voor een taxichauffeur over heeft, maar het te betalen bedrag kwam gewoonweg niet goed uit, waardoor hij maar 10 pence extra aan mijn ritje overhield. Bij nader inzien leek met dit ook wel verstandig, want ik heb geen zin om indirect mee te gaan betalen aan een transfer van de peperdure Benzema naar Arsenal.

Met Doncaster Rovers zou je niet zo snel een tinderafspraakje maken. Zeker nu de club het oude Belle Vue al de nodige jaren heeft ingeruild voor het spuuglelijke Keepmoat Stadium, is een rood kruisje meer van toepassing dan een like. Al jarenlang had ik met mezelf afgesproken nooit speciaal voor deze club naar Engeland toe te gaan. Ik zou er alleen gaan komen als het toevallig eens zo uitkwam. En vanavond was dat toevallig zo. Het was de enige wedstrijd op de donderdagavond en de tegenstander was er één die het altijd de moeite waard maakt. Het is misschien wel Engelands grootste ‘sleeping giant’. Leeds United.

Ik heb een grote sympathie voor Leeds United. Doorgaans smul ik van de verhalen over de tijd van Don Revie en de avonturen van de club in de Champions League kan ik zelf nog gemakkelijk oproepen. Hun halve finale tegen Valencia zag ik ooit op tv in Zwitserland en uiteraard was ik voor de Engelse ploeg. De wedstrijden op Elland Road in de Champions League gaven me destijds al dat ene typerende en o zo fijne Engelse gevoel. Leeds United is misschien wel het Ajax van Engeland. Je haat ze of je support ze, een middenweg is er niet. Ook qua support is Leeds United nog een erg grote club in de UK, supporters komen uit heel het land. Ik hoop echt dat de club nog eens terug komt in de Premier League.

Van Doncaster Rovers vergeet ik nog wel eens een uitslag en ik heb me nooit echt in de club verdiept Twee jaar geleden werden ze tot mijn grote ergernis kampioen van de League One om er een seizoen later als degradant uit de Championship weer terug te keren. Hun manager is echter de flamboyante Paul Dickov, een persoon waar je eigenlijk geen manager achter kan zien, tenminste niet als je hem als speler van voornamelijk Manchester City aan het werk gezien heeft. Het is zo ongeveer het zelfde als dat Mario Balotelli zich aan gaat melden voor de trainerscursus. Maar anders dan in Nederland kan je in Engeland lang op je naam teren in het land waar het woord respect in het voetbal nog zeker wel aan de orde is.

Iedereen van mijn leeftijd die het Engelse voetbal volgt kent Paul Dickov nog wel als speler. De in Livingston geboren Schot heeft echt een boevenkop en dat was precies wat hij als voetballer was. De spits heeft onder meer voor Arsenal, Leicester City en Blackburn Rovers gespeeld, maar ik herinner me vooral zijn tijd bij Manchester City. Dat is niet raar want voor die club speelde hij zijn meeste wedstrijden in een tijd dat Manchester City nog geen topclub was. Ik kan me herinneren dat hij ooit is gearresteerd, samen met teamgenoten, voor wat seksuele uitspattingen tijdens een trainingskamp. Maar inmiddels is Paul Dickov netjes getrouwd en is hij netjes de manager van een club als Doncaster Rovers. Eerder was hij al 3 seizoenenlang de manager van Oldham Athletic dus wellicht zien we hem nog lang langs de Engelse velden.

Nadat we bij Nacho’s een lekker stukje kip hadden genuttigd liepen we naar het Keepmoat gedrocht. Joris had wat problemen met de batterij van zijn fototoestel en ik kan verzekeren dat dit geen leuke bijkomstigheden zijn voor mensen zoals ons. Ook ik had niet veel tijd gehad om de batterij in het hotel op te laden, waardoor de Smartphones paraat moesten staan als invallers. Nou zouden we vast geen duizend foto’s spenderen aan het Keepmoat Stadium, maar goed. Vanaf een heuvel maakten we toch een aardig kiekje. We waren het er over eens dat de wedstrijd een sensatie moest gaan worden. Normaal gesproken is een mooie wedstrijd in Engeland voor mij slechts meegenomen, ik geniet doorgaans meer van de andere facetten die erbij komen kijken. Maar in het Keepmoat Stadium moet je toch hopen op wat spektakel op het veld. En dat geluk hadden we.

‘Kom maar op met die verlenging en penalties’. Zei ik tegen Joris toen we de heuvel afliepen. ‘Inderdaad’. Zei hij. ‘We hebben na afloop toch geen haast met het hotel op nog geen 10 minuten loopafstand’.

Dat geluk zouden we hebben. Doncaster Rovers v Leeds United werd een uiterst leuke wedstrijd met goals, penalties en rode kaarten. Ook de gewenste verlenging en penaltyreeks zouden gaan komen.

Doncaster Rovers v Leeds United 1-1 (2-1 na pen.)

 

13/8/15, Keepmoat Stadium, League Cup

 

Leeds United trad bijna met een compleet tweede elftal aan en nam klaarblijkelijk deze 'derby' en deze League Cup minder serieus dan Paul Dickov en Doncaster Rovers dat deden en misschien gaf dat uiteindelijk wel de doorslag. Leeds begon nog wel goed aan de wedstrijd en kwam na een kwartier spelen dan ook op voorsprong, toen Cook simpel kon scoren. Doncaster vocht zich daarna langzaam terug in de wedstrijd en werd na een half uur spelen beloond met een penalty. Williams schoot het leder vervolgens onberispelijk achter Turnbull. In de tweede helft kregen beide clubs kansen op goals en zeker Doncaster had een verlenging moeten voorkomen. Maar die verlenging kwam er wel en toen er uiteindelijk strafschoppen genomen moesten worden, was het Doncaster Rovers die uiteindelijk als terechte winnaar uit de strijdt kwam. Rechtsback Byram en, de van Leicester overgekome,n Woods misten namens Leeds, terwijl de strafschoppen van de thuisploeg onberispelijk genomen werden.

De volgende dag gingen we nog even langs de plaats waar ooit Belle Vue gelegen lag, het oude stadion van Doncaster Rovers. Hijskranen deden hun werk en behalve wat rode steenresten en rode paaltjes was er niets van Belle Vue bewaard gebleven. Zonde. Dat er nou niemand op het idee komt, en er waarde aan hecht, om iets van een monument of iets van geschiedenis te bewaren. Wij zijn verre van Rover-fans, maar hechtten al waarde aan een aloude rode baksteen. De Rover-fans blijknaar niet.

We reden via Chesterfield naar Nottingham. Het weer was heerlijk Engels, goed voor het gevoel, en we kwamen door heerlijke Engelse mijnwerkersplaatsjes. Staveley was daar één van en later zou Joris opmerken dat we teveel naar de plaatselijke supermarkt gekeken hadden en daardoor de ground van de plaatselijke trots gemist hadden. De gesprekken in de auto gingen weer over de guurste clubs en grounds en dan is Nottingham niet ver. Het oorspronkelijke idee was dat we samen de derby tussen Notts County en Mansfield Town zouden gaan bezoeken. Maar de wedstrijd van Villa tegen Manchester United werd verplaatst naar de vrijdagavond. Logischerwijs ging ik daar naartoe en logischerwijs bleef de derby op de agenda van Joris staan. Ook dat is iets prettigs als je samen op pad bent. Dat je niet persé vier dagen aan elkaar geplakt hoeft te zitten, maar bij andere wensen ook je eigen gang kan gaan. Zo zouden we zaterdag ook apart gaan. Joris ging voor een dubbel, waaronder Burnley vs Birmingham, maar daar was ik vorig seizoen net met Villa geweest. We zouden elkaar zaterdagavond weer zien in een hotel te Walsall om zondag Wolverhampton Wanderers vs Hull City weer samen te doen.

Joris parkeerde zijn auto pal onder het kasteel van de aloude Sheriff of Nottingham, de vijand van Robin Hood zal ik maar zeggen en vanaf daar gingen we beide ieders eigen weegs. Ik was al eens een weeklang in Nottingham geweest en dacht de stad goed te kennen. Toch duurde het even voordat de oriëntatie daar was, maar toch vond ik snel de weg naar het station. Nottingham is een heerlijke, echt Engelse stad. Ook op voetbalgebied is het er goed toeven met Nottingham Forest en Notts County aan weerskanten van de rivier The Trent. Joris zou een exact zelfde foto maken die ik een paar jaar geleden had gemaakt, met Meadow Lane en de City Ground die aan elkaar vastgeplakt lijken te zitten. Het is één van de fraaiste foto’s uit de tienduizenden die ik gemaakt heb in voetbal Engeland.

Overal stond de derby aangekondigd. Het leefde dus in Nottingham en dus ook de tweede club van de stad staat in aanzien bij de mensen hier, iets waar ik wel eens openlijk aan getwijfeld had.

Birmingham is voor mij inmiddels hetzelfde als thuiskomen. De keren dat ik er ben geweest sinds 1999 is niet meer te tellen en ik voel me er altijd als een vis in het water. Toch had ik nog wel wat te regelen. Ik had diverse tickets voor diverse mensen op zak en er was een groot ongeluk gebeurd op de M6, iets waar de meeste mensen die s’ avonds naar Villa Park zouden komen mee te doen zouden hebben. Het verkeer naar Birmingham moest één groot drama zijn. Mijn reis ging echter voorspoedig en ik sprak snel af met bekenden voor een goede pré-match in een pub in de stad en vlug daarna een pint in de Lions Club in Villa Park. De zenuwen waren inmiddels tot in mijn kleinste teen te voelen.

Ik ben redelijk autistisch als het gaat om mijn Villa-beleving die ik graag op mijn manier beleven wil. Dat moet iedere keer eigenlijk precies zo. Vlak voor aanvang nog tickets kwijt zien te raken past daar dan ook totaal niet tussen. En hoeveel tickets voor hoeveel leuke mensen ik ook geregeld had, toch wou ik vanavond heerlijk alleen gaan zitten. Gewoon op mijn eigen manier en met mijn eigen zenuwen geconcentreerd naar de wedstrijd kijken. Niets ten nadele van wie dan ook, maar dat vind ik heerlijk. Ik mag mijn plekje op Villa Park graag afwisselen. Uiteraard heb ik elke stand in elke hoek wel eens gehad. Maar op de North Stand Upper had ik alleen nog maar aan de linkerkant gezeten en nooit aan de rechterkant. Het zal wel een rariteit zijn, maar ik had een ticket gehaald voor die rechterkant, rij 1, dus heerlijk vooraan. Mijn programn en mijn Fanta konden heerlijk voor me liggen en ik kon lekker voorover hangen. The North Stand is echt jaren’70 werk ook wat betreft de faciliteiten. Juist daarom zit ik er graag op en ook de tickets zijn soms de helft goedkoper dan op de Doug Ellis Stand. Het grootste voordeel vind ik dat je tegen de mooiste tribunes aan kijkt. Recht tegenover de Holte End en met goed zicht op Trinity Road. Villa Park komt dan het beste tot zijn recht.

Eindelijk lijken er weer exciting times op Villa Park aan te gaan breken. Tim Sherwood is een typisch Engelse manager en daardoor twijfel ik aan zijn tactische vermogen, dat is namelijk niet de sterkste kant van de gemiddelde Engelsman. Toch ben ik ontzettend blij met hem. Hij zegt de juiste dingen, is gedreven en heeft prima ge- en verkocht afgelopen zomer. Hij lijkt echt de juiste man op de juiste plaats te zijn. Als de Villafan geen onredelijke dingen verwacht, ben ik er van overtuigd dat er eindelijk weer leuke tijden aan zitten te komen. Van Manchester United mag je altijd verliezen en op Villa Park is dat heel gewoon. De laatste keer dat Villa op Villa park van Manchester United won was voor mijn tijd als Villafan, alleen op Old Trafford waren we één keer succesvol. Slechts één keer eerder had ik Manchester United live op Villa Park gezien. Best apart, want op Old Trafford heb ik ze nu 4 keer gezien. Die keer op Villa Park was in 2005 toen goals van Ruud van Nistelrooy en Wayne Rooney Villa de das om deden. Ik zat destijds bijna altijd op Trinity Road, zo ook die wedstrijd. Voor nu dacht ik echt dat we een kans hadden, een kans voor minimaal een punt.

Aston Villa v Manchester United 0-1

 

14/8/15 Villa Park

 

Villa speelde een hele behoorlijke wedstrijd, alleen was het doel zo'n 16 meter te ver voor the Villans. De thuisploeg creëerde dus nagenoeg geen kansen en de nieuwe aankopen moesten duidelijk nog wennen aan de snelheid van de Engelse Premier League. Manchester United scoort altijd wel en dat was na een half uur spelen ook het geval. Uitblinker Mata vond de jonge Belg Januzaj en deze schoot via wat Villaspelers uiteindelijk raak. Manchester United consolideerde de wedstrijd daarna en kwam, zonder zelf groots te spelen, nagenoeg nooit meer in de problemen. Villa had wellicht nog wel een penalty moeten krijgen toen aanvoerder Micah Richards opzichtig naar beneden werd getrokken, maar daar wou scheidsrechter Mike Dean niets van weten. Memphis Depay kreeg diep in de tweede helft nog een grote kans op 0-2, maar de Nederlander zat totaal niet in de wedstrijd en faalde dan ook jammerlijk. 

Na de wedstrijd had ik een afspraak in de Aston Social, een plaats waar ik al jaren niet was geweest. Het is er heerlijk oud en alles is er Claret of Blue, dus dat kan niet beter. Mijn tante ontmoette ik buiten The Holte End en samen liepen we naar de Aston Social. Daar ontmoetten we Gill weer eens. Gill is een vrouw van achterin de veertig gok ik. Ik kan er naast zitten, maar Engels als ze is zal ze dit vast nooit te lezen krijgen. Gill is één van de grootste Villafans die ik ken en met haar kan ik 24/7 over Villa praten en nog meer bijzonder: zij kan dat ook met mij. Ze had dan ook een lijstje gemaakt, dit ook vooraf aangekondigd, met Villapunten erop die ze met mij wou gaan bespreken. Het liefst trokken we ons terug in het diepste hoekje in de Aston Social om uren over Villa te praten, maar het woord ‘social’ zegt het al. Er moest ook tijd voor andere mensen en praatjes zijn. Uiteindelijk vonden we elkaar. Ze wou weten hoe ik dacht over een eventuele transfer van Adebayor, over Tim Sherwood en de eventuele verkoop van de club. Uiteraard raakten we niet uitgepraat en dat was ook niet het geval toen we de Aston Social moesten verlaten. Tijdens de treinrit naar Birmingham City Centre bleven de Villagesprekken aan en ook in de stad aangekomen waren ze nog in volle gang. Eigenlijk wouden we allemaal wel slapen, want we waren allemaal moe. Maar de Villagesprekken waren nog niet klaar en omdat we geen zin in bier meer hadden doken we een Starbucks in voor een goede kop koffie met cake. Het kan allemaal. Gill werd nog gekust door een dronkenlap op straat maar ging daar uiterst tactvol mee om. Niet slecht voor een Engelse. Al vanaf haar elfde levensjaar stond ze als ‘leftsider’ op de oude Holte End, die toen nog one tier was, dus die heeft me veel mooist te vertellen. Op diezelfde avond vertelde ze me nog een verhaal over onze eigen Aston Villa. Een prachtig verhaal en een veel te mooi verhaal voor dit stuk. Ik bewaar hem voor mijn boek.

Gill, Ondergetekende en tante in de Aston Social

De volgende dag was ik alweer vroeg in touw en eindelijk had ik besloten waar ik vandaag naartoe zou gaan. Ik zou een hele vroege trein gaan pakken naar Carlisle voor hun thuiswedstrijd in het hoge noorden tegen Cambridge United. Trips naar het zuidelijk gelegen Plymouth en in het noord-oost gelegen York en Barnsley vielen daarmee af. Ik snelde me naar het treinloket op New Street en kocht een retourtje Carlisle. Ik had nog 18 minuten voordat de trein vertrok, dus nog net even tijd om een croissant, een banaan en een kop koffie te kopen. Ik nestelde me een paar meter naast een zwerver op een stoel en begon aan mijn ontbijt. Voor het eerst begon ik logisch na te denken. Zou ik mijn banaan aan de zwerver geven? Het zou zijn lichaam ongetwijfeld goed doen en ik zou er niets door tekortkomen want de banaan had slechts een halve pond gekost. Dat is niets voor iemand die net 87 pond voor een treinticket naar Carlisle had neergeteld.’ Had ik daarnet 87 pond betaald’? Vroeg ik me bijna hardop af. Ik leek wel gek! Met de huidige wisselkoers wordt dit wel een heel duur dagje. Had ik maar voor Barnsley gekozen. Dat was vast de helft goedkoper geweest en dan had ik mezelf ook nog op een boek kunnen trakteren.

Ik heb in mijn leven veel te weinig op geld gelet en ben heel makkelijk in het uitgeven daarvan. Iets dat ik toch snel wil gaan veranderen en vandaag zou ik er eindelijk eens aan beginnen. Ik snelde terug naar het loket. Het nummertje wees mij naar een lief uitziende en wat oudere vrouw die mij ietwat raar aankeek na het stellen van een rare vraag.

‘Jij wil je ticket van Carlisle annuleren en een ticket naar Barnsley kopen?’

Ze zag terecht het verband niet.

‘Dat is totaal een andere kant op’. Voegde ze eraan toe.

Ik legde uit dat ik vandaag een voetbalwedstrijd wou gaan bekijken en dat ik de ticket naar Carlisle wel erg duur vond. Ik zag dat ze nadacht en zag aan haar dat het omruilen van de ticket niet gebruikelijk was.

‘Je moet ook een treinticket naar Wolverhampton nemen. Die spelen morgen thuis en die tickets zijn vele malen goedkoper. Ik ben daar steward, Wolves is mijn club.’ Voegde ze er aan toe.

‘O maar daar ga ik ook heen’. Zei ik.

Er volgde een gesprek over Wolves en ik won langzaam haar sympathie want ze begon mijn ticket naar Carlisle te annuleren en een ticket naar Barnsley te printen. Ik kreeg zo’n 40 pond retour.

Even later zat ik in een trein richting Sheffield, waar ik over diende te stappen. De trein reedt langzaam Birmingham uit en toen St. Andrews van Birmingham City in het zicht kwam begon ik aan mijn banaan die ik niet aan de zwerver gegeven had. Het aanblik van St.Andrews van het rauwe en saaie Birmingham City zorgde ervoor dat ik mij daarover niet meer schuldig voelde. Is die club toch nog ergens goed voor.

Ik kies op dagen als deze vaak wedstrijden uit op grounds waar ik nog niet geweest ben en Oakwell is daar nog één van en die stond nog hoog op mijn steeds dunner wordende lijst. Ik had te één keer zien spelen op Portman Road van Ipswich Town, terwijl ik Burton nog nooit in actie had gezien. Het is dat de trein het station van Burton On Trent voorbij reedt, anders was ik even uitgestapt en naar het lelijke Pirelli Stadium van Burton Albion gelopen. In dat geval had ik nooit meer geld en tijd hoeven te verkwanselen aan dat nieuwe gedrocht, maar het lot besloot anders. Ik zette wat foto’s van de wedstrijd van de avond ervoor op de laptop en dacht verder na over Barnsley en Oakwell en de voorstelling die ik daarbij had. Al snel stopte de trein in Sheffield en dat centrum ken ik redelijk goed. Daar had ik al een paar keer rondgezworven. Snel pakte ik een gammel-trein naar Leeds die bij vele gure stations zou gaan stoppen. Maar één van de grotere stations die de aftandse trein aan zou gaan doen was die van Barnsley.

Je kan het zien aan de mensen. In een trein vanaf Birmingham naar een andere grote stad zien de mensen, uitzonderingen daargelaten, er nog redelijk fatsoenlijk en normaal uit. Maar als je een gammel-trein in stapt van Sheffield naar Barnsley die stopt op plekken als Meadowhall, Chapeltown en Wombwell, waar mensen ook gewoon in- en uitstappen, dan veranderd dat gewoon. Ik weet niet precies wat het is, maar het lijken wel een soort van oermensen te zijn. Mensen die totaal geïsoleerd in zo’n Town wonen en veelal niet bepaald kansrijk in de maatschappij zijn. Ik vind het elke keer fantastisch om mee te maken en dan besef ik het antwoord die ik geef op een altijd terugkomende vraag die ik steeds maar weer voorgeschoteld krijg. ‘Waarom ga jij niet in Engeland wonen?’ Hoewel me dat nog steeds enorm aantrekkelijk lijkt, is het in Nederland echt nog veel beter geregeld dan in de UK. Geloof je dat niet, dan adviseer ik je graag eens de trein van Sheffield naar Barnsley te nemen. Stap dan ook even uit op het aftandse treinstation van Wombwell, zou ik willen zeggen. Zouden ze daar ook apps als Tinder op hun telefoon kunnen downloaden eigenlijk?

Niet veel later stapte ik uit op Barnsley trainstation. Op het station zelf werden de aankomst en vertrektijden van de treinen nog weergegeven op monitoren die wij in Nederland in 1975 hadden hangen. De rest viel me alleszins mee, al weet ik dat een centrum van een stad de werkelijke staat vaak wel wat verbloemd.

Ik had al snel de weg naar Oakwell ontdekt en wist dat het slechts een minuut of 10 wandelen zou zijn. Ik had nog tijd genoeg, zelfs nog ruim 3 uur voor kick-off. Perfect voor een echte Barnsley-beleving. Ik liep de andere kant op het centrum in op zoek naar een Wetherspoon, de plek waar mijn telefoon automatisch WI-Fi zou gaan zoeken. Gelukkig vond ik er vrijwel meteen één want ik had wel zin in een Full-English en een goed flesje J20. Daarnaast kon ik mooi wat gaan schrijven en internet bestoken met wat Barnsleyvraagjes.

Ruim anderhalf uur voor kick-off verliet ik de Wetherspoon op weg naar Oakwell. Ik zette bij William Hill nog snel even 10 pond in op een weddenschapje, dat later door Milton Keynes Dons verpest zou gaan worden. Tja, wedden hoort erbij in Engeland. Gelukkig sta ik nog dik op winst, William Hill wint vaak een 10-tje van mij, maar eens in de zoveel tijd pak ik in één keer 300 pond van hem terug.

Het stadje Barnsley is gebouwd op een paar heuvels en één daarvan begon ik te beklimmen. Het was een heuvel van hors categorie en met mijn handbagagekoffertje, die ik deze trip noodgedwongen veel mee moest gaan slepen, was dat nog best uitslovend. Echter had dit niet zo hoeven te zijn, tenminste, als ik me één keer omgedraaid had. Ik hoopte dat aan de top een mooi uitzicht op Oakwell te zien zou zijn, maar dit was niet het geval. Aan de voet kwam ik terecht bij een soort retailpark en dat kon niet goed zijn. Oakwell is niet van het Bolton of Wigansoort, dus ik moest terug, weer die pleurisheuvel op. Niet veel later bereikte ik voor de tweede keer de top nadat ik de richting aan een oud vrouwtje gevraagd had. Het oud vrouwtje wist het me precies te vertellen, maar moest wel vragen tegen wie haar plaatselijke trots vandaag moest spelen. Toen ik haar gezegd had dat Burton Albion de tegenstander was had ze een antwoord van twee woorden klaar gehad. ´Bloody bastards´.

Boven aangekomen zag meteen twee bordjes die de richting naar Oakwell aangaven. Als ik me één keer omgedraaid had…

Het bordje dat ik gezien had als ik me omgedraaid had

 

De Heuvel van Hour categorie

Toen Oakwell in zicht kwam ging mijn hartje harder kloppen doordat bevestigd werd van wat ik al wist. Oakwell is er weer zo één. Het heeft een prachtige en aloude Main Stand. De façade aan de buitenkant kende ik uiteraard van foto´s en om hem dan eindelijk in het echt te zien, ik vind dat altijd een mooi moment en vergelijk dat altijd toen ik het vrijheidsbeeld in New York in het echt zag. Lady Liberty is op de ansichtkaart maar een stom geval, maar als je er ineens recht voor staat is dat toch wel een beetje indrukwekkend. Eerst een rondje langs de buitenkant en die van de Main Stand van Barnsley vind ik van de buitenkant misschien nog wel mooier als van de binnenkant. Dat zal je hedendaags bij FC Groningen niet mee gaan maken, kan ik je vertellen. Na mijn rondje Oakwell kocht ik mijn ticket en in de clubshop lag werkelijk een prachtig boek. Het gaat over geschiedenis van zowel de club als de ground, werkelijk een prachtig exemplaar. Hij was wel wat prijzig en ik zou iets meer op mijn geld gaan letten. Maar ik had heel dapper geld bespaard op Carlisle, dus even later lag het boek op de rode toonbank van de rode clubshop van het rode Barnsley FC.

Ook van de binnekant is Oakwell een plaatje. Op mijn plaats aangekomen bleek ik naast twee Nederlanders te zitten. We raakten aan de praat. Ze konden mijn website wel en volgden de avonturen van Joris op de voet. Twee hele leuke mannen, echt helemaal niets mis mee, maar toch kom ik die liever niet tegen op Oakwell van Barnsley. Dat is meer iets voor bij Manchester United of Newcastle United. Toch vond ik het wel uiterst leuk dat Nederlanders naar Barnsley komen en ben dan vaak benieuwd naar de reden daarvan, want ik denk dat de gemiddelde Nederlander liever in de pub zit dan bij Barnsley. Uiteraard was dat al snel mijn vraag, want een date met Barnsley is absoluut niet populair op Tinder.

Barnsley v Burton Albion 1-0

 

15/8/15, Oakwell, League One

 

Barnsley won het duel uiteindelijk, maar het was echter zwaar tegen de verhouding in. De ploeg uit Burton On Trent van Jimmy Floyd Hasselbaink speelde bij vlagen prima voetbal en creëerde ook genoeg kansen. Maar keer op keer misten de spitsen de mogelijkheden en Hasselbaink was bijna ten einde raad. Barnsley speelde uiterst pover, maar stuurde de bijna 9.000 supporters alsnog vrolijk naar huis. De thuisploeg kreeg weliswaar terecht een penalty toegewezen, maar had geen recht op punten vandaag. Invaller Hourihane had hier echter lak aan en schoot het buitenkansje onberispelijk achter Barnsley-doelman Davis. Het gepromoveerde Burton doet zich zelf tekort door niet met 6 uit 2 bovenin aan de League One te staan.  

Barnsley doet mij altijd denken aan die grijze middenmoter op het hoogste niveau, dat al snel degradeerde naar de Championship. In de Championship speelde de club vervolgens seizoenenlang en het hoorde daar ook gewoon een beetje thuis. Ook herinner ik me een verhaal over de supporters van Barnsley die bepaald geen lieverdjes zouden zijn en bepaald niet gastvrij waren naar away-supporters toe. Ik keek Oakwell bij die gedachte eens rond en kon het me haast niet voorstellen.

Uiteraard zat ik tegenover de Main Stand, want tegen zo’n tribune moet je aankijken en niet op zitten. Maar na afloop wou ik ook foto’s hebben van alle andere hoeken van Oakwell en ik sloop tegen de stroom van mensen in naar de Lower Tier. Soms heb je lastige stewards die je tegen houden, maar dat was nu niet het geval. Sterker nog, niemand legde me een strobreedte in de weg en via de cornervlag sprong ik naar de andere stand op weg naar de Main Stand. Dat was echt smullen geblazen. Houten stoeltjes, lekke daken, houtrot en afgebladerde verf. Mijn fototoestel maakte overuren en ik ging even een kwartiertje op een houten stoel op de Main Stand zitten en waande me even in de jaren’50 van de vorige eeuw.

 

 

 

 

 

Joris was al in het hotel in Walsall toen ik daar s’ avonds aan kwam. Die had een tweetal prima wedstrijden gezien en snel deelden we onze ervaringen. Via de Wi-fi in de Wetherspoons waren we al wat op de hoogte van elkaars belevenissen en activiteiten.

De Football Leagueshow is in Nederland op de tv vanaf dit seizoen niet meer te volgen na de verhuizing naar Channel 5. ‘Je bent net op tijd voor de Football Leagueshow’. Zei Joris meteen.

Even later keken we naar een slap aftreksel van het favoriete programma van de Engelse voetbalfan. De Football Leagueshow is ons niet alleen maar afgepakt. Het is ook totaal verwoest voor de Engelsman die gewoon Channel 5 in zijn tv-pakket heeft zitten.

Wolverhampton Wanderers vs Hull City was de laatste wedstrijd van de trip en die zouden we samen gaan doen. Het zou mijn 3e bezoek aan Molineux gaan worden en telkens had ik op dezelfde tribune gezeten. Normaliter doe ik dat niet, maar nu had ik een reden. De Stan Cullis Stand was compleet vernieuwd. De allereerste keer, toen Wolves in de Premier League het grote Manchester City versloeg, zat ik nog tegenover de oude tribune. Twee jaar later in een floodlight-game tegen Norwich City, toen Wolves eveneens in de Premier League speelde, was de Stan Cullis Stand half af geweest en nu zouden we hem in helemaal af gaan zien.

Joris parkeerde zijn auto in een ietwat gure buurt, maar wel op een tactische plek zodat hij na de wedstrijd snel aan zijn reis naar het verre Edinburgh kon beginnen.

Misschien moet ik als Villafan een beetje een hekel hebben aan Wolverhampton Wanderers, maar dat heb ik niet. Sterker nog, ik vind het een immens leuke club, waar eigenlijk alles aan klopt. Een heerlijke en lange historie, prachtige shirts en het nieuwe Molineux is in mijn ogen het mooiste gerenoveerde stadion die er is. Een tip is om op internet eens oude foto’s van het oude Molineux op te gaan zoeken, met al die daken boven op die stand. Erg bijzonder.

We kochten een goedkoop, maar goed ontbijt en liepen richting Molineux en kwamen aan op de kant van de nieuwe Stan Cullis Stand. Foto’s van de buitenkant van Molineux heb ik inmiddels genoeg, maar uiteraard kwamen er weer een aantal bij. Het was ontzettend druk in de clubshop, maar mijn gevonden boek moest wel even in de pocket. Ik ging in de lange rij staan en Joris ging buiten verder met foto’s schieten.

De nieuwe Stan Cullis Stand

Zo was het de 1e keer en onder tijdens mijn 2e bezoek aan Molineux  

Het was mooi weer en staand tussen de fanatiekelingen van Wolves was het uiterst goed vertoeven. Het werd best een aardige wedstrijd en het publiek van Wolves is altijd goed en luidruchtig aanwezig.

Wolverhampton Wanderers v Hull City 1-1

 

16/8/15, Championship

 

Wolves kreeg vele kansen, maar kwam aanvankelijk maar niet tot scoren. Al binnen 20 seconden dacht iedereen op Molineux al een doelpunt te kunnen vieren, maar op miraculeuze wijze bleef de stand 0-0. Toen de thuisploeg daarna nog een aantal mogelijkheden onbenut liet, sloeg Hull City uiterst effectief toe. Dit gebeurde uit een strafschop die terecht gegeven werd door scheidsrechter Marriner. Nikica Jelavic schoot onberispelijk raak. Daarna leek Hull City op een overwinning af te stevenen omdat de ploeg meer volwassenheid en ervaring uitstraalde. Maar Wolverhampton Wanderers vocht zich in de tweede helft naar de gelijkmaker, al had het wel de hulp nodig van de anders altijd betrouwbare doelman Alan McGregor. De Schotse goalie liet een makkelijke vangbal uiterst knullig uit zijn handen glippen en de slecht spelende Henri kon het speeltuig gemakkelijk binnen koppen. Even leek het erop dat Wolves de wedstrijd naar zich toe zou gaan trekken, maar beide ploegen durfden daarna niet al te veel risico meer te nemen, waardoor de 1-1 tot het einde toe op het scorebord bleef staan.

Na de wedstrijd namen we afscheid in de weet dat een volgende ontmoeting slechts een kwestie van tijd zou zijn. Via Wolverhampton Train Station kon ik rechtstreeks naar Birmingham Airport komen, waarvandaan ik terug zou vliegen richting Amsterdam.

Op de terugvlucht zat ik niet naast een mooie dame die even lekker met me wou Tinderen, dus uit verveling overdacht ik de afgelopen 4 dagen. Het was heerlijk Tinderen geweest. Met welke club zou ik trouwens nogmaals op date willen? Bij Doncaster Rovers was het genieten geweest, maar de club kreeg wel een rood kruisje. Een nieuwe date met Aston Villa, Barnsley en Wolverhamtpon Wanderers werden zonder twijfel ge-liked en hier had ik geen gedownloadde app op mijn telefoon voor nodig.

Alle foto's van deze trip: http://nl.fotoalbum.eu/Ferdivilla

 

 

www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com