Wembley-Mythe  

In Nederland zeggen we: ‘We zitten in de Finale’. In Nederland vertellen we daar meteen bij tegen wie we in de finale zitten. Heel logisch allemaal. In Engeland is dat anders. Daar draait het maar om één woord. Wembley. Ik wist het niet, maar het is nog steeds iets magisch. ‘We’re going to Wembley’. ‘I want to purchase my Wembley-ticket.’ Dat het om de halve finale van de FA Cup ging, het oudste (en in mijn ogen mooiste) toernooi ter wereld, hoorde je niemand over. Dat het befaamde Liverpool de tegenstander was leek niemand iets uit te maken. Het ging allemaal om Wembley.

Ik had niets met Wembley. Ik ben altijd van mening geweest dat ze het ding nooit zo hadden mogen noemen. Wembley bestaat niet meer, zo dacht ik. Iemand die het Engelse voetbal elke dag in al haar facetten volgt zat er jarenlang volledig naast. Ik heb me vergist. De magie van Wembley bestaat nog steeds.

Als voetbalromanticus dacht ik tot voor kort dat het onmogelijk was voetbalromantiek te hebben in een gloednieuw en uiterst modern stadion. Maar dit kan gelukkig nog wel. Je moet alleen wel met je eigen club naar Wembley gaan.

Een paar jaar geleden was ik voor het eerst op het nieuwe Wembley. Het betrof een wedstrijd tussen Wrexham en Newport County, de finale van de Play-offs van de Conference National. De winnaar (Newport County) promoveerde naar de Football League. De tweede ring was afgesloten en ook de eerste ring was bij lange na niet gevuld. Ik vond het nieuwe Wembley absoluut niet indrukwekkend, een moderne eenheidsworst waar absoluut geen voetbalsfeer hing. Zittende tussen de fans van Wrexham was het absoluut niet moeilijk te merken, dat dit voor hen wel een grootste wedstrijd was. Twee nietige Welsche clubs naar het grote en befaamde Wembley, met als inzet een plaats in de Engelse Football League. Prachtig, maar ik besloot meteen hier nooit meer terug te gaan komen. Liever een pure Engelse sfeer bij pakweg St. Albans City dan een overvol Wembley voor een interland van het Engelse nationale elftal. Nee, dit was de laatste keer Wembley voor mij. Behalve?

Behalve als Villa nog eens Wembley zou weten te behalen en juist dat gebeurde eerder dan verwacht.

Ineens was Wembley prachtig. Ineens was er een build-up van een aantal weken gaande dat alleen maar gericht was op ‘onze’ wedstrijd op Wembley. Eerst het gevecht om een ticket te bemachtigen, een strijdt die ik al snel wist te winnen. Iedereen binnen Villa wou het over Wembley gaan hebben, maar iedereen durfde dat nog niet. Ondanks dat met de komst van Tim Sherwood de goede weg inmiddels ingeslagen is, is het degradatiegevaar nog steeds niet geweken. Het had een kleine smet op de Wembley-verheuging, maar gelukkig wonnen we in de week voorafgaand aan Wembley uit bij Tottenham en toen durfde Sherwood het zelf ook uit te spreken. Nu kunnen we echt gaan genieten van Wembley.

De Wembley-boog is voor veel mensen wellicht indrukwekkend te noemen. Ik vond het maar een modern probeersel om nog iets van het onderkomen te maken. Nu vond ik hem geweldig. ´Wembley-Way´ wordt ook door de moderne mens geprezen. Ondanks dat het item mij de vorige keer fraaie foto´s opgeleverd had, vond ik hem niet puur. Iets was echt mooi is ontstaat automatisch en wordt niet door mensenhersenen bedacht. Of het moeten de hersenen van Achibald Leitch geweest zijn, maar die hersenen wisten, ondanks hun slimheid, niet wat moderniteit anno 2015 inhoudt. Wembley de kant van Wembley Way benaderen is toch een andere dimensie. Het lijkt meer op de modernere kant van Londen en het is meer 2015. Deze ochtend benaderden we Londen vanaf de andere kant. En dat is de kant waarvandaan je Wembley dient te benaderen.

Je dient dan een Metrohalte eerder uit te stappen dan waar de luie moderne mens gewoonlijk uitstapt. In dat geval ontloop je het metrostation ‘Wembley Park’, waar ik mij zomaar en ongestraft moderne en spierwitte buizen en muren van voorstel, met daarop muurschilderingen van de hedendaagse Picasso uit 2015. Het metrostation dat een halte voor Wembley Park gehuisvest staat is zoals die behoort te zijn. En dat betekend afgebladerde verf op elke trapleuning, vervaagde graffiti dat nog stamt uit de hooligantijdperk, een leger van kauwgom op de betonnen vloer dat nog door de geallieerden is uitgedeeld aan het bezette Nederland en hopen afval die zijn weerga niet kent. Maar het mooiste was nog de Wembley-boog dat als een spierwitte regenboog tussen de armzalige Engelse huizen door te zien was. Nog niet eerder had ik oud en nieuw, modern en ouderwets zo uitdrukkelijk in één blik opgevangen.

 

 

 

Nog voordat er ook maar één voetbaltoernooi, voetbalcompetitie of voetbalwedstrijd in officieel verband gespeeld werd, was er al de FA Cup. In 1872 won Wanderers de allereerste editie op Kennington Oval, een onderkomen wat nog steeds bestaat en waar hedendaags nog cricket gespeeld wordt.

Kennington Oval

In latere jaren kwamen er zomaar 60.000 tot wel 80.000 mensen naar Crystal Palace, waar ook jarenlang de finale werd gespeeld. Uit mijn hoofd weet ik dat er zelfs eens meer dan een ton aan mensen naar een FA Cup finale tussen Aston Villa en Newcastle United hebben gekeken. Weer later was natuurlijk het oude en typisch Engelse Wembley dat gastheer was van talloze finales. Anno 2015 is het toch een beetje verassend dat Aston Villa in de halve finale van de FA Cup staat. Dat was een eeuw geleden nog niet zo. Het was heel normaal als je de deftige naam ‘Aston Villa’ afgedrukt zag staan op een affiche van de aanstaande FA Cup Finale. Het staat ook zo goed. Aston Villa versus Blackburn Rovers, het had dit seizoen zomaar gekund en dat was absoluut mythisch geweest. Maar Villa vs Blackburn is allang geen topwedstrijd meer en zou alleen nog bij een uiterst toeval als zijnde finale gespeeld gaan worden. Anyway, op het oude Wembley is de mythe van de FA Cup verder gegaan met de befaamde White Horse Final, de oude beelden van Leeds United-legende Don Revie tot de lelijke en mooie overwinning van Sunderland in 1972. Talloze historische FA Cup momenten blijven hiermee ongenoemd. De FA Cup is om verschillende redenen nog steeds het mooiste toernooi ter wereld. Het toernooi begint al vroeg in de zomer. Als alle Premier League-vedettes nog op verre stranden aan het zonnen zijn, spelen de meest onbenulligste Engelse clubjes al op bijveldjes om de felbegeerde FA Cup. Iedere club in Engeland, groot en klein spelen erin mee. Het betreffen allemaal voorrondes en als je vakantiebestemming nou niet eens Torremolinos is, ga dan eens naar zo’n wedstrijdje toe en je vind er al eindeloze passie voor werelds meest befaamde toernooi. Kleine clubs kunnen zich uit grote financiële problemen spelen door een paar rondes te overleven in de FA Cup. De mooiste ronde van de FA Cup is onherroepelijk de 3e ronde, de ronde waar de grote clubs eveneens hun intrede doen. Het is de ronde waarin de Davids de Goliaths verslaan, de ronde waar vedettes als Christiano Ronaldo moesten zitten op de harde bankjes van de kleedkamer van Roots Hall en moesten douchen onder het koude straaltje van Boundary Park. Even geen Whirpool of andere Welness-geneuzel voor de Wayne Rooneys van deze wereld, maar blauwe enkels krijgen van de iets te dikke en langzame rechtsback van Spennymoor Town. Dit is echt nog steeds het mooiste voetbalweekend van het jaar. De 3e ronde van de FA Cup waar de kleinere clubs hun thuiswedstrijd mogen gaan spelen tegen miljoenenclubs als Manchester City of Chelsea. Een ander leuk feit aan de FA Cup is het feit dat er tot de halve finale geen verlengingen worden gespeeld, maar dat er bij een gelijke stand een replay gaat plaatsvinden. Daardoor kan een weg naar Wembley erg lang gaan duren. Fulham had in midden-jaren ´70 eens 11 wedstrijden nodig om de finale te bereiken en toen de finale uiteindelijk bereikt was, bleek West Ham United ook nog eens te sterk. Maar de moderniteit en de commercie heeft ook wel het één en ander aan de FA Cup verpest. Het nieuwe Wembley moet betaald worden en daarom worden de Semi Finals ook al op Wembley gespeeld. Dat haalt de charme van de FA Cup Final wel een beetje weg. Op Wembley mag je eigenlijk pas gaan spelen in de finale en een halve finale hoort eigenlijk op ons eigen Villa Park of op het Hillsborough van Sheffield Wednesday. Nog steeds is Villa Park recordhouder als het gaat om gespeelde halve finales om de FA Cup.

Maar deze halve finale werd dus gewoon al op Wembley gespeeld en zelfs met Villa in de Semi en mij als trots ticketbezitter erbij aanwezig, vond ik dit toch wel een beetje zonde. Maar we benaderden Wembley dus van de goede kant en ondanks dat de commercie overal als donkere wolken rond het nieuwe Wembley hing, had ik al snel een ouderwets FA Cup-gevoel. Het nieuwe Wembley was ineens een prachtig decor en Aston Villa vs Liverpool was een prachtig affiche voor deze halve finale. Vandaag telde geen enkele andere club. Op deze dag leken er maar 3 kleuren te bestaan. Overal in Londen was het Claret & Blue en het rood van Liverpool geweest en hier rond Wembley liepen de legers luid zingend kriskras doorelkaar. De Liverpool-supporters staan bekend om hun sfeer en toen het befaamde ‘You’ll never walk alone’ ook daadwerkelijk klonk, kreeg ik zowaar kippenvel van het gezang van de tegenpartij. Maar zowel buiten als op het veld bleek het de dag van Aston Villa.

Soms voel je het. Ik had er geen enkele aanleiding voor, maar zo voelde het. Aston Villa vs Liverpool is de wedstrijd die ik het vaakst live gezien heb. Aston Villa v Liverpool heb ik zes keer op Villa Park gezien en één keer op Anfield Road. Nog nooit had ik Villa zien winnen en op Villa Park had ik Villa zelfs nog niet zien scoren tegen The Reds. Ik had dus geen enkele aanleiding om te denken dat we vandaag, met mij erbij aanwezig, wel even de finale zouden gaan halen. Maar op Wembley voelde iedereen het en ik denk zelfs dat de meeste Liverpool-fans het ook aanvoelden. Als jochie had ik eens een poster van Liverpool-legende Ian Rush boven mijn bed hangen. Ook toen al trok al het Engelse mij bijzonder aan, vond ik de naam ‘Liverpool’ prachtig mooi en was ik voor Liverpool omdat Liverpool destijds de beste was. Was ik in 1999 toevallig niet op Villa Park geweest, dan had ik misschien nu wel mijn keel kapot gezongen met het prachtige You’ll never Walk alone. Toevallig zag ik gisteravond iemand op de BBC het lied zingen en ondanks dat de man ongetwijfeld erg goed in zijn vak is, vond ik het waardeloos klinken. Lee Towers zingt het lied in de Rotterdamse Kuip nog wel aardig, maar dit lied hoort gewoon te klinken op Anfield Road of op Wembley door Liverpoolfans. Niet meer en niet minder. ‘You’ll Never Walk Alone’ in De Kuip is het zelfde als dat Robbie Williams het Wilhelmus zingt op Wembley.

Maar iedereen voelde het en ik wist het. Dit was de dag van het claret & blue, de dag dat de zo vaak gekwelde Villafan weer eens eindelijk verwend zou gaan worden. Ik wordt weleens uitgelachen door de moderne Chelsea of Manchester City-fan. Ik wordt weleens uitgelachen dat ik maf ben van een club dat je bijna wekelijks in een diepe teleurstelling brengt. Maar geloof me, ik draai dit altijd steevast om. Een Chelsea-fan dat zojuist weer kampioen geworden is kent het gevoel van een winnende Villafan toch echt niet. Neem nou eens het kind van een steenrijke miljardair en vergelijk dat kind eens met de zoon van een armoedige fabrieksarbeider uit het bruisende Burnley. Ik weet zeker dat het Burnley-kind intens gelukkig kan worden van de zojuist gekregen speelgoedauto en dat zijn geluk groter is dan die van het kind van de miljardair die op hetzelfde moment een nieuw Ipad kreeg. Zo is dat ook met Villa. Als Villafan heb ik nog nooit een mooie en noemenswaardige prijs mogen winnen. Maar ik weet zeker dat ik meer nostalgische en escalerende momenten heb meegemaakt dan de gemiddelde Chelsea-fan. Want als het eens gebeurt, dan gebeurt er ook wat en dat kan zelfs de beste schrijver niet met de beste Ipad of ouderwetse pen beschrijven.

Eenheid bij Villa, verdeeldheid bij Liverpool?

Villa begon ook gewoon sterker en we waren middels een schot van Charles N’Zogbia als eerste gevaarlijk. Maar zoals we al zo vaak hadden meegemaakt kwam Villa, typerend genoeg, eerst op achterstand. De Villa-defensie zag er andermaal ietwat klungelig uit, kreeg het speeltuig maar niet goed uitverdedigd en het was de behendige Coutinho die profiteerde. Maar we deden meteen wat terug. Kind van de club en de absolute uitblinker Jack Grealish, vond onze leider Fabian Delph aan de linkerkant van het veld. Ik zat vrij hoog op de stands van Wembley, maar kon het uitstekend zien. Je kan net zo goed de goedkoopste tickets bestellen want op Wembley zie je het overal goed, het voordeel van de moderniteit, en ik besloot meteen in de aanstaande finale te gaan besparen op de ticketprijs. Christian Benteke hoefde het leder niet aan te nemen, hoefde geen extra handelingen te doen, waaruit bleek dat de bal van Delph uitstekend was. Het enige dat Christian Benteke behoefde te doen was daar waar hij goed in is. Hij bracht met een uiterst beheerste voetbeweging de hele claret & blue familie in volledige extase. We hadden meteen wat terug gedaan, we stonden meteen weer op gelijke hoogte.

We bleven vervolgens de betere ploeg, maar uiteraard moesten we nog de onvermijdelijke en ondraaglijke minuten doorstaan. Dat begon pas toen we op voorsprong kwamen. Het was in de tweede helft toen Fabian Delph zijn tegenstander uitkapte en het speeltuig uiterst beheerst in het doel aan de West kant van Wembley binnenschoof. De kant waar alle Villafans gehuisvest stonden. Weer was het juichen, weer was het iedereen omhelzen die je maar tegen kwam. Of je iemand kent of niet kent maakt daarbij helemaal niet uit, het is op zijn minst een bloedeigen familielid. Aan de overkant waren de Liverpoolfans nog steeds stil aanwezig, al was menig Villafan dat al ruimschoots vergeten. Ook dat is één grote familie. Maar het Liverpool-familiebloed heeft zo’n saaie en doorgaans rode kleur. Die van ons was van een fluwelen claret-kleur en als je daarop niet jaloers bent, snap je daadwerkelijk niets van het leven.

Ondertussen brak het langste kwartier ooit aan. Een kwartier dat we met een kleine voorsprong moesten doorstaan. Iedere ervaren Villafan weet dat we niet een bevrijdende 3-1 voorsprong zouden gaan maken, maar dat we des Villa’s het nog uiterst zwaar zouden gaan krijgen en dat Liverpool nog grote kansen zou gaan krijgen. Dat is namelijk altijd zo. Maar hoe we het deden weet ik niet, maar het lukte. Het laatste fluidsignaal van Engelands beste scheidsrechter Michael Olivier klonk mooier dan de hoogste toon van You’ll Never Walk Alone. Ik wist niet wat ik moest doen. Dit was ook niet juichen. Overal waren er jankende Villafans te zien, fans die voor het eerst in een kwartier hun ogen weer open durfden te doen. Ik zocht zo snel mogelijk mijn maatje Michael op. De meeste andere Nederlandse Villavrienden supporten nog een andere Nederlandse club. En dat hebben wij niet. Voor ons telt alleen Villa en daarna komt er heel lang niets. Ik moest zo snel mogelijk naar zijn warme en grote armen. Ik keek omhoog de Wembley-stands op. Tussen het glazige water op mijn pupillen zag ik mijn maatje staan. Ik zag dat hij hetzelfde dacht. Lang nadat de laatste Liverpool-fan Wembley verlaten had, lieten we elkaar los en werden we opgeveegd door het Wembley-personeel. We dienden het fraaie en nieuwe Wembley te verlaten, maar we wisten tegelijkertijd dat we terug mogen gaan komen. We mogen terug komen voor de beroemdste finale van allemaal. De finale waar complete Engelse gezinnen een complete familiedag van maken. The FA Cup Final dat gelukkig nog wordt uitgezonden door de BBC, zodat iedereen het nog kan ontvangen, want de FA Cup Final is van ons allemaal.

Ik herinner mij mijn eerste bijzondere Villagame tegen Everton in 1999 nog al te goed. Nog vaak denk ik terug aan geweldige overwinningen op aardsrivaal Birmingham City waarbij ik bij aanwezig was. Vaak gaan mijn gedachten nog naar ongelooflijke belangrijke overwinningen bij het saaie Reading en in het zonnige Norwich. Het zijn mijn dierbaarste Villa-herinneringen. Maar hier kan niets aan tippen. En misschien, heel misschien wordt deze herinnering al snel weer overtroffen. Maar mocht Arsenal uiterst modern en uiterst gewoon ons in de FA Cup Final verslaan? Dan nog pakt niemand dit ooit meer van ons af. Vroeger was het bijna gewoon en vandaag de dag is het bijna ongewoon. Het oude Aston Villa is weer eens onderdeel van de oude FA Cup Final. Op 30 mei is het Aston Villa vs Arsenal. Mocht Arsenal gaan winnen dan doen The Gunners dat op het nieuwe Wembley, om de moderne FA Cup en is de Wembley-boog ineens weer betrekkelijk saai. Maar als Aston Villa de FA Cup wint dan herleeft voor één dag de oude FA Cup, het oude Wembley en het oude Aston Villa. We hebben het allang verloren van het grote geld en van de corrupte commercie. Maar misschien zijn de BBC-beelden op 30 mei weer voor één dag zwart-wit, met misschien een vleugje claret & blue erdoor verweven.

 

Klik hier voor meer foto's:  http://nl.fotoalbum.eu/Ferdivilla/a843468  
 
Laatst bijgewerkt: mei 2015 
www.engels-voetbal.nl (since 2010)  |  engelsvoetbal@yahoo.com